รถติดบนทางด่วน

วันนี้ขับรถไปประชุมกรรมการสมาคมวิศวกรเครื่องกลแห่งประเทศไทยที่ มจธ. (บางมด) ก็พบปัญหาเดิมๆ คือ รถติดบนทางด่วน (ขั้นที่ ๒) บริเวณรอยต่อเชื่อม จากขั้นที่ ๑ ก่อนถึงทางออกพระราม ๖ 

ถ้าผมเป็นผู้มีอำนาจ ผมจะสั่งถอนใบอนุญาตวิศวกรผู้ออกแบบถนนนี้ตลอดชีวิต และต้องมีการปรับเงินบริษัทผู้สร้างด้วย อะไรมันจะโหลยโท่ยปานนั้น ผมบ่นเรื่องนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว วันนี้ขอบ่นซ้ำอีกครั้ง ย้ำไว้ให้ได้ยินกันชัดๆ 

ปัญหาคือ ทางวิ่งเร่งเพื่อแทรกตัว (acceleration merge lane) มันสั้นเกินไปห้าเท่า ครับ คือมันยาวประมาณ ๑๐๐ เมตรเท่านั้นเอง แต่ผมคะเนเอาในใจว่ามันควรยาวสัก ๕๐๐ เมตรเป็นอย่างน้อย (ใน usa ขนาดทางเร่งถนนเล็กๆ ตามบ้านนอก ที่มีปริมาณรถวิ่งน้อยมาก มันยังยาวประมาณ ๓๐๐ เมตรเลยครับ) 

ทางวิ่งเร่งฯ นี้เป็นทางที่รถที่มาจากขั้นที่ ๑ (ดินแดง บางนา) จะวิ่งมาเข้าถนนในขั้นที่ ๒ (แจ้งวัฒนะ ดาวคะนอง) โดยจะค่อยๆ เร่งตัวแล้วแทรกตัวเข้ามารวมกัน แต่พอทางวิ่งเร่งฯมันสั้นเกินไปมันก็ทำให้ไม่มีเวลาที่จะค่อยๆ แทรกตัวอย่างละมุนละม่อม ทำให้เกิดการชะงัก และการหยุดตัวในที่สุด ซึ่งทำให้เกิดการสะดุด และรถติดไปทั้งหมดในทุกเลน

 ในช่วงเร่งด่วนกว่าจะผ่านตรงนี้ได้ใช้เวลาประมาณ ครึ่ง ชม. ในช่วงไม่เร่งด่วนก็ประมาณ ๑๐ นาที ทั้งที่ถ้าวิ่งตามปกติจะใช้เวลาประมาณ ๑ นาทีเท่านั้น 

หนทางแก้ที่ดีที่สุดคือ สร้างทางวิ่งเร่งใหม่ ให้ยาวสัก ๕๐๐ เมตรดังว่า โดยสร้างขนานกับเลนเดิม (ไม่ต้องทุบทิ้ง) พอสร้างเสร็จก็เปิดใช้ ส่วนเลนเดิมให้ปิดทิ้ง หรือทำเป็นห้องน้ำสาธารณะลอยฟ้าไปเลย

ในระหว่างรอการสร้าง ขอเสนอวิธีบรรเทาปัญหาง่ายๆ ดังนี้ (เขียนแบบนี้มา ๑๐ ครั้งได้แล้วกระมัง แต่ดูเหมือนเข้าหูควายทะลุหูหมาหมด วอนท่านผู้สนใจอ่านแล้ว รู้จักใครที่เกี่ยวข้อง ช่วยส่งเมล์ต่อด้วย หรือ ช่วย share กันให้มากๆ ...มัวแต่ไปจ้างที่ปรึกษาฝรั่งเสียเงินเป็นสิบๆ ล้าน นี่คนไทยด้วยกันคิดให้ฟรีๆ) 

วิธีการบรรเทาคือ ก่อนถึงจุดเชื่อมต่อ 1 กม. ให้ทำป้ายเตือน คร่อมถนนขั้นที่ ๒ (ซึ่งมีสามเลน) ป้ายขนาดใหญ่ ว่า “รถตรงไปให้ย้ายออกสองเลนขวา” และ “โปรดเว้นระยะห่างระหว่างคันอย่างน้อย ๒๐ เมตร “ (เพื่อให้รถจากขั้นที่ ๑ แทรกเข้าได้โดยไม่เกิดการสะดุด) 

พอห้าร้อยเมตร ก็เตือนอีก พร้อมแถมว่า “โปรดให้ทางรถแทรกเข้าจากเลนซ้าย”

สองร้อยเมตร เตือนอีก ...เตือน สามครั้ง

ส่วนรถที่มาจากขั้น ๑ ก็เตือนเช่นกัน เช่น “โปรดเร่งความเร็วให้เท่ารถบนถนนหลักก่อนแทรกตัวเข้า”

ถ้าทำแบบนี้ เลนซ้ายจะว่าง เพื่อให้รถจากขั้นที่ ๑ เร่งตัว และมีเวลาแทรกเข้ามาสู่ทางด่วนขั้นสองได้ โดยมีการสะดุดน้อยลงมาก 

ต้องเตือนแต่เนิ่นๆ (๑ กม. ) เพื่อให้เขามีเวลาย้ายเลน โดยไม่มีการสะดุด คือ ค่อย ๆ ย้าย ถ้าย้ายเร็วๆ จะสะดุด พอสะดุด แม้เพียงคันเดียว ก็จะติดกันหมดทั้งถนนเป็นพันๆ คัน

พอรถติดมากๆ ก็ยิ่งหงุดหงิดที่เห็นตำรวจมายืนเป่านกหวีดอยู่ตรงจุดเชื่อมต่อ ...โบกมือ ทำเป็นว่าบริการประชาชนด้วยความเห็นใจ ซึ่งไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย นอกจากหนวกหูและรำคาญ แถมยังเปลืองภาษีราษฎรโดยเปล่าประโยชน์ เฮ้อ..ประเทศไทยของผม 

...คนถางทาง (๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๖)

ปล. รถติดในทางด่วนขั้นที่ ๑ บริเวณทางออกสุขุมวิทย์ ก็หลักการคล้ายกัน และการแก้ปัญหาทั้งแบบถาวร และ พลางๆ ก่อนก็คล้ายกัน ซึ่งผมได้เขียนอธิบายไว้มากหลายแล้วในบทความก่อนๆ มันลงทุนแค่ป้าย ถูกมากๆ ทั้งที่มันเก็บเงินค่าด่านเราแพงมาก รวยกันเละไปร้อยพันเท่าของปริมาณการลงทุนแล้ว