ชีวิต......ปล่อยไปตามชะตากรรม
ความรัก......สูญจากไปไม่คืนกลับ
ยืนอ้างว้าง.....มองตะวันลาลับ
รอรับ...คำพิพากษาจากฟ้าดิน...


กลอนบทนี้ เป็นบทกลอนเริ่มต้นเกริ่นนำของนิยายแนวกำลังภายในเรื่องหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าเคยเขียนไว้ในอินเตอร์เนต เป็นนิยายที่มีพระเอกสองคน ทั้งคู่เป็นพี่น้อง (ต่างสายเลือด)  กัน

คนหนึ่งเป็นตัวแทนของความถูกต้อง ส่วนอีกคนเป็นตัวแทนของความผิดพลาด

ความถูกต้อง ผงาดทระนง เป็นวีรบุรุษที่ได้รับความยกย่องชื่นชมจากเหล่าจอมยุทธทั่วแผ่นดิน ในขณะที่ความผิดพลาด มีชีวิตอยู่อย่างขมขื่น ตรอมตรม เก็บตัวหลบๆซ่อนๆไม่กล้าเผชิญตัวตนกับผู้ใด

ไม่..แม้แต่จะเปิดเผยบอกความจริง แสดงตัวต่อแม่และน้องชายที่ตนรัก ว่าตนเองเป็นใคร !

เพราะความไม่รู้...ความถูกต้อง จึงชิงชังรังเกียจความผิดพลาด คอยคิดแต่จะพิฆาต จัดการความผิดพลาดให้จบสิ้น ด้วยคิดว่านั่นคือการกระทำเพื่อพิทักษ์ความสันติสุขของปวงชน  โดยหาได้เคยทันคิดถึงสาเหตุและเหตุผลที่ความผิดพลาดต้องกลายเป็นเช่นนั้นไม่

โดยหาได้รู้ไม่ว่า.. การดำรงอยู่ ตลอดจนความสำเร็จของตนนั้น ล้วนมาจากการเสียสละ และช่วยเหลือโอบอุ้มเกื้อกูลย์จากความผิดพลาดทั้งสิ้น

เพราะเสียใจและสำนึกผิดที่ตนเองกระทำผิดพลาดไป   ความผิดพลาดจึงคอยช่วยเหลือ ฝึกปรือความถูกต้องให้เข้มแข็ง ให้เป็นจอมกระบี่ผู้เกรียงไกร เพราะมีแต่ทำเช่นนี้..จึงช่วยลบล้างความรู้สึกผิดในใจของตนเอง

เพราะมีแต่ทำเช่นนี้  จึงสามารถสร้างผู้มีฝีมือ มาจัดการพิพากษาตนเองให้จบสิ้นลงไปเสียที

ชีวิต......ปล่อยไปตามชะตากรรม
ความรัก......สูญจากไปไม่คืนกลับ
ยืนอ้างว้าง.....มองตะวันลาลับ
รอรับ...คำพิพากษาจากฟ้าดิน...

บทกลอนนี้หดหู่และเศร้าสะเทือนใจ  บรรยายความรู้สึกของความผิดพลาดได้เป็นอย่างดี

และในตอนท้าย... ณ บทซึ่งต้องพิพากษา บทที่ความผิดพลาดรอคอยการหลุดพ้น  จึงเป็นหน้าที่ของความถูกต้อง  ที่จะต้องหวนพิจารณนาตนเองบ้าง  ค้นหาหลักการของตนให้เจอ 

ว่าสิ่งที่ถูกต้อง..สมควรทำอย่างไรกันแน่ ?


..............


ความถูกต้องและความผิดพลาดเป็นสองสิ่งที่คู่กันอยู่ในโลกนี้

จริงอยู่ที่หากไม่มีความถูกต้อง..คนทั้งโลกก็คงไม่รู้ว่าอะไรคือความผิดพลาด

แต่เพราะโลกนี้มีความผิดพลาด .. ความถูกต้องจึงได้รับการยกย่องเชิดชูให้มีค่า เป็นที่ต้องการใช่หรือไม่ ?

อันที่จริง..ทั้งสองสิ่งล้วนมีประโยชน์เท่าเทียมกัน
ต่างกันแต่...จะเลือกใช้ประโยชน์จากมันอย่างไรต่างหาก

เราควรใช้ความถูกต้องเป็นบรรทัดฐาน เป็นเป้าหมายเพื่อไปให้ถึง
และใช้ความผิดพลาดเป็นบทเรียน...เพื่อค้นหาสาเหตุที่เกิดมันขึ้นให้เจอ

จากนั้น...แก้ไขสาเหตุเหล่านั้น จัดการเสียก่อนที่มันจะเกิด

เพื่อจะได้ไม่เกิดความผิดพลาดขึ้นมาอีกครั้ง

เพื่อจะได้ไม่รู้สึกเสียใจสำนึกผิด เมื่อเกิดความผิดพลาดนั้นขึ้น !

จงรู้สึกผิดเมื่อทำผิดพลาด
แต่อย่าท้อแท้..เอาแต่โทษตนเองเพราะความผิดพลาดนั้น

ไม่มีใครที่ไม่เคยพลาดผิด
แต่มีเฉพาะคนที่เข้มแข็งเท่านั้นที่ใช้ความผิดพลาดเป็นครู
เพื่อเดินไปสู่ความถูกต้องให้จงได้

อย่าชื่นชมความถูกต้องจนลืมตน
และก็อย่าดูถูก ซ้ำเติมคนผิดพลาดจนเกินไป

ไม่มีใครในโลกนี้ ที่อยากกระทำผิดหรอกนะ !


...............................

ปล. ขอแถมคำพูดประโยคหนึ่ง ขออภัยที่จำแล้วว่ามาจากหนังสือเล่มใด

" ทำผิดครั้งแรกถือว่าเป็นครู  ทำผิดครั้งที่สองถือว่าเป็นความโง่เขลา"

ขอบคุณค่ะ  ^_^