ผมห่างหายจากการเขียนบันทึกไปเป็นเวลานานพอสมควร (หลังจากงานเรื่องล่าสุดเมื่อสองเดือนก่อน) อันที่จริงเรื่องต่อไปนี้ก็เกิดขึ้นกับผมนานแล้วเหมือนกัน ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าควรเอามาลงดีหรือเปล่า แต่คิดไปคิดมาก็เอามาแบ่งปันดีกว่า เผื่อจะเป็นประโยชน์กับผู้อ่านทุกท่านไม่มากก็น้อย ... ไม่ใช่สิครับ จริง ๆ น่าจะเป็นการอ่านเพื่อความเพลิดเพลินมากกว่า
ทุกท่านเคยมีความผูกพันกับอะไรบ้างหรือเปล่า (ลองค่อย ๆ คิดนะครับ) สำหรับตัวผมแล้ว มีความผูกพันกับหลายสิ่งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตัวบุคคลหรือสถานที่ต่าง ๆ แต่เรื่องต่อไปนี้เป็นความผูกพันระหว่างผมกับบุคคลท่านหนึ่ง ผมไม่เคยเจอบุคคลท่านนี้ เคยได้ยินแต่เสียงของท่าน ... แน่นอนครับ ท่านเป็น "นักจัดรายการวิทยุ" ครับ
เมื่อหลายเดือนก่อน ผมมีโอกาสได้ฟังรายการของท่าน วันนั้นมีความพิเศษตรงที่มีกิจกรรมให้ผู้ฟังส่งข้อความไปทางอีเมล์ของผู้จัดรายการเพื่อลุ้นโชคตั๋วเครื่องบิน สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การลุ้นโชค แต่เป็นการเขียนอีเมล์ฉบับยาวไปหาผู้จัดรายการ โดยมีเนื้อความดังต่อไปนี้
สวัสดีครับคุณนฤทธิ์
วันนี้ผมฟังรายการของคุณเห็นคุณบอกเรื่องเขียนโปสการ์ดส่งมาทางอีเมล์ ผมตั้งใจฟังเลยครับเพราะสิ่งที่ผมอยากได้มากกว่าตั๋วเครื่องบินก็คือ "หนทางที่จะติดต่อคุณได้" ผมไม่เล่นเฟสบุ๊ค ฉะนั้นก็เป็นเรื่องยากที่ผมจะติดต่อคุณได้ แต่ในที่สุดวันนี้ของผมก็มาถึงอีเมล์ของผมอาจเป็นหนึ่งในอีเมล์อีกมากมายที่จะมีผู้ฟังส่งถึงคุณในช่วงนี้ ผมไม่ได้เขียนมาชิงรางวัลตั๋วเครื่องบิน (อาจจะทำแต่ไม่ใช่อีเมล์ฉบับนี้ครับ) แต่ที่เขียนมาก็เพราะอยากให้คุณอ่านเรื่องราวของผม อยากให้คุณรับรู้ถึงความทรงจำดีๆ ของแฟนรายการคนหนึ่งที่ฟังรายการของคุณมาตั้งแต่ปี 2546 อาจฟังดูไม่นานนะครับ แต่อยากให้คุณอ่านเรื่องราวของผมที่จะได้เล่าให้คุณฟังต่อไปนี้ปลายปี 45 ต่อกับช่วงต้นปี 46 ตอนนั้นผมเรียนอยู่ชั้นม. 2 ช่วงเย็นผมเรียนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์เลิกเรียนวันหนึ่ง อาจารย์ขับรถมาส่งผมที่บ้านระหว่างทางผมได้ยินเสียงเพลงสากลแนว folk และ country ที่ผมหลงใหลมาตั้งแต่อยู่ชั้นประถมพร้อมกับเสียงนุ่มๆ ของดีเจท่านหนึ่งผมไม่ได้ถามอาจารย์ว่าเขาคนนั้นคือใคร ตราบจนกระทั่งต้นปี 46 ผมก็เจอรายการของคุณในเช้าวันหนึ่งที่โรงเรียนหยุดให้อ่านหนังสือสอบ ตอนนั้นผมกะว่าจะหาอะไรฟังสักชั่วโมงก่อนที่จะอ่านหนังสือสอบเจอรายการ Morningpost ของคุณทางคลื่น 98.5 ผมเลยฟังไปทั้งรายการเลยครับ และนั่นก็เป็นความทรงจำดีๆของผมครั้งแรกที่มีกับนักจัดรายการที่ชื่อ "นฤทธิ์พันธุเมธา"ตอนอยู่ชั้นม. 3 ผมก็ยังฟังรายการของคุณอยู่เรื่อยๆ และเป็นมาจนถึงขึ้นชั้นม. 4 ถามว่าผมต้องเรียนแล้วผมเอาเวลาช่วงไหนมาฟังรายการของคุณ ผมก็เอาเวลาเช้าของวันที่โรงเรียนหยุดให้อ่านหนังสือสอบแล้วก็เวลาวันธรรมดาที่เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ครับ คุณเป็นคนที่ทำให้ผมตระหนักว่าผมควรอ่านหนังสือสอบล่วงหน้า ก่อนหน้านี้ผมก็ทำบ้างแต่ไม่ได้จริงจังกับการอ่านหนังสือสอบล่วงหน้าเท่าไหร่นัก เพราะคิดว่าใช้เวลาอ่านทั้งวันก็ทันอยู่แล้ว ตั้งแต่รู้ว่ามีรายการของคุณผมจะอ่านหนังสือสอบล่วงหน้า เพราะผมจะใช้เวลาส่วนหนึ่งในวันที่หยุดอ่านหนังสือสอบเพื่อมาฟังคุณ ผมชอบทั้งเรื่องเล่าและเพลงในรายการของคุณ ชอบการร้อยเรียงเรื่องเล่าประกอบเพลงยังจำเรื่องเล่าประกอบเพลง RockyMountain High ของ John Denver ที่มีชายสองคนเป็นเพื่อนกัน ชายคนหนึ่งขึ้นไปบน Rocky แล้วอยากให้เพื่อนถ่ายรูปให้ แต่พอขึ้นไปแล้วเพื่อนก็ตะโกนถามว่า "กล้องนี้ใช้ยังไง" จากนั้นคุณก็เปิดเพลงนี้ขึ้นมาสรุปก็คือผมชอบวิธีการจัดรายการของคุณ ซึ่งจนถึงวันนี้ผมยังไม่เจอใครที่ทำได้ดีเท่าคุณต้องเล่าให้คุณฟังอีกว่าผมเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ปกติช่วงปีใหม่ก็จะกลับบ้านแต่ไม่รู้อะไรช่วงปลายปี 2547 ผมไม่กลับบ้านคงเป็นเพราะรายการของคุณนั่นแหละ การไม่กลับบ้านของผมในครั้งนี้ถือว่าผมตัดสินใจถูก เพราะผมได้ฟังรายการของคุณในวันศุกร์ที่ 31 ธันวาซึ่งเป็นวันสุดท้ายของ Morningpost ที่ 98.5 ยอมรับว่าวันนั้นเสียใจมาก เสียใจที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ฟังคุณอีก เสียใจที่รู้สึกว่าตัวเองมาฟังรายการของคุณช้าไป ฟังไม่เท่าไหร่ก็จะไม่มีรายการนี้ให้ฟังอีก แล้วก็ยังมีความรู้สึกอีกหลายอย่างที่ปนๆกัน คือวันนั้นผมมีความสุขที่ได้ฟังคุณ สุขที่ได้เป็นแฟนรายการของคุณจนวินาทีสุดท้าย แต่ผมก็เศร้าที่จะไม่ได้ฟังคุณอีกต่อมาคุณมาจัดรายการที่ Love Fm 94.5 จัดช่วงเช้าเหมือนเดิม แต่ไม่รู้สิครับความรู้สึกของผมก็ยังผูกพันกับที่เก่าอยู่ แต่ผมก็ฟังคุณนะครับแล้วก็ยังประทับใจวิธีการจัดรายการของคุณเหมือนเดิมปี 50 ผมไปเรียนต่อที่เชียงใหม่ ตอนนั้นยังไม่รู้จักการฟังรายการผ่านอินเตอร์เน็ต ผมพยายามหารายการที่ใกล้เคียงกับรายการของคุณมาฟังเพื่อระลึกถึงคุณ ที่นั่นช่วงวันเสาร์และวันอาทิตย์ช่วงบ่ายๆที่คลื่นอสมธ. เชียงใหม่ FM100.75 เป็นช่วงที่ดีที่สุดที่ทำให้ผมนึกถึงคุณ ดีเจเปิดเพลงสากลรุ่นเก่าที่ผมชอบแต่เขาก็ไม่ใช่คุณอยู่ดี ... ผมรอเวลาที่จะได้ฟังรายการของคุณอีกครั้งผมเรียนจบช่วงต้นปี 54 และเข้ามาเรียนต่อโทที่กรุงเทพฯ เป็นช่วงที่ผมเจอรายการของคุณอีกครั้งที่คลื่น 93.5 แม้ว่าจะเป็นช่วงบ่าย แต่รายการ Music Post นี่แหละครับที่ทำให้ความรู้สึกเก่าๆ ของผมกลับมาอย่างแท้จริงเพราะช่วงเวลาของรายการที่ยาวนานเหมือนช่วงก่อน ๆแนวเพลงก็คล้ายกันมีเรื่องเล่าดีๆมีโฆษณาเครื่องพิมพ์สีริโซ่ มีการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยฯลฯ ทั้งหมดทำให้ผมนึกถึงความทรงจำครั้งก่อนได้ขอบคุณที่จัดรายการดีๆ แบบนี้ครับสุดท้ายนี้อยากจะบอกว่าผมดีใจที่ได้มารู้จักรายการของคุณ ดีใจที่ได้ฟังรายการดีๆดีใจที่ได้ฟังเพลงและเรื่องเล่าต่างๆจากคุณ และจะเป็นแฟนรายการของคุณตลอดไปครับ
หลังจากวันที่ส่งอีเมล์ไป ผมก็ได้รับอีเมล์ตอบกลับจากคุณนฤทธิ์ (แต่คงจะไม่นำมาลงไว้ในที่นี้) เนื้อความก็เป็นความสุขของคุณนฤทธิ์ที่ได้รับรู้ว่าสิ่งที่ท่านทำได้สร้างความสุขและความรู้สึกดี ๆ ให้เกิดขึ้นอย่างน้อยที่สุดก็กับผู้ฟังคนหนึ่ง
เล่ามาถึงตรงนี้ สิ่งที่ผมอยากจะบอกกับผู้อ่านทุกท่านก็คือ หากท่านมีความผูกพันกับอะไรก็ตาม ผมว่าเก็บความรู้สึกนั้นไว้เถอะครับ และหากเมื่อไหร่มีโอกาสที่จะแสดงออกให้สิ่งที่ท่านผูกพันได้รับรู้ ก็ขอให้แสดงออกเลยครับ เพราะผมคิดว่าไม่ว่าจะเป็นความผูกพันกับอะไรก็ตาม ล้วนเป็นความรู้สึกที่สวยงามทั้งสิ้น และเมื่อเป็นความรู้สึกที่สวยงาม หากบุคคลหรือสิ่งที่ท่านรู้สึกผูกพันได้มีโอกาสรับรู้ เขาก็จะรับรู้ถึงความสวยงามนั้นได้เช่นกันครับ
