ความเดิม

ครูไทยโชคดี มีโอกาสไปนำเสนองานที่ลอนดอน...แต่ด้วยเวลาที่จำกัด
ทำให้มีเวลาวางแผนน้อยมาก...เรียกว่าไปตายกันดาบหน้าในทุกๆเรื่อง...

ไหนๆได้ไปถึงลอนดอนแล้ว...ขอตะเวนเรียนรู้ห้องเรียนห้องกว้างใหญ่แห่งนี้แบบเต็มที่ เต็มเวลากันเลยคะ

........................... 

ตามหามหาวิทยาลัยเคมบริดจ์...

เราออกจากสถานี Kingcross ประมาณบ่าย 2 กว่า
ไปถึงมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ซึ่งห่างออกไปอยู่นอกเมือง ประมาณ 1 ชั่วโมง
ด้วยเวลาที่จำกัดเพราะที่นี้จะมืดเร็วมาก เราเลือกที่จะไป King College
กว่าจะมองหารถบัสที่จะพาเราไปก็ใช้เวลาพักใหญ่ ขึ้นมาบนรถแล้ว

ยังไม่รู้ว่าจะต้องลงป้ายไหน หันไปเห็นสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างหลังก็หันไปถาม
(เป็นการเดินทางที่ต้องใช้ทักษะการถามมากกว่าทักษะใดๆ) และเราก็ถามถูกคน

เพราะเธอคนนี้กำลังจะลงที่เดียวกัน เธอขายาวจึงเดินเร็วมาก...ครูปุ้มจึงต้องรีบเดินตามเธอ
และหันมามองเเพื่อนร่วมทริปเป็นระยะ

 

เธอเดินนำเราไปเรื่อยๆ จนถึงหัวมุมถนน เธอบอกว่า กรุณาช่วยปิดตาหน่อยคะ (Please, close your eyes)
พร้อมกับทำท่าให้ดูว่า เอามือทั้งสองขึ้นมาปิดตา แม้จะงงๆแต่ก็ยอมทำตาม เธอพาเดินไปเรื่อยๆ เราเองก็เกาะเธอแน่นมาก
เพราะกลัวล้มกลัวสะดุด ที่สำคัญกลัวเธอเสียเวลามาก

สักพักเธอบอกให้เปิดตา...ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ King's College ที่เราอยากมานั่นเอง... มัวแต่ตะลึง..จนเกือบลืมเธอไป
นึกขึ้นได้ก็เดินตามเธอพร้อมขอถ่ายรูปและขอบคุณเธอที่ทำให้มีประสบการณ์ที่ประทับใจแบบนี้ บางทีชีวิตก็มีเรื่องน่าประทับใจเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้รู้จักกัน...แต่ช่วยเหลือ...อย่างใส่ใจ ครั้งนี้ไม่รู้จะประทับใจ King's Collegeหรือนักศึกษาสาวคนนั้นกันแน่ แต่ภาพ King's College และสาวคนนี้มักขึ้นมาทุกครั้งเมื่อนึกถึง Cambridge

 

นี่หรือเปล่าน๊าที่เค้าเรียกว่า อัจฉริยะ เป็นเรื่องที่ง่ายๆมาก แต่เธอกลับทำให้ครูปุ้มประทับใจมากมายเหลือเกินคะ