การทำงาน...

การใช้ชีวิต...

การเริ่มคิดทำอะไรสักอย่าง...

จะมีบางช่วงเวลาที่เหนื่อยล้า...อ่อนล้า

หมดหวัง...และอยากตะโกนว่า...พอแล้ว พอเถอะ...

มันเหมือนเป็นวิถีของแรงโน้มถ่วงที่ดึงก้อนหิน

ก้อนที่เรากำลังกลิ้งเกือบจะถึงยอดภูเขาอยู่แล้วให้หนักมากขึ้นๆ

-แรงดึงให้ถอดใจ มันมากกว่า >>> แรงผลักให้ไปข้างหน้า-

"ความไม่ถอดใจนี้เองที่จะทำให้เราไม่ปล่อยมือจากก้อนหินก้อนนั้น"

ยังคงผลัก คงดัน คงกลิ้งมันไปเรื่อยๆให้ไปถึงเป้าหมาย

...ไม่มีใครรู้ว่าไปถึงจุดนั้น มันจะคุ้มค่าหรือเปล่า...

ที่รู้แน่ๆๆคือ...มันยืนยันว่าขนาดความเข้มแข็งของจิตใจเราใช้ได้ (ดีทีเดียว)

ที่เราไม่ยอมแพ้ง่ายๆต่อสถานการณ์ที่ยากต่อการทำให้สำเร็จ...

...มีเหตุผลมากมายที่เราไปไม่ถึงฝัน

...แต่หนึ่งในนั้นต้องไม่เกิดจากการ"ถอดใจ" ของเราเอง


//ประสบการณ์ช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา + การดูวอลเล่วันนี้ 
+ การได้รับประสบการณ์ดีๆในหลายวันที่ผ่านมา + 
โอกาสใหม่ๆที่กำลังเดินทางมาในวันพรุ่งนี้ เดือนหน้า และเดือนหน้าๆ//

ความโชคดีอยู่ที่คน...หนึ่งคนนั้้นคือตัวเราเอง
ที่ไม่ยอมถอดใจง่ายๆๆ...