...อะไรเล่าจะน่าพรั่นพรึงไปกว่าจิตใจที่จ้องลึกลงไปในตัวเอง...
...ความโกรธย่อมต้องการสำแดง และการระบาย
ความโกรธย่อมต้องการพยานและผู้ชม
นี่ไงเล่า...เขาอยู่ที่นี้...ตรงนี้
ปอกเปลือกตัวเขาออกมาทีละชั้นๆ ด้วยถ้อยคำบริภาษได้เลย...
ยืนยันในใจของผมเองได้...ว่าผมไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มนี้
เพราะได้รางวัล “ซีไรท์” ปี 2555
แต่เป็นเพราะผมได้อ่านบทสัมภาษณ์ในนิตยสารเล่มหนึ่ง...
ว่า คนเขียนเคยเรียนแพทย์...แต่ชิงลาออก เพราะต้องการเป็นนักเขียน
(ซื่อสัตย์กับใจตนเองมากครับ)
เมื่อไปร้านหนังสือ...ผมเห็นหนังสือเล่มนี้...หน้าร้านเกือบทุกร้าน
เพราะเป็นหนังสือมีรางวัล...รางวัลการันตี...
แต่ยังไม่ตัดสินใจซื้อ...
แต่แอบอ่านไปหน้าสองหน้า...หลายครั้งหลายหน...
เป็นหนังสือภาษาสวย แต่อ่านยาก...อธิบายได้ทุกรูขุมขน
แต่แต่แต่...ในซอกหัวใจที่ซุกซ่อนอะตอมเร้นลับให้ค้นหา....
แต่แต่แต่แต่...อ่านแล้วอยากเป็นเจ้าของจังครับ
ผมเลยตัดสินใจซื้อไว้ครอบครอง...และไม่ผิดหวังและคุ่มค่ากับการอ่านหนังสือเล่มนี้...
ผมใช้เวลาอ่านเป็นเดือน...วันละสิบหน้า
อ่านแล้ว...ทึ่งในความอธิบายทั้งกายภาพ ชีวภาพ และจิตใจ
มีหลากหลายอารมณ์ในตัวละครแต่ละคน...และแต่ละมุมของชีวิต
ผู้เขียน...เขียนได้อย่างครบถ้วนอย่างน่านับถือ...
กับความเป็นมนุษย์...
มนุษย์นั้น...
แน่นเต็มและก็ว่างเปล่าไร้ความหมายไปพร้อมๆ กัน....
...อยากให้ทุกท่านได้อ่านจังครับ...ราตรีสวัสดิ์นอนหลับฝันดีนะครับ....
.......................
ชื่อหนังสือ : คนแคระ
ผู้เขียน : วิภาส ศรีทอง
สำนักพิมพ์ : สมมติ
พิมพ์ครั้งที่ 3 ปีที่พิมพ์ : 2556 จำนวน 435 หน้า
กำลังอ่านรอบที่สองอยู่