โรงพยาบาลพบพานจึงเปิดใจ


โรงพยาบาลพบพานจึงเปิดใจ
 ตอนที่ 1........

http://www.naturedharma.com/data-2246.html 

 

 วันนี้โชคดีได้มาโรงพยาบาล  ที่ว่าโชคดีเพราะได้ข้อมูลน่าคิดสะกิดใจเกี่ยวกับสภาพความเป็นไป ในสังคม และโยงเกี่ยวถึงเรื่องการทำงาน และระบบงานที่พบเห็นในสังคมปัจจุบัน  มีเรื่องสะกิดใจ  3 เรื่อง

  1.เรื่องหน้าที่การงาน

 2. เรื่องประสบการณ์ และการเรียนรู้

 3.เรื่องการบริหารกิจการ

  ด้วยวันนี้ผมนำญาติผู้สูงอายุวัย 100 ปี มาพบแพทย์ตามนัด  ก่อนอื่นขอบอกให้ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูลผู้ป่วยที่สูงวัย  ซึ่งเป็นข้อมูลที่จะสามารถอธิบายอะไร ๆ ได้มากมายเพื่อประกอบเหตุผลในแนวคิด

  คนไข้รายนี้อายุ  106 ปี ตามทะเบียนบ้าน  แต่หากอายุจริง ๆ  แค่  99 ปี  สภาพร่างกายของผู้ป่วยที่เป็นอุปสรรค์ในเรื่อง นั่ง นอน ยืน และเดิน คือหลังโกง  คนสภาพที่หลังโกงหากนั่งนาน ๆ จะเหนื่อยง่าย  ไม่ต้องมากแค่นั่งเพียง 15 นาทีก็จะมีอาการเหนื่อย  อยากจะนอนราบมากกว่า

  ผมนำคนไข้มาโรงพยาบาลเวลาตามนัดคือ 9.00 น.  การตรวจรักษาเสร็จสิ้น เวลา 12.16 น. จะเห็นว่าผู้ป่วยรายนี้ต้องนั่งบนรถเข็ญของโรงพยาบาล  3 ชั่วโมง 16 นาที โดยประมาณ  สรุปว่าเกินเวลาที่ควรเอนหลังนอนราบนานผิดปกติ  เวลานี้เป็นเวลาที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษบางด้วยแล้ว

  ขอเริ่มจากผู้ป่วยเข้ามาถึงโรงพยาบาล  ได้จัดการวัดความดันเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ส่งตัวไปห้องเจาะเลือด  โดยเจาะที่ปลายนิ้ว  พยาบาลที่เจาะเลือดได้แนะนำให้ไปซักประวัติตามห้องที่กำหนด  ช่วงนี้ไปนั่งรอคิวประมาณ ไม่น้อยกว่า 30 นาที หรือมากกว่านั้น ผมผู้ประคองคนไข้ก็รู้สึกว่าไม่สบายใจ เมื่อคนไข้เริ่มบ่นว่าเหนื่อย  ตอนนี้คนไข้อยากจะนอนราบ 

  มีพยาบาลหน้าห้องตรวจซึ่งมีหน้าที่รับข้อมูล โอ.พี.ดี. การ์ด  (ข้อมูลที่แพทย์บันทึกเรื่องเกี่ยวโรค  การรักษา  การจ่ายยา  การนัดผู้ป่วยนั่นเอง)  เข้ามาซักถามเกี่ยวกับผู้ป่วยที่ผมประคองอยู่  พยาบาลท่านนี้คงจะเห็นว่านี่คือผู้ป่วยที่ต้องดูแลพิเศษ  ผมก็ได้บอกรายละเอียดว่ากำลังซักประวัติป่วย ซึ่งซักประวัติกับญาติผู้ป่วยที่มาพร้อมกับผมอีกคน  คนไข้ช่วยเหลือตัวเองได้น้อยจึงต้องมีผู้ประคองอย่างน้อยสองคน  ต่างคนต่างก็ทำหน้าที่  ผมประคองคนไข้ อีกคนก็ดำเนินเรื่องการซักประวัติ 

  ผมนั่งนึกอยู่ในใจว่า  พยาบาลคนที่เข้ามาเป็นธุระดูแลคนไข้สูงอายุรายนี้ เป็นคนที่เข้าใจในหน้าที่การงาน และมีความรับผิดชอบสูง  มีอะไรที่ดี ๆ อยู่ในตัว  ที่พูดเช่นนี้เพราะท่านไม่ได้มีธุระในเรื่องนี้  แต่ทำด้วยจิตสำนึก  จิตอาสา  ที่เห็นว่าตรงนี้คือช่องว่างของการบริการในสถานที่นี้  ดูอายุอานามตกราว ๆ 30 กว่าเห็นจะได้  คนรุ่นนี้ที่อยู่ในสังคมปัจจุบันมีความคิดอย่างนี้ถือว่าเป็นคนมีคุณภาพในหน้าที่การงานอย่างหาที่ติมิได้ สมควรได้รับการชมเชย และยกย่อง  ซึ่งผมก็ได้ชมเชย และยกย่องเขาไว้ในใจอย่างสุดซาบซึ้ง 

  ขณะเดียวกันก็กำลังจ้องมองพยาบาลที่ซักประวัติ  ซึ่งเขามีอายุประมาร 25 ปีกว่าเห็นจะได้  หากพยาบาลท่านนี้เห็นใน โอ.พี.ดี.การ์ด ว่าผู้ป่วยรายนี้มีอายุถึง 106 ปี  ผมคิดว่าเขาน่าจะมีความคิดอะไรของเขาคล้าย ๆ กับพยาบาลที่ผมกล่าวอีกคน  ความคิดที่ผมตั้งไว้กลายเป็นหมัน  ด้วยเพื่อนที่มาจากการช่วยซักประวัติบอว่าให้  “รอตามคิว”   ผมผู้ประคองคนไข้ 100 ปี ที่กำลังบ่นว่าเหนื่อยก็ต้องเดินไปหาพยาบาลผู้มีจิตสำนึกด้วยไร้กฎระเบียบทันที 

  เมื่อเดินเข้าไป ก็ได้ตอบรับด้วยการยิ้ม และพูดว่า  “ซักประวัติเสร็จแล้วรึ”  เป็นคำถามที่ผมเข้าใจทันที จากนั้นผมเห็นพยาบาลผู้นี้พลิกค้น  โอ.พี.ดี.การ์ด ของผู้ป่วยสูงอายุ วัย 100 ปี  ไปเก็บข้อมูลที่เครื่องคอมพิวเตอร์  จากนั้นก็แนะนำให้ผมเข็นผู้ป่วยมานั่งรอ ห้องเบอร์ 3  (เขียนที่หน้าห้องว่า ตรวจผู้สูงอายุ)  มีคนไข้นั่งรอที่หน้าห้องเพียง 1 คน  ผมรู้ดีว่าการไปรอคิวตรงนี้เป็นการลัดคิวแน่นอน 

  เมื่อผมเข็นรถและนั่งรอ พยาลจากห้องเบอร์ 4  บอกผมว่า ไปรอห้องเบอร์ 4  ผมสอดสายตามองพยาบาลที่ใช้ให้ผมนำคนไข้ไปห้องเบอร์สามทันที  ดูสีหน้าแก่สลดใจไปนิด  ถ่ายทอดความรู้สึกได้ว่า  การไปตรวจห้องเบอร์ 4 ต้องรออีกนาน เพราะมีคนไข้นั่งรอหน้าถึง 4 คน  ผมเป็นผู้ที่มีการสังเกตก็ต้องสังเกตต่อ  ผมมองด้วยวิจารณญาณ ว่าพยาบาลห้องเบอร์ 4  หน้าตาบ่งบอกว่าไม่ชอบในการกระทำของพยาบาลห้องเบอร์ 3 อย่างเห็นได้ชัด 

  ผมให้เพื่อนของผมประคองคนไข้ที่หน้าห้องตรวจ  ส่วนผมเองนั่งสังเกตการณ์ห่าง ๆ อยู่ข้างนอก  พยาบาลห้องเบอร์ 3 ซึ่งมีเพื่อนอีกคนนั่งทำงานร่วมกัน  คุยกันและส่งสายตามาที่ผู้ป่วยสูงอายุ 100 ปีของห้องเบอร์ 4 เป็นระยะ  ผมทายถูกว่าเขากำลังคุยเรื่องอะไร

  ผมมานั่งสังเกตผู้ป่วยหน้าห้องเบอร์ 4 ต่อ  ว่าสิ่งต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้จะมีอะไรอีกที่ว่า
”น่าคิดสะกิดใจ”  คนแรกที่นั่งรอการตรวจมีอายุประมาณ 20 ปี  ดูหน้าตาท่าทางเขาไม่ได้สนใจผู้ป่วยวัยชรานี้เท่าไร  เป็นเพราะเขายังมีประสบการณ์น้อย  ถึงคิวเขาเขาก็เข้าไปรับบริการทันที  คนไข้คนที่ 2 -3 และ 4 อยู่ในวัย 40- 50 ปีโดยประมาณ  ผมสังเกตดูความรู้สึกของเขาที่จะให้หญิงชราลัดคิวนั้นก็คงไม่มี และก็จริง ๆ  ด้วยทราบข้อมูลจากเพื่อนที่ประคองหญิงชรา ว่าที่ 3 คนนี้ให้ผู้ป่วยหญิงชราลัดคิวนั้นก็เพราะเขาทั้งสามได้ยินเสียงบ่นจากคนหญิงชราว่า  “เหนื่อย  ..นั่งไม่ค่อยไหว..อยากจะนอน” ผมดีใจที่ยังมีเหตุผลให้หญิงชราได้ลัดคิวหน้าห้องอีกครั้ง

  ทันทีที่หญิงชราวัย 100 ปี ได้ลัดคิวเข้าตรวจจากคนที่ 5 เป็นคนที่ 2  ผมเฝ้าสังเกตนางพยาบาลห้องเบอร์  3 ซึ่งนั่งมองห้องเบอร์ 4 อยู่ไม่ละสายตา  ว่าจะมีท่าทีอย่างไร  ตรงตามความคิดของผมทุกประการ  พยาบาลห้องเบอร์ผู้นี้ยิ้มแป้นทันที่ที่เห็นหญิงชราได้ลัดคิว ผมยังเห็นมือเธอไปสะกิดเพื่อนพยาบาลที่นั่งใกล้  และเขาทั้งสองคุยกันสองสามคำ  ความหมายของคำพูดผมคิดว่าตรงกับใจผมเช่นกัน

  หลังจากรับการรักษา  รอรับยา  ต้องใช้เวลา 3 ชั่วโมงกว่า  ผู้ประคองคนไข้รู้ดีว่าจิตใจ และสภาพร่างกายของคนไข้อยู่ในสภาวะใด  เรื่องอย่างนี้ใครจะรู้สักกี่คน  ตอนนี้อย่างน้อย  ผม กับ เพื่อนผู้ประคองคนไข้ และอีกคนคือ นางพยาบาลหัองเบอร์สาม

  จากที่เล่าเหตุการณ์มาอย่างละเอียดก็พอจะทราบพฤติกรรมต่าง ๆ ที่ตัวละครชีวิตจริง ๆ แสดงออกมา ซึ่งแต่ละคนก็แสดงในบทบาทของตัว  บางครั้งเขาอาจจะแสดงนอกบทบ้างเพื่อให้ละครมีความสมบูรณ์ เพื่อประโยชน์สูงสุดของผู้ชม  บางครั้งต้องล้ำเส้นผู้กำกับบ้างเพื่อผลดีของผู้ชม เพื่อประโยชน์ของผู้ชม  ผู้กับกำที่มีประสบการณ์  มีใจกว้าง  รับความคิดเห็นของผู้อยู่แวดล้อมบ้าง  โดยยึดหลักคุณธรรม  สัจธรรมเป็นที่ตั้งเข้าใจแล้วตรงนี้จะมิตำหนิผู้แสดงมิได้เลย 

  ผู้เล่าเหตุการณ์คิดว่าทั้ง 3 เรื่อง ที่กล่าวมาข้างต้นมีความชัดเจน ไม่ต้องกล่าวพิสดารอีกต่อไป  อย่างไรก็ดีเพื่อไขข้อข้องใจใน 3 เรื่อง ที่เกริ่นไว้ตอนต้นเรื่อง  ก็จะขอพูดเป็นตอนที่ 2 อีกครั้งหนึ่ง

  1.เรื่องหน้าที่การงาน

   2. เรื่องประสบการณ์ และการเรียนรู้

   3.เรื่องการบริหารกิจการ

  ประทีป  วัฒนสิทธิ์
  17 กรกฎาคม 2556

...รอ ตอนที่ 2 ครับ เร็ว ๆ นี่ ที่นี่



คำสำคัญ (Tags): #ธรรม
หมายเลขบันทึก: 542674เขียนเมื่อ 17 กรกฎาคม 2013 18:25 น. ()แก้ไขเมื่อ 19 กรกฎาคม 2013 15:40 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

ขอบคุณที่บันทึกการสังการ การบริการทางด้านการพยาบาล

ผมชอบอ่าน gotoknow ก็ตรงนี้แหละ

คนดีและหรือมีความสามารถถูกกล่าวถึงจากบุคคลที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ผมเขียนข้อชื่นชมความบันทึกนี้

พอเปิดกลับมา ถูกลบไปแล้ว

แปลกใจ

เข้ามาอ่านครั้งใด ไม่ผิดหวังเลย

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี