>>เราจะเป็นในสิ่งที่เราอ่าน (10) ข้างหลังภาพ

...เป็นหนังสือเล่มแรกๆ ที่ผมต้องทำการบ้านส่งครูในชั้นมัธยมปลาย
ในการอ่านหนังสือนอกเวลา....
(สารภาพตามตรงผมจำได้ในปัจจุบันสองเรื่อง...อีกเรื่อง คือ “ปุลากง”)
...เป็นหนังสือที่ผมอ่านทุกครั้งคราใด...หัวใจได้รับรู้ถึงความรักที่งดงามตลอดทั้งเรื่อง
...เป็นข้างหลังภาพที่มีชีวิต...และเป็นชีวิตที่ตรึงตราตรึงใจตลอดมา...

...แม้หนังสือเล่มนี้พิมพ์ครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2480 หรือเกือบจะครบ 80 ปี
และหญิงสูงศักดิ์สูงวัย “คุณหญิงกีรติ” ได้ตายจากชีวิต
แต่ความรักที่งดงามที่ไม่วันตายจากไป...แด่ชายหนุ่มอ่อนวัย “นพพร”

ถ้อยคำอมตะที่ยังคงนิรันดร์สำหรับไม่เคยลืมเลือน
เมื่อคุณหญิงจะสิ้นใจ ได้ขอดินสอกับกระดาษ...เพื่อต้องการพูดประโยคสุดท้ายกับนพพร
แต่หมดเสียง หมดเรี่ยวแรง คุณหญิงเขียนว่า

“ฉันตายโดยปราศจากคนที่ฉันรัก
แต่ฉันอิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก.”

และฉากหนึ่งที่ผมรักมากที่สุดเช่นกัน
คือ ฉากคราวที่นพพรจะกลับมาสยาม...คุณหญิงได้ไปส่ง...นพพรต้องการความรู้สึกในใจจากคุณหญิง
แต่กลับได้คำตอบว่า “ฉันจะเป็นเพื่อนตายของเธอ”

แม้จนนาทีสุดท้ายที่เรือจะออก นพพรได้ถามคุณหญิงด้วยคำถามเดิมๆ เฝ้าถาม...อยู่หลายหน
แต่ไม่ได้รับคำตอบ “คุณหญิงรักผมไหม?”
คุณหญิงตอบนพพรเพียงว่า
“รีบลงไปเถอะนพพร รีบไปเสีย ฉันแทบใจจะขาด”