วันนี้ทำงานเต็มระบบเป็นวันแรกที่เฟส3 แม้จะเป็นวันหยุดราชการแต่บริษัทไม่หยุด จึงมีหลายคนลาต่อ วันนี้ทีมงานจึงไม่พร้อมเท่าที่ควร

   หลายคนบ่นถึงความไม่พร้อมหลายๆอย่างเริ่มตั้งแต่เรื่องห้องน้ำ ไม่มีถังขยะ ...ก็ได้แต่บอกว่ากำลังสั่งซื้ออยู่..ให้รอกันหน่อยนะ... ถ้าไม่สะดวกก็กลับไปใช้ที่เฟส1 ก็ได้

   ขณะที่ทำงานช่างที่มาติดตั้งระบบไฟฟ้าที่ยังไม่เรียบร้อยดี ต้องตัดไฟเป็นครั้งคราวเพื่อแก้ไขงาน ก็จะถูกบางคนบ่นให้ฟังว่า... วันหยุดทำไมไม่ทำ..ก็ได้แต่บอกน้องๆไปว่า วันหยุด เขาก็หยุดเหมือนกัน..บางคนตาเขียวใส่ประมาณว่าไม่เข้าข้างลูกน้องตัวเอง...

     หัวหน้าทีมจัดสายส่ง...มาเสนอแนะให้ต่อรองขอพื้นที่เพิ่มกับแผนกขนส่งที่ได้พื้นที่พักสินค้ามากกว่า..ก็ได้แต่ยิ้มๆและบอกว่า.. หัวหน้าเราตกลงกับเขาไปแล้วคงยากที่จะได้เพิ่ม...แต่จะช่วยแจ้งให้ทราบ...

   หัวหน้าทีมแพ็คเข้ามาบอกเช่นกันว่า..มีปัญหาเรื่องพื้นที่วางสินค้าสำหรับตรวจเช็คไม่พอ...ทำไมไม่คำนวณเรื่องจำนวนพาเลทให้ดีก่อนจะมาทำกันที่นี่...เขาบ่นเชิงตำหนิ

   ก็ได้แต่ยิ้ม รับฟัง สิ่งที่พวกเขาบอก เขาบ่น ร้องเรียน เสนอมาเสมือนว่าทั้งหมดทั้งปวง...คือปัญหา...

...ให้พวกเราทำกันให้เต็มที่เสียก่อน วันนี้งานไม่เยอะยังเจอ..ปัญหา..เออ..ไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ แต่เป็นสิ่งที่เราจะต้องทำ ต้องปรับปรุง ดัดแปลง แก้ไข..กับพื้นที่ใหม่นี้ก่อน

   ถ้าไม่ไหวจริงๆ มันก็จะต้องมีทางออก..

   ก็ขอขอบคุณข้อเสนอแนะ ข้อร้องเรียนของทุกๆคน..แต่อยากจะบอกว่าสิ่งที่พวกเราบอกกันมา แจ้งกันมานี้

...เป็นสิ่งที่ท้าทาย ...มากกว่า

   ผู้เขียนคิด... ขณะที่ข้อเรียกร้อง คำโวยวาย การแจ้ง บอกล่าว คำบ่น ต่างๆนานา ที่โถมกระหน่ำตัวผู้เขียน มาทั้งวันนั้น เป็นสิ่งที่ท้าทายมากกว่าอีก...

   ผู้เขียนยืนยิ้มมองลงไปข้างล่าง ด้วยความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ..