"สุขา สังฆัสสะ สามัคคี" - ความพร้อมเพรียงของหมู่คณะ ทำให้เกิดสุข


         มีใครหลายคนเคยพูดว่าคนไทยนี่เก่งไม่แพ้ชาติไหนในโลก สังเกตได้จากการแข่งขันต่าง ๆ เช่น ถ้าเป็นด้านวิชาการเด็กไทยเราไปแข่ง คณิตฯ ฟิสิกส์ เคมี ชีวะฯ โอลิมปิกได้เหรียญทองเหรียญเงินมาทุกปี ถ้าเป็นด้านกีฬา เราเองก็มีนักกีฬา ระดับโลกมาหลายชนิด เช่น สนุกกเอร์ เทนนิส มวยสากล ยกน้ำหนัก และยังมีด้านอื่นๆ อีกมากมาย แต่ก็นั่นแหละคน ๆ เดิมก็พูดเพิ่มเสริมให้อีกว่ายกเว้นการแข่งขันหรือกิจกรรมที่ทำกันเป็นทีม คนไทยมักไปไม่ถึงดวงดาว ดังที่เห็นเช่นในเหตุการณ์ปัจจุบันทั่วไป และข่าวดังล่าสุดระดับโลก(ที่คนไทยไม่อยากให้ดังเลย) คือข่าวนักแบดมินตันไทยไล่ต่อยกันเองระหว่างแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ ที่ประเทศแคนนาดา
         ผมไม่รู้ว่านักกีฬาสองคนนั้นมีปัญหากันมาก่อนมากน้อยแค่ไหน แต่เมื่อได้รับข้อมูลข่าวสารแล้วก็ใจหาย ใจหายในฐานะที่ตนเองอยู่ในวงการการศึกษาที่เห็นว่าแนวโน้มความรุนแรง และการทักษะการทำงานเป็นทีมของเด็ก ๆ ของเราต่ำจนน่าตกใจว่าต่อไปถ้าไม่รีบแก้ไขทักษะนี้ เมืองไทยคงมีแต่พวกหัวโตเรียนเก่งเห็นแก่ตัว ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น พิสูจน์ง่าย ๆ ถ้าบอกให้นักเรียนในห้องช่วยกันทำความสะอาดห้องเรียนตัวเองโดยที่ไม่ระบุชื่อใคร หรือให้ไปปรึกษาหารือการทำความสะอาดตกแต่งห้องเรียนและลงมือทำเอง เชื่อว่า10ห้องจะสำเร็จได้ไม่เกิน 1-2ห้อง โดยเฉพาะกับนักเรียนมัธยมอาจจะไม่สำเร็จเลยก็ได้ ทำไมกัน เด็กๆของเราไม่มีความสามารถหรือไม่มีคุณภาพพองั้นหรือครับ คำตอบที่ได้คือไม่ใช่เลยครับ ถ้าให้ทำงานเดี่ยวของตนเอง ผลที่ได้คือส่วนมากงานสำเร็จ และหลายงานเป็นงานที่สำเร็จแบบยอดเยี่ยมเลยทีเดียว
          เป็นไปได้ไหมครับ เหตุผลที่เด็ก ๆ ไม่ชอบทำงานเป็นทีมหรือไม่ประสบความสำเร็จ เป็นเพราะการเรียนในปัจจุบันไม่ค่อยให้ความสำคัญกับทักษะ ดังกล่าว เราเน้นการแข่งขันและผลสัมฤทธิ์ที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ เราเน้นการมอบงานเดี่ยว เพราะไม่อยากให้คนขี้เกียจมาเป็นภาระให้เด็กเก่ง เราเน้นการเรียนการสอนเฉพาะในห้องเรียนเพราะนอกห้องเรียนไม่ใช่หน้าที่ของเรา(อีกแล้ว) และที่สำคัญ ผู้ใหญ่อย่างเราทุกคนเป็นตัวอย่างของความขัดแย้ง การไม่ยอมลดราวาศอกในความคิดของตัวเอง ถ้าผู้ใหญ่ในสังคมยังเอาความคิดของตนเองเป็นหลักอย่างนี้ ในอนาคตข้างหน้าเราคงได้อ่านข่าวประเภทที่ว่า "มีนักกีฬาคนไทย ทะเลาะวิวาทกันเองในการแข่งขันระดับนานาชาติ" อีกบ่อยครับ 

จิรเมธขฐ์ บันทึกที่ชั้นล่าง ที่บ้านหลังเดิม
18.30 น.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เมื่อครูน้อย มาเป็นผู้บริหาร



ความเห็น (2)

Sakol Boonsuk
IP: xxx.24.61.81
เขียนเมื่อ 

ขอยืมคำพูดไปใส่บทเทศนะครับ

เขียนเมื่อ 

ยินดีครับ