ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยเรายังขาดแคลนระบบงานต่าง ๆ ที่จะเชื่อมโยงการทำงานของทุกคนเข้าด้วยกันผ่านทางระบบเครือข่าย ทำให้เกิดการสูญเปล่าทรัพยากรต่าง ๆ อย่างมากมาย ตัวอย่างเช่นครั้งหนึ่งผมเคยถามน้อง ๆ ทีมงานจากกอง ๆ หนึ่งในสำนักงานอธิการบดี ที่เดินมาส่งงานพิมพ์ที่ ปชส. ว่า ใครสั่งให้เอากระดาษมาให้ ปชส.หรือ เขาก็พาซื่อตอบว่า เอากระดาษมาให้ ปชส.พิมพ์งานให้ เลยถามกลับไปว่า ทำไมต้องเอามาให้ด้วย ไม่ทราบหรือว่า ปชส.บริหารงานการจัดการ supply กระดาษเหล่านี้ให้ทุกหน่วยงาน เขาทำหน้างง ๆ เหมือนกับว่าทำไมเราต้องคิดเป็นเรื่องใหญ่โต เลยต้องคิดต้นทุนให้เขาฟังว่า เขารับเงินเดือนอัตรา ป.ตรี คิดง่าย ๆ ว่าเดือนละหมื่นห้าพันบาท เวลาทำงาน เดือนละ 22 วัน ๆ ละ 8 ชั่วโมง รวมแล้ว 174 ชั่วโมง ตกแล้วค่าแรงเขาคือ ชั่วโมงละ 86.20 บาท เขาเดินกันมา 2 คน ใช้เวลาประมาณคนละ 1/2 ชั่วโมง ก็เท่ากับมหาวิทยาลัยต้องจ่ายเงินให้เขาเดินเอากระดาษมาส่งผม เป็นเงิน 86 บาทกว่าแล้ว หากเขาไม่ต้องเดินมา เขาเพียงยกหูโทรศัพท์ หรืออาจใช้อีเมล์ส่งงานมาให้ทาง ปชส. แล้วเขาใช้เวลา 1 ชั่วโมงนี้ไปทำงานอื่นให้มหาวิทยาลัย ก็เท่ากับว่าเราประหยัดเงินไปได้เกือบร้อยบาทแล้วในวันนี้

การจัดประชุมก็เหมือนกัน ระยะนี้ เราจะเห็นได้บ่อยครั้งว่า มีการนัดหมายประชุมชนกันเป็นว่าเล่น เมื่อชนกันมากเข้า ผู้เข้าร่วมประชุมก็มีประชุมชนกันมากตามไปด้วย งานประชุมที่เล็กกว่าก็ถูกเลื่อนออกไป สัมฤทธิ์ผลประชุมจึงต่ำ ทั้งยังมีการสูญเสียในเรื่องการส่งจดหมายนัดประชุม ส่งจดหมายยกเลิกประชุม ให้กับผู้เข้าร่วมทุกคนมากเข้าไปอีก ค่าใช้จ่ายของมหาวิทยาลัยก็สูงเป็นเงาตามตัว

ทำไมเราไม่ทำให้งานเหล่านี้เป็นเรื่องง่าย ๆ ที่ทุกคนช่วยกันทำงานไม่ให้ซ้ำซ้อนกันได้

คำตอบก็คือ หากต้องการใช้ระบบงานเข้ามาก็ต้องไปพึ่งฝ่ายไอที ซึ่งทุกวันนี้เขาก็ไม่สามารถช่วยใครได้อยู่แล้ว ไม่รู้เพราะอะไร

ทำไมเราไม่มาร่วมมือกันทำ...

นั่นนะสิ ทำไมไม่มาร่วมมือกันทำ

คำตอบคือ ไม่มีใครเป็นเจ้าภาพ

เอ้า งั้นก็หาเจ้าภาพสิ

ก็คุณนั่นไง ... รับไปทำเลยนะ ในฐานะที่ออกความคิดมาตั้งแต่ต้น

...

อ้าว ... เป็นงั้นไป