บันทึกที่ ๑๘ ยายเหงาในคืนเพ็ญออกพรรษา

บทกวีจำเป็น : ยายเหงา...ในคืนออกพรรษา

 

ดวงจันทร์คืนวันเพ็ญ

 

          ลอยเด่นบนฟากฟ้า

 

          ทอแสงขาวนวลส่องมา

 

          จากฟากฟ้าน่าพิศชม

 

ผิดกับคุณยายจันทร์

 

ในคืนเพ็ญออกพรรษา..คราชรา

 

พร่ามัวสลัวตา

 

นางไขว่คว้าหาสิ่งของที่พอมี

 

เอ๊ะ ! จะบอกใครช่วยที

 

แต่ที่นี่...ไม่มีใคร

 

นางร้องตะโกนไป

 

เคยเสียงใสกลับแหบพร่า

 

สงสารยายจับใจ

 

น้ำตาไหล...ใครหนอใคร ช่วยยายได้

 

ลูกหลานไปอยู่ไหน

 

แล้วทำไม..ไม่อยู่ดูแลยาย

 

 

 

ตอน ๒

 

                                                ลูกหลาน เหลนโหลน

 

                                                โอนย้ายไปอยู่เมืองกรุง

 

                                                ทุกคนต่างหวังมุ่ง

 

                                                ความรุ่งเรือง...ศิวิไลซ์

 

                   ทอดทิ้ง...คนแก่ๆ

 

                   นอนแคร่ไม้ ในบ้านทุ่ง

 

                   มีแค่ เสื่อ หมอน มุ้ง

 

                   ฝุ่นเกาะ...คลุ้งกระจาย ยายนอนได้ไม่โอดครวญ

 

                                                เสียงเด็กจุดประทัด

 

                                                อยู่ท้ายวัดกลางหมู่บ้าน

 

                                                พึมพำถึงลูกหลาน

 

                                                อยู่แดนศิวิไลซ์...คงเบิกบาน

 

                   หยิบผ้าขาวขึ้นพาดบ่า

 

                   คว้าดอกไม้วางในพาน

 

                   ยกมือขึ้นกราบกราน

 

                   พระโปรดปราน...คุ้มครองลูกหลานให้สุขเอย

 

 

                                      บทกวีจำเป็น : อร  วรรณดา  ๑๙ ตุลาคม  ๒๕๕๖