ตำนานการสร้างพระ "ว่านชุบยางไม้" เป็นที่เลื่องลือว่าเป็นพระต้นแนวคิด

เพราะคำว่า "ว่าน" ก็คือ "ยา" หรือ สมุนไพร ที่ใช้รักษาโรคต่างๆ

การทำเป็นเม็ดเฉยๆ ก็น่าจะดูไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่ากับการทำเป็น พระพุทธรูป

จึงเชื่อกันว่า การทำเป็นพระพุทธรูปนั้นจะทำให้ได้ผลทั้งทางจิตใจ และทางยาสำหรับร่างกายเมื่อใช้ไปพร้อมๆกัน

 

ดังนั้น พระเนื้อว่านชุบยางไม้ นี้ น่าจะเป็นต้นแบบของพระเนื้อว่านชุบรักที่ทำอยู่ในปัจจุบัน 


และต่อมาก็พัฒนาเป็นเนื้อผงคลุกรัก

คำว่า" รัก" ที่ใช้เคลือบและคลุกนี้น่าจะอยู่ในกลุ่มของ "ยางเหนียวๆ" ที่ทนทานได้เป็น พันๆปี

ที่แตกต่างจากรักดำๆ ที่จะปริแตกง่ายๆเพียงผ่านไปไม่กี่สิบปี หรือแค่ร้อยกว่าปี

เพราะทั้งพระผงสุพรรณ พระซุ้มกอ และ พระนางพญา ที่มีรักเดิมๆ ก็ยังมียางไม้หุ้มห่อแบบไม่ปริร้าว



แต่รักที่ลงใหม่ๆ กลับปริร้าวออกไปก่อน

ในกรณีพระเนื้อผงก็มีการชุบยางไม้เลียนแบบโบราณ ที่เรียกกันว่า "รักน้ำเกลี้ยง"

ก็จะคงทนมากกว่า รักดำๆ ที่เห็นกันทั่วไป



ดังนั้นการดู "แบบของรัก" ออก แยกแยะความเก่า และแยกออกจากสารเคมีสมัยใหม่ได้

ก็จะช่วยในการแบ่งแยกพระเก่า ใหม่ เก๊-แท้ ได้ดีขึ้นครับ