บ่อยครั้ง...

ที่หลงวนอยู่กับ มายาภาพของความสุขและความทุกข์

ที่อิงอยู่กับ ความคิด คำพูดและการกระทำของบุคคลรอบข้าง

กระทั่ง...

ถึงจุดหนึ่ง...ที่ชีวิตชัด

มิอาจคาดหวังสิ่งนอกตนได้

จึงถึงจังหวะที่ ต้องปรับทิศทาง ความเคยชินใหม่

“ปลดปล่อยชีวิตเป็นอิสระ” จาก “พันธะทางใจ”

ที่ “พันธนาการ” ร้อยรัดมัดตนไว้ กับ “เงื่อนไข” บางประการนั้น


แม้การปรับเปลี่ยน “ความเคยชิน” ต่อวิถีเดิมๆ

อันเคยยึดมั่น สำคัญในคุณค่าสาระ

จักต้องใช้ความพยายามที่มากกว่า

หากแต่ “คุณค่าใหม่” คือ “ความเข้าใจในสัจจะ” ทีต่างออกไป

ย่อมนำพาให้ สามารถ “หลุดออกจากกรอบ” ที่ปิดกั้นนั้นๆ

สู่ “อิสระภาพ...เพื่อการมองเห็น”

ความเป็นไปที่เหมาะสม ลงตัวยิ่งกว่า

การโคจรของดวงคน ...

ดวงโลก... จักรวาล และดวงธรรม

จึงเป็นความมหัศจรรย์ยิ่ง!

.....

จังหวะชีวิตและโอกาส...

ในการแสดงออกของอัตตา

อันคือคุณค่าสาระที่เราสำคัญมั่นหมาย

ด้วยเหตุผลส่วนตน มีมากมาย...ตลอดเวลา

แต่...จังหวะและโอกาส

ในการ “ถอดถอน ปล่อย..วาง อัตตา”

“ปลงคุณค่าสาระ” ใน “ความหมายเดิมๆ”

มูลค่า... “ทรัพย์นับหมื่นแสนล้าน”

ยังมิอาจนำพาให้ หักเหสายตา...การมองเห็น

ให้เป็นไปสู่ทิศทาง อันมนุษย์ ที่ถือเป็น “สัตว์ประเสริฐสุด”

สามารถเข้าใจ ในวิวัฒนาการ ของสสารและพลังงานได้

วัฏฏะสงสาร....

จักยาวไกล...หรือไม่ เพียงใด

จึงอยู่ที่...ความสามารถในการมองเห็นและเข้าใจ

ในคุณค่า... “สัจจธรรม” ของ “กรรม” และความเป็นชีวิตที่แท้

ขอบคุณ กรรม และกาละ ที่นำพาชีวิต

ให้มาพบ “กัลยาณมิตร” ที่มุ่งเดินทางชีวิต

สู่ทิศทางการพัฒนาตน โดยรอบ...แห่งนี้ ทุกชีวิต

ด้วยรักและศรัทธาทุกคลื่นพลังแห่งการเรียนรู้

๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๖

Happy Ba

บุญรักษาทุกท่านค่ะ