ลูกบอกไม่ต้องการเค็กวันเกิด ไม่ต้องการของขวัญ.... แต่ต้องการพาพ่อและแม่ไปเลี้ยงข้าวมากกว่า....

28 กรกฎาคม 2556
คล้ายวันพระราชสมภพในสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ

....ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน...
..............
และหลายวันของปลายเดือนนี้ ยังเป็นวันคล้ายวันเกิดของคนสำคัญหลายท่าน อาทิ
อดีตนายกชวน...
อดีตนายกทักษิณ...

และ 28 กรกฎาคม 2556 ก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของน้องปอ...
..............
 
  วางแผนการเดินทางก่อนออกจากบ้านรู้สึกจะขลุกขลักอยู่บ้าง...
ก่อนไปแวะกินข้าวมันไก่ไหหลำหน้า ร.ร. ราชวินิตบางแก้ว ร.ร.เดิมของลูก
  พบปะเพื่อนรุ่นน้องรุ่นพี่ของชมรมดนตรีไทย ที่นัดกันมาซ้อมเตรียมไหว้ครู

...............
  ระหว่างเดินทางถึงถนนพระราม2 เวลาบนหน้าปัดรถบอก 12.30 น.
 "อืม..น่าจะเป็นเวลาที่หนูเกิดนะตอนนี้ ใช่ไหมแม่"ผมถามคุณแม่ ที่นั่งยิ้มๆ เธอจำไม่ได้
 "12.45 ค่าพ่อ" ลูกสาวแย้ง
..............
  น้องปอกังวลหลายเรื่อง สี่โมงเย็นต้องเข้าฟาร์ม หกโมงเย็นต้องไปสแตนด์เชียร์...
  ไหนพ่อจะนัดอาจารย์ขจิตอีก...(ภายหลัง อ.ขจิตส่งข้อความแจ้งว่าติดตรวจงานนักศึกษา)
  ไหนจะพาพ่อแม่ ไปเลี้ยงข้าวที่ครัวสมถวิลตามที่เคยสัญญาไว้

..............
  น้องปอตั้งใจจะเลี้ยงด้วยเงินของตัวเองที่ได้จากการทำงานภาคฤดูร้อนที่ผ่านมา
  ลูกบอกไม่ต้องการเค็กวันเกิด ไม่ต้องการของขวัญ.... แต่ต้องการพาพ่อและแม่ไปเลี้ยงข้าวมากกว่า....

.............
  ถึงม.เกษตร กำแพงแสน น้องปอตัดสินใจ บอกเพื่อนให้แจ้งว่าวันนี้มีธุระ พ่อกับแม่มาหา มีธุระสำคัญ...
..............
  ผมเห็นว่า ลูกได้ให้ความสำคัญกับวันนี้มากกว่าปีที่ผ่านๆมา ขณะที่เราเองกับคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีก็ไม่เป็นไร เหมือนวันเกิดของตัวเองที่ไม่เคยคิดว่าเป็นวันสำคัญแต่อย่างไร...
.............

                                                            บรรยากาศครัวสมถวิลริน้ำที่กำแพงแสน..

  แต่ถึงตอนที่ลูกพาไปทานข้าว ความรู้สึกอบอุ่น ท่ามกลางบรรยากาศริมน้ำ ฝนตกปรอยๆ อ้อยอิ่งด้วยหมอกควันไกลออกไปตรงคุ้งน้ำเบื้องหน้า ทำให้ความรู้สึกผมเปลี่ยนไป...

  สิ่งที่เราเห็นเป็นเรื่องธรรมดา เหมือนคนทั่วๆไปนั้น คงไม่ใช่เสียแล้ว มันเป็นวันที่มีสำคัญมากเกินจะบรรยาย วันที่เจ็บปวดของผู้เป็นแม่..และความภูมิใจของคนเป็นลูก ด้วยสำนึกในพระคุณอันมากล้น


  เป็นวันเกิดของลูก และเป็นวันที่แม่ตื่นเต้น เจ็บปวด  ดีใจ ภูมิใจ ..

 "ตอนหนูเกิด จมูกมีคราบไขขาวๆ พยาบาลเข็นรถออกมาให้นม หนูนอนคว่ำหน้าพลิกหน้าไปมา...เหมือนกำลังมองหาแม่ หรือว่า มองหาพ่อ ที่เพิ่งกลับมา"
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ .. หนูจำได้พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนแม่คลอดหนู พ่อไปตัดผม ทิ้งหนูไปด้ายย พ่อ..."ลูกสาวสัพยอก
"ก็พ่อไปตัดเผ้าผมเพื่อมาต้อนรับลูกสาวไง " ผมพูดแก้เขิน ย้อนคิดไปถึงวันเกิดของลูกที่ไม่คิดว่าคุณแม่จะคลอดเร็วขนาดนั้น ขณะกลับบ้านเพื่อเตรียมข้าวของ
  ผมกับลูกสาวพูดคุยกันถึงความหลัง ขณะที่ผู้เป็นแม่ นั่งอมยิ้ม ด้วยแววตาแห่งประกายของความรัก......

                                                                                 น้องปอกับคุณแม่......
..................
  เป็นวันที่ได้สะท้อนภาพความอบอุ่นของครอบครัว ที่ห่างหายมานาน
  ลบความกังวลตอนแรกๆของลูกสาวลงได้ พร้อมกับสายลมเห็นพัดแผ่วลูบไล้ให้สบายกาย สบายใจ..
  ผู้เขียนมองดูลูกสาวที่หัวเราะระริกกับผู้เป็นแม่ ที่กำลังขำกับภาพในกล้องด้วยความสุข...+

  อยากจะบอกกับลูกว่า...
  "อย่ากังวลไปเลยลูกรัก...วันนี้ลูกได้สร้างความอบอุ่นให้กับพ่อและแม่แล้ว"
  ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ....

                                                                       น้องปอกับคุณพ่อ....
.....................
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและขอให้มีความสุขสงบ
หลังวันแห่งความอบอุ่นลมุนละไม ริมน้ำที่กำแพงแสน
29 กรกฎาคม 2556
พ.แจ่มจำรัส