ซุปเปอร์แมนของลูก ^^

     หากจะเริ่มพูดถึง “พ่อ” ของฉันแล้ว คงต้องเริ่มจากเรื่อง “ซื่อสัตย์ต่องานที่ทำ ขยันโดยไม่เกียจคร้าน” ซึ่งฉันเห็นมาตั้งแต่ยังเด็ก จนทุกวันนี้ฉันยังนำแบบอย่างดี ๆ ของพ่อมาใช้ โดยเฉพาะการศึกษาเล่าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งต้องใช้ความรับผิดชอบสูงมาก แต่ละครั้งที่ฉันทำสิ่งใดแล้วเริ่มมีการท้อเกิดขึ้น คำพูดของพ่อมักจะลอยขึ้นมาเป็นกำลังใจให้ตัวฉันอยู่เสมอ

     เนื่องจากพ่อรับราชการ ลักษณะเด่นของ “พ่อ” ที่สัมผัสได้ตลอด คือ พ่อของฉันเป็นคนจริงจังต่อทุกสิ่ง มีความมานะ อดทน และมีระเบียบ แต่ไม่เคยตีกรอบว่าลูกต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ พ่อมักให้อิสระกับฉันเสมอ แต่อิสระนั้นต้องถูกต้องและเหมาะสม พ่อจะคอยชี้แนะแนวทางทั้งในการเรียน และการใช้ชีวิต พ่อของฉันเป็นคนใจดี ^^ แต่พูดน้อย พ่อมักจะถามเรื่องของฉันผ่านทางแม่เสมอ ด้วยฉันเป็นลูกผู้หญิงเลยไม่ค่อยได้แสดงความรักต่อกันเท่าใด แต่ฉันรู้ว่าพ่อรักฉัน วันไหนที่ฉันกลับบ้านพ่อมักจะเคลียร์งานทุกอย่าง ถ้าได้เข้าเวรก็จะยอมแลกกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น เพื่อให้ได้อยู่กันพร้อมหน้า พ่อชอบทำอาหารให้ฉันกิน โดยเฉพาะอาหารอีสาน (พ่อเป็นคนอีสานคะ) อร่อยมากนะคะ จนแม่มักพูดว่า ถ้าลูกไม่กลับบ้านคงไม่ได้กินอาหารฝีมือพ่อ ^^

     ทุกวันนี้... ฉันรู้สึกขอบคุณทุกอย่างบนโลก ที่ทำให้ฉันเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อที่อาจจะไม่ได้ดีเลิศในสายตาใคร แต่ประเสริฐที่สุดสำหรับฉัน

     ข้อความที่พ่อมักส่งมาตอนวันเกิดเสมอ คือ “คุณค่าของความเป็นคน ไม่ได้วัดที่ทำผลงานได้ดีกว่าใคร แต่วัดกันที่จิตใต้สำนึก” ขอให้ลูกทำแต่เรื่องดี สิ่งดี # รักลูก เป็นความประทับใจที่อยู่ใน “หัวใจ” ของฉันเสมอ...

                                                                         ขอบคุณสองมือของพ่อที่คอยโอบอุ้มลูกอยู่เสมอ

                                                                                           รักพ่อที่สุด