เครื่องบินโบราณ

เรื่องเล่าต่อจากตอนที่แล้ว เมื่อคณะของเราทั้งเก้าคนมาจากประเทศไทยได้ทำภารกิจคือการเข้าร่วมสัมมนาทางวิชาการงานวิจัยนานาชาติและได้เข้าร่วมในงานรับปริญญาบัตรของผู้จบการศึกษาแล้ว ก็ถึงเวลาเดินทางย้อนถอยกลับรังเดิมที่ตนมา

เราได้เข้าไปอำลาเจ้าภาพ ณ ม. ศรีธาร ในค่ำคืนวันหนึ่งเป็นการเลี้ยงส่งอำลาอย่างอาลัย ทีมของเราบางส่วนได้รับเชิญเข้าไปในห้องรับรองแขกวีไอพี ณ ที่ตรงนั้นมีผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งนั้นเป็นการคุยกันอย่างเป็นกันเองและจัดอาหารเลี้ยงฉลองเพราะการจัดงานสำเร็จแล้ว ณ ที่ตรงนั้นไม่อนุญาตให้ถ่ายภาพใดใด ๆ เหมือนเป็นที่รโหฐานหรือห้องเฉพาะของชนชั้นพราหมณ์ระดับสูงที่แม้เสียงก็ไม่สามารถส่องถึง

สี่แยกวัดใจแม้มีจราจรก็เถอะ

การที่เราเข้าไปนั่ง ณ ที่ตรงนั้นถือว่าเจ้าภาพได้ให้เกียรติพวกเราคนไทยมากอย่างน่าชื่นชม และเราก็ถึงคราวอำลามาพักผ่อนนอนหลับ ณ วังโบราณแห่งราชาเมืองพิลานี รัฐราชาสถาน อีกคืนหนึ่ง

ลิงตัวนี้พวกเราทายปริศนากันว่าเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย บ้างว่าตัวเมียแน่ ๆ คิดแล้วขบจึงขำ

พอคืนนี้มีสิ่งแปลกปรากฏให้เราเห็นคือมีค้างคาวตัวใหญ่บินโฉบเฉี่ยวอยู่ในห้องพักนั้นเกือบทั้งคืน

และเข้าใจว่าคงเป็นเจ้าของห้องเดิมนั้นละมาเยือนตามความเชื่อตายแล้วเกิดใหม่ ดีว่าทุกครั้งที่เราเข้าไปพักอาศัยได้ทำวัตรสวดมนต์และได้น้อมใจในกุศลบุญให้ทานแผ่เมตตาไปยังทุกสรรพสัตว์

ณ วิหารพระพุทธรูปนั่งลานสวนในวังแห่งนั้นแล้ว

เราพร้อมออกเดินทางจากที่พักเมืองพิลานีมุ่งหน้าตามหาดวงตะวันที่กำลังจะขึ้นสู่ท้องฟ้าแม้ไม่รู้จักทิศเพราะยังมืดอยู่ก็ตาม เพราะเมื่อเรามานั้นเราเห็นดวงตะวันกำลังคล้อยต่ำลงจะตกดินทางด้านทิศตะวันตก

ในเส้นทางที่ผ่านพบการขับรถมีทั้งตามระเบียบและไร้ระเบียบตามความเหมาะสมกับสถานการณ์ ช่วง 10 โมงเช้าไปแล้วจะเห็นร้านค้าขายเปิดทำการคนขายล้วนเป็นชาย

เรานึกถึงแขกขายถั่วส่งเงินกลับไปให้ลูกเรียนสูง ๆ ได้ แม้ร้านที่เปิดยามค่ำคืนคนขายยังคงเป็นผู้ชายอยู่ดี โดยเฉพาะเครื่องประดับเป็นกำไรมีมากให้เลือกสรรค์

เราเก็บภาพเพียงผ่านในวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ยังคงสมบูรณ์ด้วยภูมิปัญญาชาวบ้านเห็นศิลปวัฒนธรรมล้ำยุค สถาปัตยกรรมที่น่าเลื่อมใสศรัทธา

ตลอดเส้นทางเราได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้หลายศาสตร์ด้วยทุกคนล้วนมีเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยทยอยกันนำมาเล่าสู่กันฟังให้ได้หัวเราะงอหงายไปหลายครั้ง สลับด้วยการร้องเพลงไทยลูกทุ่งไทยลูกกรุงเพลงไทยดัดแปลงฟังแล้วแสลงใจได้เฮกันพอหายเครียด เป็นการผ่อนคลายแก่ช้าลงครับด้วยเราเข้าใจกันและกันอยู่กันเหมือนญาติพี่น้องจนลุมาถึงเขตแดนอุตุตระประเทศหรือรัฐยูพีที่เรากำลังจะไปยังเมืองอัครามีทัชมาฮาลบันลือโลกเป็นเส้นทางผ่านอยู่ด้านหน้านั้น.