มีอะไรบ้างที่ชี้ให้เห็น (ยังไง แบบไหน)
บอกให้เป็น (เราเป็นได้รึยัง แค่ไหนอย่างไร)
เป็นให้ดู (เป็นยังไงเรารู้สึกยังไงต่อสิ่งที่ครูเป็นให้ดู)
กับสามวันที่มาตั้งใจแก้ไข ครูชี้ให้เห็น จิตชั่ว ๆ จิตอันเป็นอกุศลที่อยู่ในจิตตนเอง แล้วใจหนูมันก็ไม่ค่อยจะยอมดู ครูก็ทั้งออกแรง ต้องตะคอก ตะโกน ใช้เสียงดัง แบบไล่ต้อน ต้องลงไม้ลงมือ กว่าจะเห็นแล้วเบากับตัวหนูเอง จากที่เหม่อ ๆ หมอง ๆ พอยอมดูก็เห็นแล้วก็จะปีติและเบา แต่พอเผลอก็มาอีกละ รอบนี้ตัวชั่วมาหนักและมาถี่ หรือคิดอีกที มันมาตั้งนานแต่ไม่เคยเห็นมากกว่าเจ้าค่ะ เห็นความรู้สึกที่เห็นแว๊บแรก รู้สึกท้อเข้าไปอีก อยากหนี ไม่อยากรับรู้ จิตชั่ว ๆที่อยู่ข้างใน แต่ครูก็เมตตาพาดูให้เห็น เข้าไปลึกถึงข้างใน จากที่มันหนี เห็นเข้าไปข้างในมันก็หายวับ จากที่เหนื่อย ๆ ท้อ ๆ ก็เบา
ครูชี้เรื่อง “จิตไปเลียนแบบ” เริ่มมาตั้งแต่อาจารย์ ก็ยังไม่ได้แก้ไข มาต่อที่ครู ตอนนี้เคลื่อนไปที่ มดแดง ครูแนะวิธีแก้ด้วยสติ มันกำลังจะเลียนแบบก็เปลี่ยนมัน นี่คือ ทางออก
บอกให้เป็น ครูบอกให้ คอยสังเกตใจตนเอง อกุศลตัวไหนมาบ่อย ทำเหมือนทำวิจัยเชิงคุณภาพ วัน ๆ หนึ่ง อกุศลตัวไหนมาถี่ หน้าตามันเป็นยังไง แล้วเจาะถามมันลงไปว่า มันคืออะไร ทำไมมันเป็นแบบนี้มีสาเหตุมาจากอะไร แต่หนูก็ยังไม่ค่อยทำ ทั้ง ๆที่ทำแล้วก็เบา จนครูต้องไล่ต้อนถึงยอมทำ มันก็เลยหนักหนาขึ้นในจิตใจค่ะ
เป็นให้ดู ครูทำงานให้ดู ว่า เปิดใจ เปิดกว้าง ให้คนได้เรียนรู้ทำอย่างไร เห็นแล้วใจทั้งทึ่ง ทั้งอิจฉาเจ้าค่ะ ระงับไม่อยู่ก็ขุ่นอยู่ภายในใจ
แต่วิถีการเรียนของที่นี่ช่วยหนูได้มาก การได้ทำสมาธิทำให้ใจโล่งเบา รวมถึงการแชร์ประสบการณ์เรื่องการแก้ไข ข้อบกพร่องด้วยสติของครู เหมือนที่ครูเล่าว่า “ลืมเอากล่องข้าวให้พี่สาว” เมื่อวานเวลานี้มันลืม วันนี้ตั้งสติแก้ไข ก็ทำได้ เจ้าค่ะ
