การที่จะมีลูก แล้วเลี้ยงให้มีคุณภาพในระดับหนึ่งนั้น ต้องอาศัยความพร้อมกันจริงๆ นะคะ  ...

วันก่อน ได้ไปอยู่เวรที่โรงงาน  มีคนไข้เข้ามาหา  บอกว่าขอยาแก้เครียด

แต่ห้องพยาบาลโรงงานไม่มีหรอกค่ะ แต่ก็เชิญเขามานั่งคุยกัน ทำการ Counselling ค่ะ 

ได้ความว่า เขามีลูก 2 คน คนโต 5 ขวบ   คนเล็ก 3 ขวบ   

 เมื่อ 6 เดือนก่อน มีสถานสงเคราะห์มารับลูกเขาไป

เนื่องจากเพื่อนบ้านได้แจ้งไปทางสถานสงเคราะห์ว่าเขาเลี้ยงลูกไม่เหมาะสม

จึงถามเขาไปว่าเลี้ยงยังไง ที่ว่าไม่เหมาะสม 

คำตอบที่ได้มาก็อึ้งเหมือนกันค่ะ 

คือตอนกลางวัน เขาจะปิดประตูให้ลูกอยู่บ้านกันเอง 2 คน ตอนกลางวันกลับไปหุงข้าวให้กิน 

ที่ต้องอยู่กันเองเพราะเขาเองก็ไม่มีมีญาติผู้ใหญ่และเลิกกับภรรยาไปสักระยะหนึ่งแล้ว ต้องดูแลลูกคนเดียว  

อาการตอนนี้คือคิดถึงลูกมาก  กระวนกระวาย นอนไม่หลับ เดินวนไปวนมา 


เราก็ทำได้แค่รับฟัง แล้วก็แนะให้เขามองในมุมบวก

กับการที่ลูกได้มีคนดูแล  ได้เรียนหนังสือ ได้รับอะไรอีกต่างๆ ที่พ่อยังไม่พร้อมให้เขา  

แล้วก็ถามว่าเมื่อไรจะได้กลับ  ทางสถานสงเคราะห์บอกว่าเมื่อพ่อพร้อม 

พ่อเขาก็เหมือนจะเข้าใจ  แต่ก็ยังทำใจไม่ได้  และมีอาการนอนไม่หลับ เดินไปเดินมาแบบไม่รู้ตัว

เลยแนะนำเรื่องการพบแพทย์ด้วยค่ะ

 

ปัจจุบันก็มีหลายครอบครัวที่มีลูกตอนไม่พร้อม ถ้ามีการปรับให้พร้อมก็ดีไปค่ะ 

แต่บางครอบครัวที่ไม่มีการปรับให้เหมาะสม ปัญหาเกิดขึ้นกับตัวเอง และกับลูก

บางครั้งหนักถึงขั้นมีการเกิดโศกนาฏกรรมตามที่เห็นในข่าวกันทุกวันนี้ค่ะ  

สถานสงเคราะห์ในบ้านเราก็ได้เข้ามามีส่วนช่วย  แต่การป้องกันเราต้องช่วยกันแต่เริ่มต้นนะคะ