......................วัฒนธรรม ๒

....ธรรมใดวัฒนะให้.............รุ่งเรือง
ธรรมปลูกจิตจรัสประเทือง.....ถ่องแท้
ปัญญาดั่งฟันเฟือง..............ขับเคลื่อน...ตนเฮย
เสริมส่งสู่"มนุษย์"แล้...........ละพ้นตัณหา

....ศาสนานำเนื่องให้...........วัฒนา
ปฏิบัติ บ หลบรา.................ละเว้น
สงบสันติหรรษา..................สดชื่น
รักทุกผู้ไป่เฟ้น....................ฝ่าท้าทุกข์เข็ญ

....เป็นทุกสิ่งเพื่อผู้..............พลาดหวัง
วัฒนธรรม ย้ำ!พลัง..............ก่อเกื้อ
สังคมยิ่งจีรัง......................."รัก"มั่น
สามัคคีคณะเอื้อ..................อร่ามหล้าเบิกสวรรค์

....ร่วมกันสรรสร้างมรรค........วิถี
ควรแก่กาลสถาน ดี..............เหมาะใช้
อัตลักษณ์ขนบประเพณี.........เสริมส่ง
ศิลป์ศาสตร์ฉลาดรักษ์ไว้.......แก่นแท้สืบสาน

....การศึกษาตระหนักซึ้ง.........สำคัญ...ยิ่งแฮ
เพาะบ่มปราณชีวัน.................ถูกต้อง
ปัญญาคู่จริยธรรม์..................มั่นประเสริฐ
รู้คิดประดิษฐ์สอดคล้อง..........ประโยชน์ไซร้เพื่อผอง

....ครรลองวัฒนะนั้น..............แน่! กระทำ...จริงเฮย
ร่ายร่ำจารจดนำ....................เนื่องใช้
ภาษาเร่งรู้คำ.......................เขียนอ่าน...กันนา
ร่วมสิบชาติประกาศให้..........โลกรู้"หนึ่งเดียว"

วัฒน, วัฒนะ [วัดทะนะ] น. ความเจริญ, ความงอกงาม. (ป. วฑฺฒน).
จรัส [จะหฺรัด] (แบบ) ว. แจ่มแจ้ง, รุ่งเรือง, สว่าง.
ประเทือง ก. ทําให้ดีขึ้น เช่น ประเทืองผิว, ทําให้รุ่งเรืองขึ้น เช่น ประเทืองปัญญา.
ถ่อง (โบ) ว. งาม, อร่าม, แจ่มใส, รุ่งเรือง; ชัด, แน่, แท้, เที่ยง, จะแจ้ง.
ปัญญา น. ความรอบรู้, ความรู้ทั่ว, ความฉลาดเกิดแต่เรียนและคิด.
ฟันเฟือง น. ล้อหรือวงจักรที่มีซี่โดยรอบ.
มนุษย-, มนุษย์ [มะนุดสะยะ-, มะนุด] น. สัตว์ที่รู้จักใช้เหตุผล, สัตว์ที่มีจิตใจสูง, คน. (ส.; ป. มนุสฺส).
รา ๓ ก. ค่อย ๆ เลิกไป เช่น รากันไป; น้อยลง, อ่อนลง. (กลอน) ว. คําชวนอีกฝ่ายหนึ่งให้กระทําตาม เช่น ไปเถิดรา.
สดชื่น ว. ใหม่และบริสุทธิ์ทำให้เบิกบานใจและกระปรี้กระเปร่าขึ้น.
เข็ญ [เข็น] ว. ยาก, ยากจน, เช่น ลําบากแสนเข็ญ.
วัฒนธรรม น. สิ่งที่ทําความเจริญงอกงามให้แก่หมู่คณะ, วิถีชีวิตของหมู่คณะ.
สรร [สัน] ก. เลือก, คัด, เช่น จัดสรร เลือกสรร. (ข. สรัล).
มรรค, มรรค-, มรรคา [มัก, มักคะ-, มันคา] น. ทาง; เหตุ, ใช้คู่กับ ผล ว่า เป็นมรรคเป็นผล
อัต [อัดตะ] น. ตน, ตัวเอง. (ป. อตฺต; ส. อาตฺมนฺ).
ขนบ [ขะหฺนบ] น. แบบอย่าง, แผน, ระเบียบ; กลีบ, รอยที่พับ (ของสมุดข่อย หรือผ้าจีบ หรือจีวร เป็นต้น); ชั้น เช่น ขนบหิน. (ข. ขฺนบ่ ว่า สิ่งที่อยู่ในห่อ, ที่หมก).
ประเพณี น. สิ่งที่นิยมถือประพฤติปฏิบัติสืบ ๆ กันมาจนเป็นแบบแผน ขนบธรรมเนียม หรือจารีตประเพณี. (ส. ปฺรเวณิ; ป. ปเวณิ).
การ ๑ น. งาน, สิ่งหรือเรื่องที่ทํา, มักใช้เข้าคู่กับคํา งาน เช่น การงาน เป็นการเป็นงาน ได้การได้งาน, ถ้าอยู่หน้านาม หมายความว่า เรื่อง, ธุระ, หน้าที่, เช่น การบ้าน การครัว การคลัง การเมือง, ถ้าอยู่หน้ากริยา ทํากริยาให้เป็นนาม เช่น การกิน การเดิน.
ปราณ [ปฺราน] น. ลมหายใจ; สัตว์มีชีวิต, ชีวิต, ใจ. (ส. ปฺราณ; ป. ปาณ).
ปัญญา น. ความรอบรู้, ความรู้ทั่ว, ความฉลาดเกิดแต่เรียนและคิด, เช่น คนมีปัญญา หมดปัญญา. (ป.).
จริยธรรม น. ธรรมที่เป็นข้อประพฤติปฏิบัติ, ศีลธรรม, กฎศีลธรรม.
ประดิษฐ-, ประดิษฐ์ [ปฺระดิดถะ-, ปฺระดิด] ก. ตั้งขึ้น, จัดทําขึ้น, คิดทําขึ้น, สร้างขึ้น, แต่งขึ้น. ว. ที่จัดทําขึ้นให้เหมือนของจริง เช่น ดอกไม้ประดิษฐ์, ที่คิดทำขึ้นไม่เหมือนธรรมชาติ เช่น ลายประดิษฐ์. (ส. ปฺรติษฺ?; ป. ปติฏฺ?).
ผอง ว. ทั้งปวง, ทั้งหมด.
ครรลอง [คันลอง] น. ทาง, แนวทาง, แบบฉบับ. (แผลงมาจาก คลอง).
เนื่อง ก. ติดต่อกัน, เกี่ยวข้องกัน, เช่น เรื่องนี้เนื่องกับเรื่องนั้น เรื่องมันเนื่องถึงกัน.