ช่วงนี้สมาชิกในครอบครัวเรา มีเรื่องให้ปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่เรื่องหนึ่งค่ะ
ก็เรื่องการจราจรที่แสนจะติดขัดในการใช้อินเตอร์เนท ในบ้านนั่นเองค่ะ
  • พี่เม่ยก็ขอแบ่งเวลามาใช้เขียนและอ่านบันทึก
  • คุณพ่อบ้านก็ใช้ทำงานตัวเอง
  • พี่หอยโข่งก็บอกว่า ขอแบ่งใช้ค้นหาข้อมูล ติดต่อเพื่อนๆทางเอ็มบ้าง
  • ปัญหาคือ เจ้าหอยหลอดตัวดี ตัวเล็กเสียงดังของบ้านนั่นเองค่ะ คุณเธอจองใช้ตั้งแต่เช้า ต่อเน็ทเสร็จก็เล่นเอ็ม  เสร็จแล้วก็เข้าเว็บบอร์ดแฮรี่พอตเตอร์  พอเบื่อก็กลับมาอัพเดทไดอารี่ของตัวเอง ตกแต่งกันอยู่นั่นแหละค่ะ  คนอื่นก็ได้แต่เข้าคิวรอกันตาปริบๆ
พูดก็แล้ว สอนก็แล้ว อธิบายก็แล้ว  บ่นกันไปก็เท่านั้น บังคับก็ไม่ได้ ก็น้องคนเล็กนี่คะ ใครๆก็ยอมน้องไปหมด  จนคุณพ่อบ้านเปรยๆว่า น้องจิ้นติดเน็ทเสียแล้ว
ปล่อยไว้แบบนี้เห็นทีจะไม่ไหว  ต้องใช้ไม้ตายแล้วค่ะ   กลยุทธ์ "ชวนทำสัญญา" จึงเริ่มขึ้น พี่เม่ยจึงเริ่มต้นชวนลูกคุย .....
พี่เม่ย... "น้องว่า น้องใช้คอมฯนานเกินไปหรือเปล่าเนี่ย..."
น้องจิ้น..."โอ๊ย ไม่นานหรอกแม่  ต่อเน็ทแค่สองสามครั้งเอง"
"น้องปวดตาไหม..."
..."ปวดเหมือนกัน เวลาเพ่งนานๆ..."
"แล้วเวลานอนล่ะ หลับยากไหม..."
..."หลับยากเหมือนกัน ก็มันคอยคิดว่าจะทำอะไรกับคอมฯต่อดีในวันพรุ่งนี้..."
"อ้าว อย่างนี้แสดงว่าใช้มากเกินแล้วสิ   เอ....ถ้าแม่จะบอกให้น้องใช้ให้น้อยลง  แม่จะอ้างเหตุผลอะไรดีน้า..."
..."แม่ก็บอกว่า ไม่อยากให้จิ้นสายตาเสีย อยากให้พักผ่อนเยอะๆ...ซี่.. "
"ใช่ ใช่  แม่ไม่อยากให้น้องสายตาเสีย  อยากให้น้องพักผ่อน  เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ แม่ว่าจิ้นน่าจะใช้คอมฯได้แค่วันละหนึ่งชั่วโมง  เอ้า ให้น้องเลือกเวลาเองก็ได้นะว่าจะใช้ช่วงเวลาไหน..."
..."(อึ้ง)... เอาเป็นทุ่มครึ่ง ถึงสองทุ่มครึ่งก็แล้วกัน..."
"ถือว่าสัญญาแล้วนะ เดี๋ยวแม่เขียนติดไว้หน้าคอมฯเลย" 
แล้วเราก็เอานิ้วก้อยมาเกี่ยวกันไว้ค่ะ แล้วร้องเพลงสัญญาประจำบ้านพร้อมๆกันว่า...
"สัญญา ต้องเป็นสัญญา เพราะเราสัญญา เมื่อตอนสา...ยั่ณห์..."
ได้ผลค่ะ วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่พี่เม่ยได้ใช้เน็ทต่อจากเจ้าหอยหลอดหลังสองทุ่มครึ่ง พอดีเป๊ะ
เรื่องชวนทำสัญญาเนี่ย ต้องไม่ใช้พร่ำเพรื่อกับเด็กๆค่ะ   และต้องยึดถือให้เป็นเรื่องจริงจังด้วย จะได้ผลดีทุกครั้งค่ะ