..

ข้าพเจ้าเห็นความเงียบเหงาในใจของแม่น้องดวงใจ.ยามนี้

ข้าพเจ้าเห็นแม่น้องดวงใจ.เหม่อมองท้องฟ้ายามเย็นอยู่บ่อยครั้ง

ข้าพเจ้าแอบเห็นแววตา.เศร้า ๆ ของแม่น้องดวงใจยามที่ยืนมองฟ้า

ข้าพเจ้ารับรู้ได้ทันทีว่าแม่ของลูกคิดถึงสิ่งใดอยู่

..

..

 

การอยู่ห่างบ้านเกิด มันก็เปลี่ยวเหงาในใจพอสมควรแล้ว

หากไม่มีเธอ ไม่มีลูก

ข้าพเจ้ารู้ว่า.บ้านสวนหลังนี้ ก็คงไม่มี

..

ข้าพเจ้านั่งคิด.การอยู่เพื่อครอบครัวนั้น สำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใดในชีวิตของแม่น้องดวงใจจริง ๆ

..

วันนี้

ครอบครัวเล็ก ๆ ของเรา เงียบเหงาไปถนัดใจ

ข้าพเจ้าเห็นความเหงาของดวงใจ ในวันที่ไม่มีพี่ชายอยู่บ้าน

..

 

..

เมื่อมีพี่อยู่นั้น.น้องจะชอบทำตัวกระฉับกระเฉง ให้พี่เห็นอยู่บ่อยครั้ง

 

และวันใดที่บ้านเงียบ ๆ พี่ก็จะทำตัวให้บ้านในสวน มีชีวิตชีวาเสมอ ๆ

 

.

แม้จะไม่ใช่นักดนตรีฝีปากดี แต่พี่เพชร ก็จะชอบงัดเอาทรัมเป็ทตัวเก่ง มาเป่าอวดน้องสาวอยู่บ่อยครั้ง

..

แม้นจะสีไวโอลินไม่เป็นน้องสาวก็จะทำพี่ ตั้งท่า.. วางมาดว่า.น้องก็เก่งเหมือนพี่เช่นกัน

ข้าพเจ้ายังคิดต่ออีกว่าหากในชีวิตจริงของลูก เป็นเช่นนี้ก็คงดีไม่น้อย

เพราะดนตรี มันซึมลึกอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้าเสมอ

 

..

..

 

 

ข้าพเจ้าหลับตาเห็นภาพของเรา พ่อ-แม่-ลูก อยู่กันพร้อมหน้าในอดีต ยามนั้น.

..

..

ข้าพเจ้าเห็นรอยยิ้มของแม่น้องดวงใจ แล้วมีความสุขอย่างประหลาด

..

..

แม้นจะเป็นภาพจากวันวาน

หากเราได้หวลรำลึกถึงมัน

..

ความสุข ณ ช่วงเวลานั้น

มันก็สามารถทดแทน ความเหงา ในหัวใจของเราได้นะ แม่นะ

..