ช่วงต้นเดือนที่ผ่าน...งานประเดประดังไหลหลากมา...

ไปประชุมอบรมต่างๆ นานา...ประชุมท่ามกลางเดือนสุดท้ายชองปีงบประมาณช่างมากมายเหลือเกิน

เหมือนฝนโปรยโปรยบ้าง...ฝนตกอย่างบ้าระห่ำบ้าง...ฝนหยาดเป็นปรอยปรอยบ้าง...

 

เมื่อได้มาทำงานในวันแรกของกลางสัปดาห์...

เป็นวันคลินิกเบาหวาน...ผมมาทำงานแต่เช้าตรู่...แต่ก็ช้ากว่าคนไข้

มีผู้มารอมาเจาะเลือดแล้ว...แต่ก็บางตาก็ทุกวัน...

 

วันนี้เป็น “วันบุญข้าวสาก”...คนไข้กลัวญาติพี่น้องที่ล่วงลับไม่ได้รับอาหาร..ข้าวปลา...และข้าวสาก

ตามประเพณีแห่งความกตัญญูรู้คุณของ “คนอีสาน”

ทำให้คนไข้เบาหวานขาดนัด...ครึ่งต่อครึ่ง...

ไม่เป็นไร...เดี๋ยวก็มารับยาตอนบ่ายๆ หรือวันถัดๆ ไป...หรือพวกเราต้องออกตามเยี่ยมบ้าน

 

เกือบห้าโมงเช้า...คนไข้เริ่มหมด...พี่ทำงานเดียวกันบอกว่า

“มีห่อจดหมาย”...จ่าหน้าซองจาก “บริษัทจินตนาการ”

ผมเปิดดู...พบห่อแผ่นดีวีดีที่ทีมงานมาขอสัมภาษณ์ถ่ายทำสารคดี...ชีวิต...การทำงาน และ R2R…ของผม

และมีสิ่งพิเศษคือ...”จดหมายที่ทีมงานเขียนถึงผม”

ผมประทับใจและรู้สึกขอบคุณกับถ้อยคำในจดหมาย

 

ทีมงานทุกท่าน...น่ารักมาก...

แม้เป็นช่วงเวลาเพียงสี่วัน....ที่ต้องถ่ายทำสารคดี....ผมรับรู้ถึง “ความเป็นมีอาชีพ”

“ความให้เกียรติ” และ “หัวใจที่งดงาม”

เสียอย่างเดียว....คือ...ผมไม่ได้พาทีมงานไปเที่ยวรอบๆ เมืองของผม

 

ผมจะจดจำช่วงขณะเวลาหนึ่งเวลานั้น...

ขออนุญาตทีมงานนำถ้อยคำของจดหมายที่เปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจ

 

แบ่งปันความงดงามและการเรียนรู้ต่อๆ...กันไป...ไม่สิ้นสุด....

 

...วันพฤหัสบดี 19 กันยายน 2556...