เช้าตรู่วันนี้ได้โดยสาร BTS ... ในรอบหลายเดือน เดินหาช่องแลกเหรียญ เกียมเหรียญสิบ ๑๐๐ บาท จากสถานีสนามกีฬาฯ (จุฬาฯ) กะไปให้ทันที่ มศว. ตอน ๘.๑๐ น. คนเยอะพอสมควร 

ทำท่าจะหยอด ... อ้าว เฮ้ย !!! ๓๑ บาท (เรามีแต่เหรียญสิบเต็มเลย) 
ทำงัย ? หันไปหาคนข้างหลัง (ดูแล้วแกน่าจะพร้อม) 
เลยพูดว่า

นายจูล : "พี่มีเหรียญบาทมั๊ย ขอผมเหรียญนึงนะครับ ผมขอแลกเหรียญสิบกับเหรียญบาทพี่ก้อได้ครับ"
พี่ใจดี : "ไม่เป็นรัยครับ ผมมีเยอะ"
นายจูล : "ขอบคุณครับ"

น้ำใจคนไทยไม่เคยเหือดแห้ง แลกมาด้วยคำว่า "ขอบคุณครับ"

ช่วง ๑ นาที่แรกได้ตั๋วนั่ง พอถึงสยาม กลายเปนตั๋วยืน ...
ยืน ยืน ยืน ต่างคนต่างยืน ที่นั่งก้อนั่งไป ไม่มีการพูดคุย เกินกว่ากึ่งหนึ่งก้มหน้าก้มตาเล่นกับกล่องสี่เหลี่ยมในมือ ... 

แต่อารมณ์มันเหมือน อยู่บนสายพานลำเลียงของโรงงานที่ไหนซักแห่ง ไร้ซึ่งชีวิตชีวา มาก มาก ขาดการปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษยืด้วยกันอย่างสิ้นเชิง