"กำเมือง" ถ้าเฮาเบาะปากั๋นอู้แล้วไผจะมาอู้...แถมเหมาะ

๒๘/๐๙/๒๕๕๖

**********

 

มาอู้กำเมืองกั๋นดีกว่า ๕

วันนี้นำเสนอคำเมือง ที่เกี่ยวกับ หญ้า และสัตว์พวก แมลง อีกนิดหน่อย แถมท้ายด้วยสำนวน สุภาษิตทางเหนืออีกเล็กน้อย ประกอบด้วยภาพดังต่อไปนี้...

...

...

หมามุ่ย = หม่ะเหนียง

ภาพจาก http://www.medplant.mahidol.ac.th/document/cowhage.asp

"หมะเหนียงบ้านเฮาเบาะธัมหมะดาเน่อ...บะเด่วเขาฮ้องว่า...ไวอะกร้าพันไทยปุ้นหนา"

(หมามุ่ยบ้านเราไม่ธรรมดานะ...เดี๋ยวนี้เขาเรียกว่า...ไวอะกร้าพันธุ์ไทยโน่นแหนะ)

...

...

 

หญ้าเจ้าชู้ = หญ้าก่อน (ออกเสียงสั้น)

ภาพจาก http://www.vichakaset.com

"ตะก่อนสมัยเป๋นนักกีฬาของโฮงเฮียน...ซ้อมบอลแหมะใด...โถงเท้าแม่นแต่หญ้าก่อน...เพาะว่าก๋างสนามโฮงเฮียน...มีต๋ายแต่หญ้าก่อนเต๋มไปหม๊ด"

(เมื่อก่อนนี้..ตอนเป็นนักกีฬาของโรงเรียน...ซ้อมบอลเมื่อไหร่...ถุงเท้ามีแต่หญ้าเจ้าชู้...เพราะว่าสนามโรงเรียนนั้น...มีหญ้าเจ้าชู้เต็มไปหมด)

...

...

หญ้าไมยราพ = หญ้าจิฮยอบ /หญ้าขี้ฮยอบ

ภาพจาก http://maiyarab.blogspot.com

"ต๋อนตี่เฮาเป๋นหละอ่อน...เฮาชอบเอามือไปจิหญ้าขี้ฮยอบเล่นแต๊เน่อ...มันม่วนดีหนา"

(ตอนที่ผมเป็นเด็ก...ผมชอบที่จะเอามือไปแหย่หญ้าไมยราบเล่นจังเลย...เพราะมันสนุกดี)

...

...

 

หญ้าสาบเสือ = หญ้าวังวาย / หญ้าเมืองวาย (บางแห่งหญ้าดอกขาว)

ภาพจาก http://th.wikipedia.org

"ต๋อนตี่เฮาเป็นนักเลียน...เลียดดังมันไหลหมั่น...เลียดดังไหลแหมะใด...กะเซาะหาแต่หญ้าวังวายนั่นหนะ มาอุดฮูดังเบาะหื้อมันออก"

(ตอนที่ผมเป็นนักเรียน...เลือดกำเดามันไหลบ่อย...พอกำเดาไหลเมื่อไหร่...ก็รีบหาหญ้าสาบเสือนี่แหละ...มาอุดรูจมูกเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา)

...

...

 

หญ้าตำแย = หญ้าหารไก่ /หญ้าหันไก่

ภาพจากhttp://apinyagarden-coffee.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

"ฮยามหน้อย...เอาตี๋นไปเต๊ะใส่หญ้าหารไก่หลายเตื่อ...เตะแหมะใดก็คันเมื่อนั้น

(ตอนเด็ก...เอาเท้าไปเตะใส่หญ้าตำแยหลายครั้ง...เตะครั้งใดก็คันเมื่อนั้น)

 

...

เรื่องหญ้า ที่มีรายชื่อแตกต่างจากภาคกลางคงมีไม่มากนัก เท่าที่แสดงมานี้เห็นว่ามีความผูกพันกับผู้เขียนตั้งแต่เด็กมา จึงขอนำมากล่าวในที่นี้แต่เพียงนิดหน่อย ต่อไปจักเพิ่มเติมชื่อของสัตว์ที่เห็นมีชื่อที่ดูแตกต่างสักเล็กน้อยดังนี้...

...

 

กิ้งก่า = จั๊กก่า /จ๊ะก่า

ภาพจากhttp://th.wikipedia.org

"คนบ้านเฮาบ่อกิ๋นจั๊กก่า แต่ซอบกิ๋นแหย้กั๋นนักกว่า"

(คนบ้านเราไม่ชอบกินกิ่งก่า แต่ชอบกินแย้มากกว่า)

...

 

จิ้งหรีด=จี๋ฮีด

ภาพจากhttp://commons.wikimedia.org/wiki/File:Gryllus-bimaculatus040.jpg

"หู้สึกสับสน..ละหว่างจี๋ฮีดกับจิ๊กุ่งเหลือเกิ๋น...เพาะเปิ่นฮ้องตังไทยเหมือนกั๋น"

(รู้สึกสับสน..ระหว่างจิ้งหรีดกับจิ้งโกร่งเหลือเกิน...เพราะภาคกลางมักใช้ภาษาเรียกเหมือนกัน)

...

 

 

จิ้งโกร่ง=จิ๊กุ่ง,จิกุ่ง

ภาพจากhttp://www.todayza.com/13720/

"ตะวาฝนต๊กน่ามท่วมบ้านป๋างเคาะ...ในสวนฮิมคลองบ้านอ้ายเพ็ญมีจิ๊กุ่งลอยน่ามเต๋มไปหมดเลย"

(เมื่อวานฝนตกน้ำท่วมบ้านปางค้อ...ในสวนบ้านพี่เพ็ญมีจิ้งโกร่งลอยน้ำเต็มไปหมดเลย)

...

 

แมลงกระชอน = แมงจอน

ภาพจากhttp://www.biogang.net/biodiversity_view.php?menu=biodiversityuid=3617id=7756

"ปี๋แล้วฮยะนา...แมงจอนนักใบ้นักง่าว...เจาะคันนาแหล๋วหม๊ด"

(ปีที่แล้วทำนา...แมลงกระชอนเยอะมากมาก...มันพากันเจาะคันนาจนพังหมด)

...

บันทึกนี้คงพักไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน ปิดท้ายด้วยสำนวนหรือ กำหมะเก่า ทางภาคเหนือที่เกี่ยวกับสัตว์เล็ก ๆ ที่กล่าวถึงดังกล่าวมาว่า...

...

"คนใหญ่แหล้ว บ่อถ้าไผสอน จี๋ฮีดแมงจอน ไผสอนมันเต้น"

 

(คนเราโตๆ กันแล้ว ไม่ต้องให้ใครมาสอน จิ้งหรีดแมงกระชอนมันเกิดมาก็เต้นได้เองตามธรรมชาติไม่มีใครสอน)

 

หมายถึง การที่เราจะสอนคนที่แก่แล้วมีประสบการณ์มามากแล้ว ให้รู้ให้เข้าใจหรือสนใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่งนั้นยากมาก เพราะในใจของเขาผู้นั้น มักจะคัดค้านอยู่ตลอดเวลาว่า กูรู้แล้ว...มึงไม่ต้องสอนเข้ากับลักษณะของภาษาไทยที่ว่า ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก นั่นเอง

...

 

ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ

ขอบคุณโกทูโนว์