จดหมายเหตุ...เรื่องของ คุณค่าต้นไม้และแผ่นดิน...

เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า..เมื่อก่อนกลับเยอรมันเมื่อ่เมษาที่แล้วได้ไปพบว่าที่ดินเล็กๆในบริเวณ..บริษัท..วังแก้ว..รีสอรท..ซึ่งผู้เขียนและคู่รักเก่าแก่ซื้อร่วมกัน..และทิ้งไว้..จนเป็นป่าที่มีอายุเกินสี่สิบปี(ที่ดินนี้ซื้อมา..ตั้งแต่..คุณหญิง อุไร ลืออำรุงผูเป็นผู้อุปถัมท์ค้ำจุนอยู่ในสมัยนั้น)...ได้พบว่า..มีผู้บุกรุก..ถากถางที่ดินนี้..ทั้งๆที่มีโฉนดเอกสาร..สมบูรณ์..ทั้งนี้..ทำให้ผู้เขียน..ประสพ..ความลำบาก..กรรม..มาโดยไม่เป็นธรรม....

..นั้นเป็น..สาเหตุ..หนึ่ง..สิ่งที่ตามมาให้เห็นอีกหลายประเด็น..แต่..จะไม่..เขียนไว้ณ..ที่นี้...(ถ้าใครมีประสพการณเกี่ยวกับเรื่องที่ดิน..ก็คงจะทราบกันดี..(อยู่)

แผ่นดิน...เล็กๆนั้น..ถูกตีค่า..ให้เป็นเงินตรา.."เก้าแสน"...เขาให้ราคา..สุดท้ายไว้ที่(คอหอย..)....(ขายหรือไม่ขาย..๕๕๕๕)....

...คู่รักเก่า..คร่ำคร่า..มะกาเล...บอกไม่สนและไม่ขาย..."ส่วนของเขา"..มีอนาคต..ว่า..จะ..ถูก..ฮุบ..ส่วนที่เหลือ..ครึ่งหนึ่งนั้น..ยังไม่โดน..โค่น.."ต้นไม้"

..."ผมยังหาเงินและยังใช้เงินเหมือนคนทั่วไป"...ประโยคนี้..โจน จันใด..เขียนไว้..ซึ่ง"ผู้เขียนเอง"..ก็ต้องยอมรับ..สภาพนี้..เพียงว่า..จะ.."อิสระ"..ที่จะไม่ตกเป็น.."ทาส"..ได้แคไหน..และไม่"โกหก"..ตนเอง...

"ความฝัน"..นั้นมีอยู่ว่า...หากมี..ใคร..สัก..คน.หรือ..องค์กรใด..ที่สนใจ..ที่จะรัก..ษาชีวิตต้นไม้ไว้..เพราะ.(มีเงินเหลือใช้) เพื่อจะแลกให้คุณค่า..ชีวิต..ต้นไม้...เหล่านี้..ให้ยืนต้น..อยู่ต่อไป...

"เงินจำนวนนี้..จะนำมาใช้เป็นทุน..สำรอง..สำหรับการจัดการบริหารบริบาลต้นไม้...เพื่อชีวิตและคุณค่า..ของมันให้มี..สืบไป..."

"ความคิด"..ที่สับสนวุ่นวาย..หากขายแผ่นดิน..ต้นไม้..หมด..หาก..ต้นไม้..ถูกเปลี่ยน..คุณค่าให้เป็นชีวืต..แลกแค่..กระดาษที่พิมฑ์ขึ้นมาแทนค่า..แค่..เก้าแสนใบ...ชีวิตเหล่านั้น..คงอยู่รอดไปอีก..ยาวนาน...มีลูกมีหลานให้ชื่นชม...

เขียนมาณ.ที่นี้..ด้วย..ความฝันที่ค้างคา...แม้ว่าผลที่จะมีมาสองสามร้อยปีให้หลัง..ก็ยังดี..ที่เอา..ฝัน..นี้..มาแปะไว้..กับ..โกทูโน...

(จะมีใครให้..ความสนใจ..บ้างไหมหนอ..วันจันทร์ที่จะถึงนี้..ต้นไม้..รอ..โชคชะตา..ใครจะรับเป็น..พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง..เขาบ้างไหม..นะ.เจ้าคะ....)