ความมีน้ำใจ ใจกว้างของพี่น้องชาวจิตอาสาโรงพยาบาลพิจิตร ด้วยว่าพวกเราได้มาช่วยกันลดความเครียดแก่พี่น้องที่รอรับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอก จุดหรือมุมที่พวกเราให้บริการนั้นมีขนาดเล็กๆ ใกล้กับจุดประชาสัมพันธ์ พวกเราผลัดกันขับกล่อมด้วยมุ่งมั่นให้เกิดความเพลิดเพลิน ความไพเราะ

ในการปฏิบัติจริงๆทีมงานเรามีหลายคน หลายบุคลิก ร้องเพลงในหลายแนว มีทั้งการเล่นไวโอลิน การร้องเพลงไพเราะในอดีต เพลงลูกทุ่ง ฯลฯ

ในบริบทของสถานที่ซึ่งเป็นที่รวมของบริการมากมายและต่างก็ใช้เครื่องขยายเสียง จึงเกิดการรบกวนแก่กันและกัน ยิ่งบริการร้องเพลงด้วยแล้วความดังของการใช้เสียงจะสัมพันธ์กับแนวเพลงอย่างมาก ในวันนี้เรายังไม่ได้กำหนด เจาะจงว่าแบบไหนไม่ให้ร้องแบบไหนให้ร้องซึ่งก็คือตัวกรอง จึงทำให้บางบทเพลงขับร้องออกไปไพเราะเป็นที่สนอกสนใจแก่ผู้ฟังในขณะนั้น ขณะเดียวกันก็ดังไปรบกวนสมาธิของพยาบาล ของแพทย์ที่ให้บริการตรวจคนไข้อย่างขมักเขม่น จนหน่วยของเขาต้องส่งสัญญาณมาให้พวกเรา

“ช่วยเบาๆ สักหน่อย ได้ไหม ?”  “ต้องได้อยู่แล้ว “

แรกๆ พวกเราก็ทำได้ไม่มากนัก เพราะร้องเพลงแล้วไม่ได้ยินเสียงดนตรีเสียงตัวเอง หรือเสียงที่ออกมามันไม่ใช่ในแบบที่เคยร้อง แบบที่เราสะกดคนฟังอะไรประมาณนั้น แต่พวกเราก็ปรับก็แต่งกันเรื่อยมาจนทุกคนในทีมงานนั้นทราบแล้วว่าเราจะต้องให้บริการเสียงเพลงให้สอดคล้องไปกับพร้อมๆกับบริการอื่นๆโดยรวมของโรงพยาบาลได้อย่างเป็นเนื้อเดียวกัน วันนี้สมาชิกทุกท่านทำได้แล้ว พวกเขาพยายามทำสิ่งดีๆให้เกิดขึ้น ท่านใดเข้าใจเรื่องการปรับเครื่องเสียงก็ช่วยปรับ ท่านใดร้องเพลงดังไปหน่อย เลือกแนวไม่ค่อยเหมาะกับสถานที่ ทุกคนก็ปรับ ทำให้ผมได้เห็นการบริการตรงนี้ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดี แม้ว่าเสียงเพลงที่ขับกล่อมนั้นอาจจะเบามากๆ แต่ก็ฟังได้อย่างไพเราะ สะอาด ราวกับเรานั่งฟังเพื่อนเล่นกีต้าร์และร้องเพลงให้ฟัง ประมาณนั้น

วันนี้พวกเราชาวจิตอาสาร้องเพลงมีความสุขมากๆ ด้วยว่าเขาเองก็เป็นผู้รับบริการคนหนึ่งเหมือนกัน
ก็ได้ขจัดความเครียดของตัวเองจากการรอคอยบริการของโรงพยาบาลพิจิตรแล้ว พวกเขายังกลายเป็นชาวโรงพยาบาลพิจิตรไปด้วยโดยทำหน้าที่ให้ความสุขแก่ผู้รับบริการท่านอื่นๆ ที่กำลังเครียดจากการรอคอยการรับบริการของเรา บริการดีๆของเรานั้น ได้จากจิตใจที่ดีของพี่น้องชาวพิจิตรแบบสองต่อ แบบนี้นี่เอง

ให้ความสุขคนอื่น เรามีสุขยิ่งกว่า