จดหมายถึงครู l ลงพื้นที่

วันพฤหัสบดี  ที่ 31 พฤษภาคม 2556

กราบสวัสดีค่ะครู

     ตลอดวันเป็นวันที่ตั้งใจกับตนเองในการทำ 2 งาน คือ เยี่ยมเครือข่ายและเก็บตัวอย่างต้นไม้ทำวิจัย แต่ก็ได้รับโอกาสจากพี่ๆ ให้ไปเป็นวิทยากรในจุดที่ไม่ห่างนัก จะว่าไปก็สนุกสนานค่ะครู

ไปถึงปุ๊บจับไมค์พูดเลย เพราะหนูเสียเวลากับการหลงทาง

อารามเป็นที่ๆเคยไปแบบมั่นใจมาก แต่ลืมไปว่า ครั้งก่อนมีคนขับรถพาไป

แถมหนูไปจำที่ทำงานเดิมของน้อง 

โหสมองหนู ชัก จะไปกันใหญ่ 

ที่นี่จัดว่าชุมชนเข้มแข็ง พอถ่ายทอดทุกคนสนใจ และก็คุยกันแบบภาษาพื้นบ้านกันทีเดียวเจ้าค่ะ

พอปิดจบหมดเวลา แต่ว่าข้าวยังไม่มา จึงได้คุยกันต่อ 

เห็นทุกคนตั้งใจก็นึกย้อนกับตนเองเจ้าค่ะ ครูทำให้เห็นเสมอ ๆ เรื่องการทำงาน

แต่ยังไม่สามารถงัดเอามาใช้กับตนเองได้เต็มที่

ออกจากกุดขอนแก่น มุ่งหน้าสู่ รพ.สต.เฉลิมพระเกียรติฯต.ในเมือง

ที่นี่ น้องๆ พี่ๆ ทำงานกันอย่างอบอุ่น 

พูดคุยรับฟัง แล้วก็ชวนทำทดสอบความชำนาญ

ต่อเนื่องด้วยการเก็บตัวอย่าง เหมือนเสร็จเรื่องหนึ่งก็ยาวต่อ

เก็บต้นไม้เรียบร้อย ทราบว่าหมอพื้นบ้านที่เคยไปเก็บข้อมูล ป่วยเป็นวัณโรค

หนูจึงชวนน้องนี แวะเยี่ยม คุณตาหน้าตาสดชื่นมากเจ้าค่ะ

ไม่เหมือนคนป่วย ท่านบอกว่าที่ดีขึ้น เพราะแต่งขันขอขมาครูยาอาจารย์ 

อาการป่วยซมหายเลย หนูนึกถึงตนเอง แบบที่ประสบพบมากับตัว

แบบปางตาย พอขอขมาได้จากข้างใน ก็เบาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กลับมาจากเยี่ยมก็บ่ายๆเย็นว่าจะให้น้องนีช่วยนวดให้ 

เจอหัวหน้า สสอ.มานั่งคุยปรึกษางาน ก็ได้เยี่ยมได้เเชร์เจ้าค่ะ

เสร็จงานก็เริ่มเย็นย่ำเจ้าค่ะ ได้ทั้งน้องนีและแม่สำรองนวดให้

เหมือนแม่สำรองช่วยดึงเส้นที่มีปัญหาหลุดออกมาได้

รู้สึกทึ่งและขอบคุณมากเลยเจ้าค่ะครู

แม่สำรองเหมือนนวดไปแล้วก็หาวิธีรักษาแบบเต็มที่ ทำอย่างไรก็ได้ให้คนไข้หาย

ตอนที่หนูนวดให้ครูใจหนูไม่เต็มได้ขนาดนี้ทุกครั้ง ได้เพียงม่กี่ครั้งที่ไม่กังวลอะไรกับการลงน้ำหนัก

นวดเสร็จเลี้ยงอาหารน้อง ๆ แล้วหนูค่อยขับรถกลับเจ้าค่ะ

มาถึงบ้านนั่งภาวนาได้แป๊บเดียวก็วูบลงหลับไป 

เป็นวันที่ลุกขึ้นมาทำงานแต่พอเข้าบ้านก็หลับสลบเจ้าค่ะ