ตอนเป็นเด็กมักจะถูกผู้ใหญ่เคี้ยวเข็ญให้อ่านหนังสือมากๆ เพราะนั่นเป็นเหตุผลที่คุ้นเคยว่าจะทำให้เรียนเก่ง โตขึ้นจะได้เป็นเจ้าคนนายคน
และถ้าไม่สนใจอ่านหนังสือ มัวแต่จับกลุ่มเล่นกับเพื่อนๆ ก็จะถูกพยากรณ์ว่าอนาคตจะต้องออกแรงในทุ่งนาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทุยนั่นเอง ถ้ายังจะเรียนๆเล่นๆ อย่างนี้(แม้ตัวผู้เขียนเองโดนเคี้ยวเข็ญอย่างหนักก็ไม่วายจะเคยเป็นเพื่อนเจ้าทุยมาแล้ว...เฮ้อ)
แต่ทุกวันนี้เท่าที่ทราบจากการข่าว การอ่าน นักการศึกษากลับมองว่าการละเล่นของเด็กจะช่วยพัฒนาการทางสมอง ทั้งด้านการเรียนรู้นอกห้องเรียน การปรับตัวในทางสังคม หรือที่เรียกรวมๆว่า การเล่าเรียนแบบ "บูรณาการ" อย่างที่นักการศึกษาท่านว่าไว้
เหตุนี้ทำให้ผู้เขียนรู้สึกอิจฉาที่เห็นภาพเด็กๆได้มีการละเล่น มีการเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ด้วยรอยยิ้มอันสนุกสนาน และอยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง โดยเพียงหวังว่าจะได้เล่นสนุกสนานโดยไม่ถูกผู้ใหญ่ต่อว่าได้
อย่างภาพนี้
เด็กๆเหล่านี้กำลังเรียนรู้นอกห้องเรียน ณ ชายหาดชะอำ....
เด็กน้อยคนนี้ กำลังสนุกกับการซักผ้าโดยน้ำทะเล...
น้องนนท์ขุดหาปูน้อย ที่มุดทรายหนีไม่หยุดหย่อน....
ระวังปูน้อยหนีบมือ....
...............
ขอให้เด็กๆมีความสุขในการกลับเข้าสู่โรงเรียนอีกครั้งของปีนี้
..............
ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้
ในวันที่เห็นภาพเด็กๆแล้วคิดถึงวันวาน...
7 มิถุนายน 2556
พ.แจ่มจำรัส
คุณ พเป็นนักเขียนเต็มตัวแล้วนะครับ
ขอชื่นชม ครับ
-สวัสดีครับ..
-ชอบภาพแห่งความสุขนี้ครับ..
-สมัยเด็ก ๆ จำได้ว่าไปทะเลครั้งแรกเพราะว่าโรงเรียนจัดทัศนาจร(คำนี้ไม่ค่อยเห็นแล้วมีแต่ทัศนศึกษา 55)
-ตื่นเต้นมาก ๆ เชื่อหรือเปล่าครับว่า ผมน่ะก่อนไปทะเลฝันแล้วฝันอีก 555
-มานึกถึงความหลังแล้ว สุขใจจริง ๆ ครับ.
ชอบภาพนี้จังค่ะ
มีความสุขในวันศุกร์![]()
นะค่ะ
ขอบคุณครับคุณ แสงแห่งความดี
โห... ให้เกียริต์มากเกินนะครับสำหรับคำว่า "นักเขียน"
ตอนนี้เพียงแค่ นักอยากเขียน นักอยากเล่า นักอยากอ่าน มากกว่าครับ
ขอบคุณครับคุณ เพชรน้ำหนึ่ง
อืม..จริงสินะ ทัศนาจร เมื่อก่อนอาจจะได้ความรู้มากกว่า ทัศนศึกษา ตอนนี้ก็ได้ ...555
ขอบคุณครับคุณพยาบาล กระติก~natachoei ที่ ~natadee
เป็นความโชคดีที่ได้เห็นภาพนี้ ซึ่งสาวๆที่ไปวันนั้นเห็นแล้ว ต่างเอียงอาย...
การเล่นของเด็กคือการเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงอย่างหนึ่งจ้ะ
เป็นสุขจริงๆ..ครับ
ขอบคุณทุกความเห็นครับ
คุณมะเดื่อ การเล่นของเด็กคือการเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงอย่างหนึ่งจ้ะ
ลูกหมูเต้นระบำ เป็นสุขจริงๆ..ครับ
ใคร ๆ ก็อยากกลับไปสู่วัยเด็ก
ครูอิงก็เช่นกันค่ะ คริ คริ
สวัสดีค่ะคุณพิชัย...เป็นการเรียนตามอัธยาสัย...โลกทั้งใบเป็นโรงเรียนนะคะ...เป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่และมีความสุขมากๆนะคะ
ขอบคุณทุกความเห็นครับ
อิงจันทร์ ณ เรือนปั้นหยา ใคร ๆ ก็อยากกลับไปสู่วัยเด็ก
ดร. พจนา แย้มนัยนา เป็นการเรียนตามอัธยาสัย...โลกทั้งใบเป็นโรงเรียนนะค
ต้องขอแก้คำว่า อัธยาศัย ด้วยนะคะ
กิจกรรมนอกโรงเรียน สำคัญมากกับอนาคตข้างหน้า..
เพราะเห็นมาหลายคนแล้วที่ตั้งใจเรียนอย่างเดียว ได้เกรดดีมาก แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการใช้ชีวิต
เด็กทำอะไรก็น่ารักไปหมดค่ะ