บทเรียนชั้นประถม ในการดูผิวพระเนื้อผง

มีนักเรียนระดับมือใหม่ มาขอบทเรียนสำหรับนักเรียนดูพระเนื้อผง ชั้นประถม 

จึงขอนำลักษณะความเหี่ยวของผิวพระเนื้อผงที่มีอายุเกิน 50 ปีขึ้นไป มาให้เรียนกัน

ยิ่งถ้าเกิน 100 ปีจะเหี่ยวมาก (ดังรูป)

ที่เกิดจากการงอกของปูนดิบ ออกมาตามทางไหลของน้ำหรือความชื้นในองค์พระ ที่มีความชื้นไม่มาก

จึงต้องใช้เวลาเป็นร้อยปี จึงจะพัฒนาได้มากขนาดนี้

สีเข้มๆรอบเม็ดปูนดิบ คือ คราบตังอิ้ว 
ถ้าจัดแสงดีๆ จะออกเป็นสีน้ำตาลออกเหลืองๆ

ส่วนที่นวลๆในร่อง คือ "ปูนสุก" ที่บางครั้งก็งอกไป ร่วงหลุดไป ไม่แน่นอน (โดยเฉพาะพระที่ใช้ประจำ)

นี่คือหลักการพื้นฐานในการดูพระเนื้อผง หลักการข้อที่ 1 ปูนสุก 2 ปูนดิบ 3 ตังอิ้ว 4 ความเหี่ยว
แต่ "ความพรุน" ของผิวนั้นเป็นข้อที่ 5 ภาพนี้ไม่ชัดนัก คนดูเป็นแล้วจะพอมองออก
มือใหม่ขอให้ดูภาพอื่นๆแทนครับ