บทกวี : หญ้าระเริงฝน

           หญ้าระเริงฝน

   แล้วสายฝนก็ชโลมพรมพื้น

ปลุกให้ตื่นแตกต่อแห่งกอหญ้า

ขยับยืดยอดอ่อนชอนไชมา

ชูอวดฟ้าครืนเครงมิเกรงกลัว

   ก่อนหมู่เมฆเคลื่อนคล้อยย่อยสลาย

ตะวันฉายแสงอ่อนรอนสลัว

สดชื่นหยดน้ำกลิ้งกลมนองนัว

เริงระรัวยอดหญ้าท้าตะวัน

   นั่นผีเสื้อระบัดปีกมาหลีกเร้น

ดอกไม้เป็นสื่อสวยรวยความฝัน

คลึงเคล้ากลีบเกสรย้อนตาวัน

ท่ามกลางควันใครก่อทอโค้งแคว

   โน้นเสียงขลุ่ยยังอยู่มีผู้ผิว

ครวญวาบหวิวหัวใจคนมีแผล

ทำนองทุ่งคุ้งน้ำตามเรือนแพ

ควายอีแก่เกลือกกลิ้งอิงคันนา

   แล้วสายฝนก็ชโลมพรมพื้นอีก

ปลุกให้ปลีกอยู่เปลี่ยวใช่หายหน้า

อาบน้ำฝนฉ่ำเช่นเย็นอุรา

ให้เห็นค่าดอกหญ้าด้อยคอยเจียมตน..

..............

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม

ในคืนหนึ่งก่อนเลิกงาน

03 กันยายน 2556

พ.แจ่มจำรัส

 ขอบคุณภาพประกอบจาก dreamstime.com

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (7)

เขียนเมื่อ 

ไพเราะครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ขอบคุณฟ้าขอบคุณฝนที่พรมพำ... ชอบค่ะ

เขียนเมื่อ 
Wasawat Deemarn
ครูมุก

ขอบคุณทั้ง 2 ท่านครับ

แก้ไขบางถ้อยคำและเปลี่ยนชื่อเป็น 'หญ้าระเริงฝน'แล้วนะครับ...

เขียนเมื่อ 

บทกวี ชัดเจน ทุกถ้อยคำ มโนภาพได้ อย่างรื่นรมย์

ขอชื่นชมค่ะ

เขียนเมื่อ 
Joy

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

เป็นบทกวีที่เห็นภาพจ้ะ...ชื่นชม  ชื่นชม  

เขียนเมื่อ 
ขอบคุณครับครู
คุณมะเดื่อ