บทสะท้อนสังคมก้มหน้า เด็กยุค ไอโฟน 5

บ่ายวันหนึ่งไปสระผม ตัดผม ใครบางคนบอกว่า ไปให้รางวัลกับตัวเองซะบ้าง ผมชอบไปร้านเล็กๆ เก่าๆ ในซอย

ก่อนหน้านั้นช่างทำผมคุยกับแขก ถึงเด็กสาวที่เป็นลูกของเพื่อนของช่างทำผมคนหนึ่ง
ลูกโทรศัพท์มาหาแม่ว่า

ลูก...แม่เลี้ยงอาหารที่ร้านชาบูชาบู ที่ห้างเซลทรัลขอนแก่นหน่อยดิ

แม่... ลูกเอาไว้วันหลังนะ แม่ไม่มีตังค์ลูก

ลูก... ไม่เอาหนูจะกินวันนี้

แม่.. ก็แม่ไม่มีตังค์ลูก เอาไว้วันหลังแม่จะพาไปนะ

ลูก... ไม่เอา เอาวันนี้ งั้นหนูไปกินนะ แม่ตามไปจ่ายเงินก็แล้วกัน

แม่... ดูมัน....

หลักจากที่แม่เสร็จธุระที่ร้านก็เดินหน้ามุ่ยออกไป แก้ปัญหาลูกสาวต่อไป

ช่างทำผมคุยต่อว่า

ช่าง...ไม่ไหวเด็กสาวสมัยนี้ เด็กคนนี้เอาแต่ใจตัวเอง พ่อแม่ก็ตามใจมากเกินไป เสียนิสัย อย่างไม่น่าเชื่อ เขาบอกว่า ลูกบังคับแม่ให้ซื้อ ไอโฟน 5 ให้ใช้ เพราะเรียนมหาวิทยาลัยนอกระบบแห่งหนึ่งแล้ว ต้องมีให้เหมือนเพื่อนๆ

ลุง... มันจำเป็นมากนักหรือ เรียนมหาวิทยาลัยต้องใช้ไอโฟน 5

ช่าง...เห็นแม่เล่าให้ฟังว่า เขาต้องจ่ายเงินให้ลูกไปจ้างคนทำรายงานไปส่งอาจารย์..


ช่าง...มากกว่านั้น เด็กสาวคนนี้ไม่กินอาหารตามร้านข้างถนน ประเภทใส่ห่อ ใส่ถุง ต้องตามห้าง ตามร้านใหญ่ๆ หรูๆ

ช่าง...เห็นแม่เขาเล่าฟังอีกว่า ไปเช่าหอพักให้ลูกอยู่ ใกล้กับมหาวิทยาลัย  คืนหนึ่งโทรมาหาแม่ว่า แม่มาหาหนูด่วนหนูจะย้านที่พักไปอยู่กับเพื่อนๆที่เช่าบ้านหลังหนึ่ง ย้ายคืนนี้ เดี๋ยวนี้..

ผมฟังแล้วแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่า มันมีเรื่องแบบนี้หรือ

มีคำถามมากมาย.....
มีความคิดมากมาย.....

เฮ่อ..ประเทศชาติจะมอบให้ใครละเนี่ย....

ไอโฟน 5 มันพาชาติล่มจมน่ะซี.....

จริงๆไอโฟนไม่เกี่ยวหรอก แต่จิตใจเด็กมันตะเลิดเปิดเปิง ไม่มีสติ ไม่รู้จักความพอเหมาะพอดี อย่างนี้

ใครจะมารับไม้ต่อสร้างชาติล่ะครับ....