คนอง วังฝายแก้ว

อาจารย์ประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์ มจร. วิทยาเขตพะเยา

กรณี :  ปัญหาของหลวงปู่เณรคำ (พระวิรพล ฉัตติโก)

ในช่วงระยะเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีข่าวคราวเรื่องใดที่จะร้อนแรงเท่ากับข่าวหลวงปู่เณรคำ ที่ปรากฏเป็นข่าวทางสื่อสารมวลชน กรณีถูกกล่าวหาว่ายักยอกทรัพย์ มีความสัมพันธ์กับสีกาในเชิงชู้สาวและต้องอาบัติปาราชิก (อาบัติหนักคือครุกาบัติขาดจากความเป็นพระภิกษุ) ปาราชิก คือประเภทของโทษที่เกิดจากการล่วงละเมิดสิกขาบทประเภท ครุกาบัติที่เรียกว่า อาบัติปาราชิกพระภิกษุต้องอาบัติปาราชิกสี่ข้อใดข้อหนึ่ง แม้จะไม่กล่าวลาสิกขาบท ก็ถือว่าขาดจากความเป็นพระภิกษุทันที เมื่อความผิดสำเร็จ

ปาราชิก มี 4 ข้อ อยู่ใน ศีล 227 ได้แก่[1]

1.เสพเมถุน แม้กับสัตว์เดรัจฉานตัวเมีย (ร่วมสังวาสกับคนหรือสัตว์)

2.ถือเอาทรัพย์ที่เจ้าของไม่ได้ให้ มาเป็นของตน จากบ้านก็ดี จากป่าก็ดี (ขโมย)

3.พรากกายมนุษย์จากชีวิต (ฆ่าคน) หรือแสวงหาศาสตราอันจะนำไปสู่ความตายแก่ร่างกายมนุษย์

4.กล่าวอวดอุตริมนุสธรรม อันเป็นความเห็นอย่างประเสริฐ อย่างสามารถ น้อมเข้าในตัวว่า ข้าพเจ้ารู้อย่างนี้ ข้าพเจ้าเห็นอย่างนี้ (ไม่รู้จริง แต่โอ้อวดความสามารถของตัวเอง)

  เพราะฉะนั้นทางคณะสงฆ์ฝ่ายปกครองของหลวงปู่เณรคำคือเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษ และเจ้าคณะจังหวัดอุบลราชธานี ได้มีการประชุมคณะสงฆ์ระดับพระชั้นปกครองเพื่อหาทางออกหรือแก้ปัญหาในเรื่องดังกล่าว ผู้เขียนเห็นว่าการจะแก้ปัญหาของพระภิกษุที่ทำผิดพระวินัยเป็นประจำ (เป็นอาจิณ)  จะต้องแต่งตั้งพระที่มีความเชี่ยวชาญทางพระวินัยขึ้นมาสืบสวนหรือสอบสวนค้นหาความจริงให้ปรากฎชัดแก่พุทธศาสนิกชนให้ปราศจากข้อครหานินทา เพื่อสร้างบรรทัดฐานใหม่ในการแก้ปัญหาเป็นระบบเป็นไปตามขั้นตอนของพระธรรมวินัย พระที่มีความรู้หรือเชี่ยวชาญพระวินัยที่เรียกว่าพระวินัยธร  คือ  ผู้ทรงพระวินัย (วินัย (พระวินัย)  +  ธร  คือ ทรงไว้)  พระวินัยธร ต้องเป็นผู้ที่มีความรู้ความเข้าใจพระธรรมวินัยเป็นอย่างดี รู้จักอาบัติและมิใช่อาบัติ  รู้จักอาบัติเบาและอาบัติหนัก เป็นผู้ชำนาญในพระวินัยในสิกขาบทต่าง ๆ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติไว้  ในครั้งพุทธกาลก็มีพระภิกษุผู้เป็นเลิศในทางทรงพระวินัย  คือ  พระอุบาลีเถระ

  กรณีปัญหาของพระภิกษุที่ทำผิดพระวินัย ผู้เขียนเห็นว่าควรจะเป็นภาระหน้าที่ของฝ่ายคณะสงฆ์ดำเนินการเอง ฆราวาสหรือคฤหัสถ์ ไม่สมควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้มากนักเพราะเรื่องฐานความผิดทางพระวินัยเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ควรจะเปิดโอกาสให้คณะสงฆ์ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระวินัยธรสืบสวนหรือสอบสวนหาข้อเท็จจริงให้สอดคล้องหรือเข้ากับองค์ประกอบของสิกขาบท 4 คือ ปาราชิก 4 ให้ปรากฎเสียก่อน ส่วนกรณีความผิดทางอาญาของกฎหมายบ้านเมืองก็ทำการสอบสวนหรือสืบสวน ควรดำเนินการไปตามขั้นตอนของกฎหมายทำเป็นคู่ขนานกับการสอบสวนหรือสืบสวนของฝ่ายคณะสงฆ์หรือพระวินัยธร เพื่อค้นหาข้อเท็จจริงให้ปรากฏ เพื่อให้ความเป็นธรรมทั้งสองฝ่ายคือฝ่ายผู้ร้องกับฝ่ายผู้ถูกร้องหรือผู้ถูกกล่าวหา คำว่า [2]ผู้ถูกกล่าวหาว่าได้กระทำผิด มีอยู่ 2 ฐานะ คือ ฐานะผู้ต้องหา โดยถูกหาว่าได้ทำผิดแต่ยังไม่ได้ถูกฟ้องต่อศาล กับฐานะจำเลย คือ ผู้ถูกกล่าวหาว่าได้ทำผิดอาญาซึ่งได้ถูกฟ้องศาลแล้ว โดยที่คนทุกคน ย่อมได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน

  กล่าวโดยสรุป...ในกรณีของหลวงปู่เณรคำ (พระวิรพล ฉัตติโก)ที่ถูกกล้าวหาว่าได้กระทำผิดพระวินัยอย่างร้ายแรงและกระทำความผิดกฎหมายอาญาจึงได้รับการสันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่จนกว่าคำตัดสินของคณะพระวินัยธรว่ามีความผิดถึงขั้นอาบัติปาราชิก4 และคำพิพากษาของศาลถึงที่สุดว่าได้กระทำผิด ดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงต้องปฎิบัติต่อผู้ถูกกล่าวหาซึ่งได้รับการสันนิษฐานไว้แล้วว่าเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างมีมนุษยธรรมและตามความเหมาะสม เช่น จะถูกทรมานหรือได้รับการกระทำที่โหดร้ายผิดมนุษย์จากเจ้าหน้าที่หรือศาลไม่ได้ แต่ต้องได้รับการพิจารณาจากเจ้าหน้าที่และศาลอย่างเป็นธรรมและเปิดเผยในความผิดที่ตนถูกกล่าวหาอีกด้วย


[1] พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง เล่ม 1 ข้อที่ 10-300

[2] law-thai-me.blogspot.com/2011