งานนี้อิ่มอกอิ่มใจ ทั้งผู้ให้และผู้รับครับ


สิ่งหนึ่งที่ลูกผู้ชายต้องพึงมี คือ “สัจจะ”ที่ให้ไว้

คำมั่น สัญญาที่เคยให้ไว้ และสิ่งที่พึงทำที่สุดคือ “รักษาคำมั่นสัญญา” นั้นไว้  

ความประทับใจกับน้องๆ นศ.ป.โท ส่งเสริมสุขภาพ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ตั้งแต่กิจกรรมเรียนรู้กับชุมชนที่บ้านแม่ปิงคราวก่อน และน้องๆกลุ่มเลือดใหม่(บอล,ไจแอ้นท์บี๋,แสนดี(เปรม),น้อย,อู๋) ที่มาเก็บข้อมูลที่เมืองปายอีกเป็นครั้งที่ ๒ ในบันทึก มิตรภาพระหว่างเพื่อนกับเพื่อน

แต่ยังมีอีกครับ....ความประทับใจ...ที่มีไม่ได้สิ้นสุดแค่นั้น

 นายแสนดี(เจ้าเปรม)กับตุ๊กตาหมีที่เขาสัญญาไว้ 

นายแสนดีหนุ่มนักยูโด โชว์ตุ๊กตาหมีน้อยให้ผมที่บ้านในเช้าวันที่จะเดินทางไปหมู่บ้าน แม่ปิงกระเหรี่ยง  ผมแปลกใจที่น้องจะพกตุ๊กตาไปยังชุมชน

นายแสนดีเฉลยว่า ครั้งก่อนโน้นเขาได้สัญญากับสาวน้อยกระเหรี่ยงคนหนึ่ง อายุประมาณ ๖ ขวบ ที่โบสถ์คริสต์ที่บ้านแม่ปิง และในวันนั้นเองแสนดีสัญญาว่า จะหาตุ๊กตามาให้สาวน้อย หากมาเยี่ยมชุมชนอีกครั้งหนึ่ง

เป็นอันว่า ผมกับน้องทั้ง ๕ คน มีภารกิจที่จะไปหมู่บ้านเพื่อประชุมกลุ่มเก็บข้อมูล และภารกิจละมุนอีกภารกิจหนึ่งคือไปตามหาสาวน้อยที่เปรมสัญญาไว้ในหมู่บ้าน ซึ่งเจ้าเปรมดันไม่จำชื่อเสียนี่ (จำได้แต่หน้าตา)

เมื่อนายแสนดีไม่รู้ชื่อ ผมก็จนใจ ถามชาวบ้านไม่มีใครรู้ เพราะเด็กทีนี่มีร่วม ๕๐ คน

เช้าวันนี้หลังจากที่ประชุมเสร็จสิ้นแล้ว เราก็นำเรื่องนี้มาคุยต่อ ให้นายแสนดีบอกรูปพรรณ สัณฐาน สาวน้อย ...จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครรู้จักครับ  พี่เนตรชาวบ้านได้นำรูปเด็กมาให้ดู หลายๆรูป

 ...จนกระทั่งเราเจอ สาวน้อยที่เราตามหาแล้วครับ

 

คนนี้นะเอง!!!

(จำสาวน้อยหน้าบึ้ง) ในบันทึกก่อนๆของผมได้มั้ยครับ...

คนนี้หละครับ เจ้าของตุ๊กตาที่นายแสนดีสัญญาไว้ว่าจะนำมาให้

วันนี้ภารกิจที่ประชุมกลุ่มชาวบ้านเก็บข้อมูล ของไจแอ้นท์บี๋ ก็เสร็จสิ้นอย่างงดงาม และภารกิจละมุน ในการตามหาเจ้าของตุ๊กตาของนายแสนดีก็สำเร็จไปด้วยดี...

งานนี้อิ่มอกอิ่มใจ ทั้งผู้ให้และผู้รับครับ