ภารกิจรับแม่ขาวน้อย อานิสงฆ์เชิงประจักษ์

ภารกิจรับแม่ขาวน้อย อานิสงฆ์เชิงประจักษ์

บอกให้เป็น (เราเป็นได้รึยัง แค่ไหนอย่างไร)

ชี้ให้เห็น (ยังไง แบบไหน)

เป็นให้ดู (เป็นยังไงเรารู้สึกยังไงต่อสิ่งที่ครูเป็นให้ดู)

  ศุกร์นี้ (5 ก.ค. 56) เมื่อวันศุกร์มาถึงก็เป็นสิ่งที่รู้กันว่า เป็นอาทิตย์ที่เหมือนได้ทดลองกับตนเองว่า ถ้าไม่ลงพื้นที่จะไปรับเด็ก ๆ แบบไหนที่พอดีกับตนเอง ครูเคยบอกให้เป็นว่า การที่จะไปรับเด็กโทรประสานผู้ปกครองก่อน พอโทรประสานแม่น้องครีม ก็ยินดีบอกว่า “ไปได้เหมือนเดิม”

โทรหายายของน้ำตาลปรากฏว่า อาทิตย์นี้อยากไปร่วมงานแต่ง จึงขอไม่มา

พอได้ข้อมูลแบบนี้ นี่ไง การโทร Confirm ก่อนจำเป็นเพื่อการวางแผนปรับแก้

พอโทรหายายของมดแดง เหมือนหนูได้โอกาสเรียนรู้อานิสงส์ของการมาภาวนาสู้กิเลสในความดูแลของครู ใจยายของมดแดง อนุโมทนากับการบวชของมดแดง รวมถึงการมารักษาศีล 8 ทุกอาทิตย์ ด้วยท่านตั้งใจเล่าให้หนูฟังว่า

“ฝันว่ามีคนมาชวนไปดูหมอลำแล้วเขาทิ้งไว้ รู้สึกหลงทางกลัว แล้วก็มีผู้ชายใส่ชุดขาว ชื่อว่า เทพ มาพากลับบ้าน จึงได้สะดุ้งตื่น”

เพื่อนของท่านพึ่งเสียชีวิตกะทันหัน เมื่อไม่นาน ที่จึงบอกหนูว่า

“นี่บุญผ้าขาวน้อย ที่เพิ่นไปวัด ได้บวช ได้รักษาศีล ยายเลยได้กลับมา ไม่งั้นได้กลับมา ไหลตายแน่ ๆ”

  แล้ววันนี้ยายก็ซื้อผ้าพอแห้งแล้วก็เก็บใส่กระเป๋าไว้รอให้ถึงวันศุกร์ เป็นการอนุโมทนาและสนับสนุนเส้นทาง ใจหนูที่ปรากฏทั้งอนุโมทนาและอิจฉาสลับกัน แต่ที่แรงดันจากจิตชั่วคือ ความอิจฉาค่ะ

ต้องคอยดูให้เห็น ให้ได้รับรู้ มันจะได้ไม่โต

  จิตหนูไม่ได้คิดดีตลอด แต่ภารกิจนี้ทำให้หนูได้เห็นจิตที่อิจฉา ปรากฏขึ้นในตนเองได้ชัดขึ้น ขณะเดียวกันก็ได้เห็นว่า ความก้าวหน้าของจิตใจ จะปรากฏให้เห็นได้ ณ ภายนอกที่ชีวิตเคลื่อนไปนี่แหละ ไม่ต้องไปคิดหาที่ไหน เห็นแบบจะ ๆ ซึ่งครูเป็นให้เห็นมาเป็นให้ดูมาตลอดในการเพียรของครูแล้วก็ได้ช่วยคนรอบข้างด้วย

  ครูชี้ให้เห็นว่า ไปรับใครก่อนหลังจากหนูส่ง SMS แจ้งครูจากข้อมูลที่ได้ ครูก็ชี้ให้ไปรับมดแดง ไปรับครีมแล้วก็ พาเด็ก ๆ ไปรับน้ำตาล ไปชวนจะมาหรือไม่มาก็แล้วแต่

แล้วครูก็ชี้ทางใช้กุศโลบาย เล่าให้ฟังถึงการมาของพี่กุล ถึงกิจกรรมที่จะได้ทำ ใช้กิเลสล่อกิเลส

พอหนูไปลองแบบที่ครูชี้และบอกให้ไป

ชวนแบบมีกองหนุนอีกสอง แต่ก็ยังปฏิเสธ ก็เต็มที่แล้วก็กลับมาวัด

พอมาถึงวัดขนของเข้าครัวเสร็จตอนที่ครูมาถึงพอดี

เวลาที่ครูไปรับส่งแม่ขาวน้อย ครูผ่อนคลายและมีความสุข ครูเป็นให้ดูแบบนี้เสมอ ๆ เวลาที่เห็นจิตข้างในบางครั้งก็ปรากฏเป็นความ “อิจฉา”

หนูเลี้ยงจิตตนเองมาด้วย การครอบงำของคำนี้มานาน

พอมาเห็นแบบตั้งใจจะถอดถอน มันมากจริง ๆนะคะครู

เมื่อก่อนไม่เห็น ไม่ยอมรับตอนนี้เห็นแล้ว แปลกแบบน่าทึ่งว่า เห็นแล้วใจเบาลง อาการกลัวครู แบบจะเป็นบ้าเงียบลงเพราะเห็นอกุศลในใจบ่อยและชัดขึ้นเจ้าค่ะครู

ภารกิจนี้แม้จะเหมือนเดิม ก็เหมือนระหว่างทางหนูโดนทดสอบด้วยอุปสรรคที่มากขึ้นเหมือนที่ครูเคยเมตตาเรื่องขับรถไปสนามบิน อยู่ดี ๆ โครงการเร่งด่วนที่เขียนก็เร่งรีบยื่นเพื่ออนุมัติ

ปริ้นเตอร์ในห้องพร้อมใจกันเสีย ถ้าเป็นเมื่อก่อน หนูคงโมโหแล้วทำอะไรไม่ได้

พี่เพียงก็กรุณามาช่วยดู

แต่หนูระลึกถึงครู ระลึกถึงธรรมที่ครูเมตตาเอามาแปะ เรื่องมด

มดมันไม่จนตรอก เดินตรงไม่ได้ก็อ้อม อ้อมไม่ได้ก็ปีนแต่ไม่เลิก

หนูออกไปปริ้นที่ห้องอื่นแทน ก็เสร็จ กะจะออกมาเร็วก็ช้าไปกว่าที่ตั้งใจกับตนเองเกือบจะสองชั่วโมง

เป็นความผิดพลาดที่ยอมรับแบบเต็มที่กับตนเองเจ้าค่ะ

กราบขอบพระคุณครู กราบขอบพระคุณบทเรียน