ดิฉันเป็นครูโรงเรียนวัดหนองแขม อยู่ที่ อ.โคกสำโรง จ.ลพบุรี มีนักเรียน ๓๓ คน มีครู ๒ คน นักการฯ ๑ คน ดิฉันกับครูปราณี แนบสนิท  ซึ่งทำหน้าที่รักษาการฯผู้อำนวยการโรงเรียนด้วย เราไม่มีโอกาสได้ ผอ.ร.ร.อีกแล้ว วันก่อนเขาจะยุบโรงเรียนเรา ดิฉันกับครูปราณีไม่ยอม เพราะดิฉันเคยเรียนที่โรงเรียนนี้มาก่อน พอจะรู้วิธีการที่จะพัฒนาโรงเรียนนี้  ให้กลับมามีคุณภาพเหมือนในอดีตและชาวบ้านในชุมชน ก็ยินดีช่วยกันเต็มที่

                ปีการศึกษา ๒๕๕๔ - ๒๕๕๕  ดิฉันกับครูปราณี ที่มีศักดิ์เป็นคุณอาของดิฉันด้วย ทุ่มเทแรงกายแรงใจกันสุดชีวิต ทำให้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงขึ้น นำนักเรียนเข้าประกวดและแข่งขันทางวิชาการในระดับเขตพื้นที่ ได้รับรางวัลมากมาย ส่วนหนึ่งเกิดจากนักเรียนให้ความร่วมมือ เขาสงสารครู นักเรียนรุ่นพี่จะช่วยกันสอนรุ่นน้อง แบ่งงานกันรับผิดชอบ ช่วยกันดูแลสิ่งแวดล้อม และอาหารกลางวัน แบ่งเบาภาระครูได้มาก บางครั้ง เขตฯให้ไปจัดนิทรรศการฯ นักเรียนจะไปช่วยนำเสนอผลงานโรงเรียน โดยที่ครูไม่ต้องไป

ดิฉันมีความสุขมาก ที่ได้อยู่กับนักเรียนที่เข้าใจครู แม้จะเป็นโรงเรียนเล็กๆที่ขาดผู้ใหญ่เหลียวแล มีเพื่อนครู(คุณอา)คอยให้กำลังใจ สนับสนุนช่วยเหลือทุกอย่าง ทุกวันนี้ดิฉันมั่นใจแล้วว่า โรงเรียนเราต้องดำรงอยู่และก้าวต่อไปได้อย่างมีศักดิ์ศรี

ดิฉันมั่นใจยิ่งขึ้น..เมื่อไปพบ ผอ.ชยันต์ ที่โรงเรียนบ้านหนองผือ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับการรวบรวมผลงานทางวิชาการ นำเสนอในงานศิลปหัตถกรรมประจำปี ๒๕๕๖  ผอ.แนะนำการนำเสนอนวัตกรรม"วิทยาศาสตร์"ที่ดิฉันถนัดและบอกวิธีการนำเสนอด้าน "การบริหารจัดการโรงเรียนขนาดเล็ก" ที่เข้าใจง่ายชัดเจน พร้อมให้ตัวอย่างด้วย

ดิฉันเคยศึกษาดูงานมาเยอะมาก  แต่ครั้งนี้คุ้มค่าที่สุด เวลา ๓ ชั่วโมงผ่านไปเร็วเหลือเกิน ผอ.ชยันต์ เข้าใจความรู้สึกของครูโรงเรียนขนาดเล็ก เข้าใจงานทั้งหมด บอกวิธีการแก้ปัญหา เหมือนผอ.รู้ปัญหาเป็นอย่างดี ดิฉันขับรถกลับลพบุรีอย่างสบายใจ  บอกคุณอาว่าเราจะลงมือทำงานเอกสารกันเลย และปิดเทอมนี้จะกลับไปบ้านหนองผืออีกครั้งหนึ่ง

ขอขอบคุณท่านผอ.ชยันต์ มากนะคะ ที่ท่านเป็นกันเอง และให้ต้นไม้มาหลายต้น  คำพูดของผอ.ที่เราจะไม่ลืมก็คือ  เราเป็นเพื่อนและเป็นเครือข่ายกันแล้วนะ มีอะไรก็โทรมา แบบนี้ดิฉันก็ไม่ท้อแล้วล่ะค่ะ