ผมไม่คิดว่าอุตสาหกรรมน้ำผึ้งไทยจะมีมูลค่าถึงปีละ ๔๘,๐๐๐ ล้านบาท ตามข่าวใน นสพ. เดอะเนชั่น วันที่ ๑๔ ส.ค. ๕๖ หน้า 5A เรื่อง Beekeepers sweeten the world market by raising standards of Thai honey เสียดายที่ค้นข่าวนี้ใน อินเทอร์เน็ต ไม่พบ ต่อพบข่าวคล้ายคลึงกัน ที่นี่
ผมมองว่า นี่คืออุตสาหกรรมสร้างสรรค์อย่างแท้จริง เป็นอุตสาหกรรมที่ไม่สร้างมลภาวะ แต่กลับส่งเสริมให้มีการรักษาสภาพแวดล้อม ลดการใช้ยาฆ่าแมลง และอื่นๆ คือเป็นอุตสาหกรรมที่สร้างสรรค์ระบบนิเวศ
ทำให้ผมคิดถึงโจทย์วิจัย ว่าการเลี้ยงผึ้ง หรืออุตสาหกรรมเลี้ยงผึ้ง ก่อผลต่อระบบนิเวศอย่างไรบ้าง น่าจะเป็นโจทย์วิจัยด้านระบบนิเวศ หรือด้านสิ่งแวดล้อม ที่น่าสนใจและเป็นประโยชน์
วิจารณ์ พานิช
๑๔ ส.ค. ๕๖
ผมเคยเห็นผู้ที่มีอาชีพครู ประกอบอาชีพเลี้ยงผึ้งที่บ้าน เป็นธุรกิจของตัวเอง (ส่วนปัจจุบันนี้จะยกระดับเป็นวิสาหกิจชุมชนหรือไม่ยังไม่แน่ใจ) เป็นล่ำเป็นสันในระดับเอกชนรายหนึ่ง มีการนำผึ้งจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ขนใส่รถกระบะเต็มคัน ไปกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ที่จังหวัดห่างไกล (เพชรบูรณ์) ชาวสวนส้มเพชรบูรณ์ก็เต็มใจให้เอารังผึ้งเทียม เหมือนกระบะ ไปวางไว้ในสวนส้มเขียวหวาน นับว่าประโยชน์สมกัน เห็นแล้วน่าชื่นใจ (ความรู้นี้เป็นงานวิจัยระดับปริญญาโท)