๑๗ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๖ ผมได้ไปร่วมออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่พระราชทาน สมเด็จพระเทพฯ

     เกิดมาชาตินี้ ยังไม่มีโอกาสไปร่วมหน่วยแพทย์เคลื่อนที่กับเขาเลย ไม่รู้เหตุผล ไม่มีที่มาที่ไป สงสัยเป็นเพราะผมเป็นสูตินรีแพทย์ จึงมักไม่อยู่ในกลุ่มที่หน่วยแพทย์ต่างๆต้องการเหมือนกับกลุ่มหมอศัลย์ หมอเด็ก หมออายุรกรรม และหมอฟัน เมื่อวาระนี้เวียนมาถึง ผมจึงออกอาการงงเล็กน้อยว่าจะต้องทำอย่างไร เพราะการออกหน่วยคราวนี้ผมไม่ได้ไปในฐานะหมอสูติ (เพราะเขาก็ยังไม่ต้องการหมอสูติอยู่ดี) แต่ไปในฐานะหัวหน้าทีม  
     ราว ๒ เดือนก่อน ผมทราบเรื่องนี้เพราะมีหนังสือจากสำนักพระราชวังมายังโรงพยาบาล และทางเราก็ยินดีที่จะร่วมงานนี้อย่างเต็มใจ จึงกำหนดให้ รร.ตชด.ทุ่งไม้ด้วน ๒ อ.สะเดา เป็นสถานที่ออกหน่วย ผมแทบจะลืมกำหนดการนี้ไปแล้ว จนกระทั่งราว ๑ สัปดาห์ก่อนออกหน่วย ทางทีมงานบอกว่าให้รีบประชุมหารือเตรียมงานกัน เมื่อนั้นผมจึงสะดุ้งตัวลอย (บอกแล้วไง ว่าไม่เคย) งานนี้จึงต้องพึ่งพิงทีมธุรการของโรงพยาบาล บรรดาเหล่าพี่ๆพยาบาลและเภสัชกรที่เคยออกหน่วยกันมาก่อน เพื่อเป็นพี่เลี้ยงหัวหน้าทีม ฟังดูก็รู้สึกแปลกๆดีนะครับ แต่นี่เป็นเรื่องจริง
     เช้าวันออกหน่วย ผมตื่นตั้งแต่ตี ๕ อาบน้ำแต่งตัวและรีบมาโรงพยาบาลเพื่อจัดการภาระบางอย่างก่อนเดินทาง เสร็จแล้วก็มาช่วยขนของต่างๆขึ้นรถบัส เราออกได้ตรงเวลาเป๊ะ คือ ๗ โมงเช้า โดยมีแพทย์ร่วมเดินทางไปด้วย ๕ คน ไม่รวมผม (ก็ผมไม่ได้ไปในฐานะแพทย์ไง) มีอายุรแพทย์ ๒ ท่าน คือ อาจารย์อานุภาพ อาจารย์สันติ หมอหูคอจมูก ๒ ท่าน คือ อาจารย์พีศิษฐ์ คุณหมอสิรีนาและหมอเด็ก ๑ท่าน คือคุณหมอสุรภัทร 
     
สิ่งประทับใจที่สุดสำหรับผมมี ๕ อย่าง
๑. เป็นการออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่พระราชทานครั้งแรกในชีวิต แม้พระองค์ไม่ได้เสด็จ แต่ผมเต็มใจอย่างแรง และแม้ผมไม่ได้ร่วมตรวจ เดินไปเดินมา เกะกะบ้าง แต่สุขใจจัง
๒. ได้เห็นการถอนฟันที่ง่ายที่สุด โยกสองโยกก็หลุดผลัวะ ส่วนหัวหน้าทีมหมอฟันท่านเก๋ามาก ใช้เก้าอี้ธรรมดา ไม่ต้องใช้ unit ทำฟัน ก็ทำฟันได้
๓. ท่านนายอำเภอมาเยี่ยม ผมจึงพาไปแนะนำแพทย์ ปรากฏว่า อาจารย์อานุภาพกับนายอำเภอเป็นเพื่อนเรียนมัธยมมาด้วยกัน แบบนี้เรียกว่าโลกมันกลมสุดๆ อาจารย์อานุภาพเสนอตัวมางานนี้ เพราะท่านรักสมเด็จพระเทพฯ อาจารย์บอกว่า หากมีงานที่เกี่ยวข้องกับสมเด็จพระเทพฯ ต้องบอกอาจารย์ด้วย
๔. ครู ตชด.ทำได้ทุกอย่าง สอนหนังสือ ปลูกผัก และตัดผม
๕. คิดถึงส้วมเด็กผู้ชาย ยืนเข้าหาผนัง มีขอบก่อปูนให้ยืนฉี่ ฉี่ก็ไหลผ่านไปให้เพื่อนเราดม ใครยืนต้นทาง ก็ปล่อยฉี่ไปเย้ยเพื่อนได้ สงสารก็แต่เด็กตัวเล็กกว่าขอบปูนมาตรฐาน ฉี่ทีก็ต้องเขย่งขาจนเกือบเป็นตะคริว แถมสะบัดไข่ที ฉี่ก็กระฉอกขอบปูนบ้าง กระเด็นหรือหยดติ๋งๆถูกตัวบ้าง แต่นี่ก็เป็นของหรูท่ามกลางความขัดสน เพราะที่ฉี่มาตรฐานน่าจะเป็นโคนต้นไม้ด้วยซ้ำ
คิดไปมาพาเพลิน มารู้ตัวก็ตอนฉี่เสร็จ เก็บไข่เข้ากางเกง แปลกใจ กางเกงถูกฉี่กระเด็นใส่ เฮ้อ....ไข่ไปไม่ถึง