วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี...สุขสันต์หรรษานะครับครู....
ครูที่เก่งปานกลางนั้น...ใช้วิธี ‘บอก’
ครูที่เก่งขึ้นมาอีกหน่อย...ใช้วิธี ‘อธิบาย’
ครูที่เก่งเหนือชั้นขึ้นอีก...ใช้วิธี ‘สาธิต’
และครูที่ยอดเยี่ยมนั้น... ‘สร้างแรงบันดาลใจ’
(William Arthur Word)
ความรู้สึกที่มีต่อคุณครูของผมมีมากมาย และได้กลายเป็นบันทึกหลายบันทึกแล้ว...แต่จะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่เขียนบันทึกถึงคุณครูของผมอีกสักหนึ่งบันทึก ?
ในหลายครั้งที่นึกถึงหนังสือเรื่อง Tuesday with Morrie หรือ วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี ที่เขียนโดย Mitch Albom ผมยิ่งอดคิดถึงคุณครูทั้งนอกและในระบบการศึกษาแทบไม่ได้ ที่อบรมสั่งสอนให้ผมสร้างแรงบันดาลใจในการดำเนินชีวิตจวบจนปัจจุบัน ผมสามารถบอกได้ว่า การที่ผมยืนทรงตัว และก้าวเดินทางบนหนทางชีวิตทุกวันนี้ ผมแข็งแรงแข็งแกร่งได้เพราะบุญคุณคุณครู
แม้วันนี้... ผมอายุมากเกินกว่าที่จะมีครูสั่งสอนแล้ว แต่ผมก็มีครูอยู่ท่านหนึ่งที่ไปกราบเยี่ยมเยียนเป็นประจำ แม้การพบกันแต่ละครั้งจะได้พูดคุยไม่มาก เวลาการพูดคุยแทบไม่ถึง 1 ใน 10 ของเวลาการเดินทางของผม เพราะครูผมยังมีพลังมหาศาลในการสอนลูกศิษย์และงานต่าง ๆ แต่ผมรู้สึกมีความสุขและรับรู้ว่าครูยังคงเคียงข้างผมเสมอ
ผมบอกครูว่า เอาไว้ให้ครูแก่ตัวลงสักนิด และผมมีภาระด้านครอบครัวและงานน้อยลง เส้นทางของผมและครูน่าจะบรรจบกัน สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง เพื่อผมจะได้ดูแลครู ได้เขียนเรื่องราวส่วนตัวของครูที่ครูอยากให้ผมเป็นคนเขียน และที่สำคัญ ผมจะได้เรียนรู้วิชาสุดท้ายที่ครูจะสอนให้ผม คือ “วิชาความหมายของชีวิต”
Tuesday with Morrie หรือ วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี เป็นเรื่องของอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่งที่ล้มป่วยด้วยโรค ALS ซึ่งเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา จะกลืนกินอวัยวะร่างกายแต่ละส่วน ให้ลีบเล็ก ไม่มีแรง และตายลงในที่สุด เมื่อลูกศิษย์ Mitch Albom ทราบเรื่องราวการป่วยของครู จึงได้ทิ้งงานในทุก ๆ วันอังคาร เพื่อไปดูแลครู และได้เรียนวิชาสุดท้าย หรือ “วิชาความหมายของชีวิต” จากครู จนครูได้เสียชีวิตลง...
ความงดงามของครูและลูกศิษย์คู่นี้อยู่ที่ ถ้าเราไม่เรียนรู้กับความตายเอาไว้บ้าง แล้วเราจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อย่างสมบูรณ์ได้อย่างไร ?
ผมชอบประโยคของครูและลูกศิษย์คู่นี้ประโยคนี้จังเลย (ถ้าทุกท่านที่มีหัวใจโกทูโนคงจะชอบเช่นเดียวกับ)
ครู : “ให้ครูบอกอะไรบางอย่างซึ่งครูเรียนรู้จากการเป็นโรคนี้กับเธอจะได้ไหม ?”
ลูกศิษย์ : “อะไรหรือครับครู”
ครู : “สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตก็คือ การเรียนรู้ที่จะแบ่งปันความรักให้แก่ผู้อื่น และการเปิดรับให้ความรักเข้ามา เรามักคิดว่าเราไม่มีค่าพอสำหรับความรัก เราคิดกันว่า ถ้าเราเปิดรับความรักแล้วเราจะกลายเป็นคนอ่อนแอเกินไป แต่มีนักปราชญ์ท่านหนึ่งชื่อเลอวิน ได้กล่าวไว้อย่างถูกต้องที่เดียวว่า ความรักเป็นการกระทำอย่างเดียวที่มีเหตุผล...”
มาถึงบรรทัดนี้ผมคิดถึงครูของผมเป็นที่สุด ผมขอยกประโยคตอนจบที่ผมเขียนจดหมายถึงครูเมื่อห้าวันก่อน “ครูมีส่วนให้ผมมีแสงสว่างในตนเอง และแสงสว่างนี้มีคุณค่าต่อผู้อื่น ครูจึงมีคุณค่ามหาศาลต่อแผ่นดินมากที่สุดด้วยเช่นกัน”
ผมขอคารวะครูของผมทุกคน และคุณครูทุกท่าน สุขสันต์ทุกๆ วันนะครับครู และขอให้กำลังใจต่อการพัฒนาการศึกษานะครับ...
ท่าน ส. ศิวรักษ์ กล่าวว่า “ การศึกษา ควรเป็นไป เพื่อความเป็นมนุษย์ ”
ผมขอเติมถ้อยคำอีกสักนิด “ การศึกษา ควรเป็นไป เพื่อความเป็นมนุษย์ และความรัก ”
♬ ♪ ♬ ♫ ♩ ♬ ♪ ♬ ♫ ♩
...อยากให้ทุกท่านได้อ่านจังครับ...ราตรีสวัสดิ์นอนหลับฝันดีนะครับ....
................
ชื่อหนังสือ : วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี… Tuesday with Morrie
ผู้เขียน : Mitch Albom ผู้แปล : อมรรัตน์ โรเก้
สำนักพิมพ์ : ซีเอ็ด
พิมพ์ครั้งที่ 1 ปีที่พิมพ์ : 2543 จำนวน 240 หน้า
