ลูกเป็ดขี้เหร่ของย่า "ฟ้าคราม"

        มีคนบอกย่ากับแม่อ้อมว่า "ฟ้าคราม" โตมากเหมือนเด็ก ๆ อายุสัก ๓ - ๔ ขวบ (ซึ่งความจริงหนูมีอายุเพียง ๒ ขวบ ๒ เดือนกว่า ๆ เท่านั้นเอง)...ในใจของย่า ๆ ก็คิดเหมือนกัน อาจเป็นเพราะโครงร่างของหนูใหญ่ ความแข็งแรง กระฉับกระเฉงของหนูด้วย ที่ทำให้หนูมองดูเหมือนเด็กที่อายุ ๓ - ๔ ขวบ ก็จะไม่ให้หนูโตและรูปร่างอวบได้อย่างไร...หนูเล่นกินนมกล่อง ๒ วัน กินตั้ง ๑ โหลแน่ะ!!!...(จนพ่อเพรียงบอกว่า "ไม่ไหวแล้ว "ฟ้าฯ" พ่อหากะตังค์ไม่ทันแล้ว)...หนูเหมือนเด็กอารมณ์ดี เพราะหนูจะมีสีหน้ายิ้มตลอด ไม่ว่าเห็นใคร ๆ ยิ่งกับย่า หนูจะทำเสียงหวานเรียก "ยาาาาาาาย่า"...ย่าถามหนูว่า หนูเป็นลูกใคร? หนูจะตอบทันทีว่า "ลูกย่า" แม่ชื่ออะไร? หนูก็จะตอบว่า "แม่อ้อม" พ่อชื่ออะไร? หนูก็จะตอบว่า "พ่อเพรียง" ย่าถามหนูต่อว่า "แล้วสรุปว่าหนูเป็นลูกใครกันจ๊ะ...คริ ๆ ๆ"...เมื่อวันเสาร์ตอนเย็น แวะกินก๋วยเตี๋ยวกัน หนูก็กินกับย่าโดยที่ย่าไม่ใส่พริก ย่ากินบ้าง หนูกินบ้าง ย่าสังเกตเห็นว่า "หนูกินได้มากเลย" แถมบอกกับยายที่ขายก๋วยเตี๋ยวว่า "อร่อยจัง"...ซดทั้งน้ำกินทั้งเส้นแถมผักอีก เหมือนเด็กโตกินกัน...

        หนูเรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิตของพวกเราในเรื่องต่าง ๆ หนูเป็นคนที่มีความจำดีมาก ช่วงนี้ แม่อ้อมสอนให้หนูเริ่มท่อง one two three...ten หนูก็ท่องได้ แถมบอกว่ามี ญ หญิง ย่า + พ่อเพรียงก็หัวเราะหนูถามว่า ญ หญิง มันมาจากตรงไหนล่ะ? หนูก็หัวเราะ และหนูก็นับ 1 2 3 ...10 หนูเริ่มแยกสีได้แล้ว เช่น สีแดง สีเขียว ออกแล้ว หนูชอบดูสารคดี "ช้าง" หนูสามารถทำท่าช้างยกขา (ดังรูป) แล้วหนูก็บอกว่า "ช้างทำ" หนูทำท่าเลียนเสียงของสัตว์ต่าง ๆ และรู้จักรูปสัตว์ต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ

        ใน Line ย่าจะมีกลุ่มของเพื่อน ๆ ที่ทำงาน คือ พวก PC จะชอบ Line หากันในตอนเย็น ๆ บางคราวมีอะไร พวกเราก็จะแจ้งให้กันทราบ...มีอยู่ครั้งหนึ่ง พี่น้อย ได้ Line มาคุยด้วย "ฟ้าฯ" ถามย่าว่า "ใคร" ย่าก็บอกว่า "ย่าน้อย" Line เข้ามา...หนูก็ขอ โทรศัพท์ไปถือแล้วก็ส่ง Line ไปหาย่าน้อยเป็นรูปการ์ตูนต่าง ๆ มากมาย จนย่าต้อง Line ไปบอกพี่น้อยว่า "ฝีมือของเจ้าฟ้าฯ มันนะ ไม่ใช่หนูส่งให้" ย่าน้อยบอกกับหนูว่า "เก่งจัง" เท่านั้นเอง...วันต่อมา หนูกำลังเล่นแต่งหน้ารูปการ์ตูนในในโทรศัพท์ของย่าอยู่ มี Line เข้ามา หนูบอกกับย่าว่า "ย่าน้อยมั้ง" คริ ๆ ๆ หนูจำได้ว่า "ต้องเป็นย่าน้อย"...นี่คือ "ความจำตอนวัย ๒ ขวบกว่า ๆ ของหนู"

       แม้นแต่หนูเล่น i Pad โดยการนำรูปมดที่เขาแยกส่วนกัน หนูสามารถนำมาต่อ ๆ กันให้เป็นรูปมดได้ พอย่าถามหนูว่า นี่คืออะไร? หนูก็ตอบว่า "มด" เวลาหนูจะจับขามาต่อเป็นรูปที่สมบูรณ์ ย่าถามหนูว่า "นี่คืออะไร?" หนูก็จะตอบย่าว่า "ขา" ส่วนก้นมดที่หนูจะนำมาต่อ ย่าถามหนูว่า "แล้วนี่คืออะไร?" หนูก็จะตอบว่า "ตูด" แสดงว่า หนูรู้เรื่องเกี่ยวกับส่วนประกอบต่าง ๆ บ้างแล้ว

       หนูรู้จัก "หมี" และสามารถนำส่วนที่แยกมาต่อเรียงกันเป็นรูปหมีได้เอง โดยที่ย่าไม่ต้องบอก...ย่าสังเกตดูหนูว่า "หนูเป็นเด็กที่มีเชาว์พอสมควร" หนูใช้ปัญญาของหนูในการจัดการกับปัญหาซึ่งย่าก็นั่งมองดูหนูอยู่ใกล้ ๆ หนูเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง...หนูเรียนรู้เรื่องนั้น เรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา นี่คือ "การเรียนรู้ของหนูที่จะต้องรู้เรื่องราวต่าง ๆ ในการดำรงชีวิต" ของหนูเอง "ฟ้าคราม" ลูกเป็ดขี้เหร่ของย่า...

        ย่าชอบสนใจ เอาใจใส่หนู เพราะย่ามีความคิดว่า เมื่อตอนลุงภัคร + พ่อเพรียง ยังเป็นเด็กเล็ก ๆ เช่นหนู ย่าไม่ค่อยได้เลี้ยงและให้ความใกล้ชิดสักเท่าไหร่...ประสบการณ์ต่าง ๆ เหล่านั้น จะเป็นตัวสอนย่าเองว่า..."เมื่อฟ้าครามเกิดมา ย่าจะนำสิ่งดี ๆ ที่ย่าได้ปฏิบัติต่อลูกของย่า นำมาปฏิบัติต่อฟ้าคราม สิ่งใดที่ไม่ดีย่าจะไม่นำมาใช้กับหนู ย่าจะปรับปรุงตัวย่าเองให้นำความรู้ ประสบการณ์ที่ดีขึ้นมาใช้กับหนู...เพราะย่าถือว่า "นี่คือ การเรียนรู้และการพัฒนาตนเองให้ดีขึ้น" เพื่อจะให้ได้ผลผลิตที่ดีในอนาคต "เจ้าฟ้าคราม"