ท้อแท้อ่อนแออ่อนล้าในบางครา.....เจ้าปัญหาก็วิ่งมาถาโถมใส่

โน่นนี่นั่นมันจู่โจมโถมเปลวไฟ.....ลมหายใจแทบจะขาดอยู่รอนรอน

 

ปัญหาหนึ่งดึงเป็นสองย่องมาสาม.....โหมกระหน่ำซ้ำลงไปไม่ขาดตอน

หวนคำนึงถึงอดีตจิตอาวรณ์.....มันหลอกหลอนย้อนมารัดปัจจุบัน

 

ปัญหาที่เกิดขึ้นมาเวลานี้.....แต่บางทีจิตไปคิดอดีตนั่น

มันเลยมั่วฝุ่นตลบกลบทั้งวัน.....โน่นนีนั่นปะปนกันพันวุ่นวาย

 

 

แต่พอหยุดไม่วิ่งไล่ในปัญหา.....ถอยออกมาตั้งสติมิให้ส่าย

ฝุ่นเคยหนาก็เจือจางบางลงไป.....คลี่คลายได้ก็เพราะใจที่นิ่งพอ

 

ปัญหาใหญ่ที่คิดไว้ในวันวาน.....พอเนิ่นนานมองย้อนไปทำไมหนอ

แค่เศษเสี้ยวน้อยนิดคิดเกือบท้อ.....นี่แหละหนอจิตปรุงแต่งแรงเกินไป

 

หากท้อแท้ท้อถอยขึ้นมาอีก.....ควรจะหลีกการคิดยุ่งฟุ้งกระจาย 

มองทุกสิ่งมีเกิด – ดับตามปัจจัย.....หากคิดได้ใจปล่อยวาง...ว่างสบาย

 

  เครดิตภาพ :http://atcloud.com/stories/57499