เปลี่ยนบรรยากาศมาเชียงใหม่  สิ่งที่ต้องทำเวลาไปต่างจังหวัด คือ การเดินเรื่อยเปื่อยชมเมือง กับหาของกิน 

          ถึงโรงแรมดิเอ็มเพรสเที่ยง ออกเดินไปหาของกินอร่อยๆ นอกโรงแรมดีกว่าไปกินอาหารกล่องอันจำเจในห้องประชุม

          เดินออกไปจากโรงแรมนิดเดียวเจอร้านก๋วยเตี๋ยวน่าจะชื่อก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย  คนแน่น (เป็นตัวชี้วัดว่าอร่อยแน่) มีรูปดาราแปะฝาร้านเต็มไปหมด  สั่งข้าวขาหมู ๑ จาน  อร่อยมากพอๆ กับขาหมูบางหว้า กรุงเทพทีเดียว ลุงกินเส้นใหญ่เย็นตาโฟ  สั่งมังกรลุยไฟ?? (ชื่อประหลาด) ที่แท้เป็นซี่โครงแก่ต้มยำรสจัดหวานเจี๊ยบแต่อร่อยพอใช้ได้ซดจนแห้งชาม ทุกอย่างจาน(ชาม)ใหญ่มาก คิดเงินแล้วแค่ ๑๔๐ บาทเอง

          ประชุมพอหอมปากหอมคอ กลับมานั่งเล่นชมเมืองเชียงใหม่จากหน้าต่างบานคลาสสิคในห้องบนชั้น ๑๖ ของโรงแรม

         

 

 

 

 

 

 

 

 

     

     

 

         เริ่มค่ำก็ได้เวลาออกเดินไปหาของกิน  อยู่บ้านมื้อเย็นกินแค่น้ำเต้าหู้หนึ่งถุง กับกล้วยหอม ๑ ใบ มาเชียงใหม่ทั้งทีอยากกินอาหารที่ชาวเมืองเขากินกันก็ต้องไปที่ตลาดสิ   เดินไปตั้งนานก็ไม่เจอตลาด   ขากลับเจอร้านข้าวต้มชื่อแปลก “ขาแรง ข้าวต้มวุ้นเส้น”??

 

          น้ำซุปหอมฉุยกลิ่นเห็ดหอมเครื่องยาจีนตุ๋นกับซี่โครงหมู ที่แปลกคือข้าวต้มใส่วุ้นเส้น ช่างคิดเมนูเป็นจุดขาย มีท๊อปปิ้งให้สั่งเพิ่ม (เขาเขียนอย่างนั้นจริงๆ)  ฉันสั่งคุ้ยเขี่ย (ตุ่นจนเปื่อย) กับไข่ลวก เพิ่ม ที่ไม่ได้สั่งแต่ใส่มาให้ในชามคือซี่โครงแก่ ที่มีเนื้อหมูนุ่มๆ ติดมาให้แทะกิน  อร่อยมาก

          ไหนๆ จะกินแล้วกินให้สุดซอยไปเลย...555.

พุธ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๖