"การกระทำที่ระลึกได้ภายหลังแล้วเสียใจไม่ควรทำเสียเลยดีกว่า"

บ่ายวันนี้ครูเหมียวเดินเข้ามาในห้องพักครูด้วยท่าทางที่ิอิดโรย ทราบภายหลังว่ามีอาการท้องเสียอ่อนเพลีย เพื่อน ๆ หลายคนได้แต่แสดงความเป็นห่วง

"พี่เหมียวกินน้ำเกลือแร่ไหม เดี๋ยวให้เด็กไปขอที่ห้องพยาบาลให้" ครูสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของครูเหมียวได้แต่พูดแสดงความห่วงใย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

ฉันอดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อปีก่อนไม่ได้ บ่ายวันหนึ่ง ครูแหม่มนั่งฟุบที่โต๊ะทำงานแล้วเงยหน้ามาที่ฉันพร้อมกับพูดว่า

"พี่หน่อยมียาพารา ฯ ไหม ?"

ฉันได้แต่ปฏิเสธ และมัวแต่ยุ่งกับงานที่อยู่ตรงนี้จนลืมความห่วงใยและเอื้ออาทรที่มีต่อเพื่อนครู

ฉันนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นคราวใดอดเสียใจและรู้สึกผิดทุกครั้งไม่ได้เพราะฉันไม่มีโอกาสแสดงความเอื้ออาทรต่อครูแหม่มอีกแล้ว

ไม่นานต่อมาครูแหม่มก็จากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยวัยเพียง ๔๕ ปีด้วยอาการหัวใจวายกะทันหันนับเป็นฝันร้ายที่ไม่มีใครคาดคิด อาจเป็นเพราะปัญหาสุขภาพการเป็นเนื้องอกที่มดลูก และมีอาการปวดประจำเดือนอย่างรุนแรงทุกครั้ง หากแต่เธอมัวแต่ใช้เวลาไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทในวันหยุด และทำผลงานทางวิชาการ จนไม่มีเวลาไปรักษาทันท่วงทีตามที่แพทย์แนะนำ จนวันที่เธอประสบความสำเร็จได้ทุกอย่างที่เธอหวัง หากแต่เธอจากไปก่อนที่จะรับปริญญาเพียงไม่กี่เดือน และไม่มีโอกาสได้ใช้เงินประจำตำแหน่ง คศ.๓

ฉันเห็นครูเหมียวนั่งก้มหน้าก้มตาตรวจงานนักเรียนด้วยท่าทางอิดโรย ฉันตัดสินใจลุกออกจากห้องแล้วไปที่ห้องอนามัยโรงเรียนซึ่งอยู่ชั้นล่างไปขอผงเกลือแร่มาให้น้อง และรีบนำมาชงส่งให้น้องดื่ม ครูเหมียวยกมือไหว้มองด้วยสายตาซาบซึ้งใจ...

ฉันอดคิดไม่ได้ ชีวิตแสนสั้น เราไม่ควรประมาทในการทำความดีเพราะบางครั้งเมื่อเราคิดได้เมื่อสายก็คงไม่เกิดประโยชน์อันใด สมดังคำกล่าวที่ว่า "การกระทำที่ระลึกได้ภายหลังแล้วเสียใจไม่ควรทำเสียเลยจะดีกว่า"

.........................................
ธรรมทิพย์
๑๗ กันยายน ๒๕๕๖