ครูอิงค์รู้สึกเป็นคนโชคดีมาก ๆ ที่ได้มีโอกาสเป็นศิษย์ ของอาจารย์ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ คือ อาจารย์ สถาพร ศรีสัจจัง หรือที่รู้จักกันดีในนาม "พนม นันทพฤกษ์"  อาจารย์เป็นนักเขียน ถ้าจะประมาณ  ๆ อาจารย์น่าจะอยู่ในช่วงรอยต่อก่อนเหตุการณ์หน้าประวัติศาสตร์ประชาชน  จนถึงกลอนในยุค "ชักธงรบ" ท่านเป็นครูที่ครูอิงค์มีความประทับใจมาก ๆ มีความรู้่สึกเสมอว่า  ชั่วโมงสอนของท่านแต่ละครั้งผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน  เรื่องที่ท่านเล่าแต่ละครั้ง แม้จะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด  ก็มักจำได้เสมอ  โดยเฉพาะเรื่องของ "จิตร ภูมิศักดิ์" ท่านเคยเล่าให้ฟังว่า จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นนักคิด นักเขียน ที่มีอิทธิพลอย่างสูง มากที่สุดคนหนึ่งสำหรับคนหนุ่มสาวในยุคแสว­งหา หรือแม้กระทั่งนักกิจกรรมเพื่อสังคม

ในช่วงปี พ.ศ. 2503-2505 จิตรภูมิศักดิ์ ถูกขังอยู่ที่คุกลาดยาว  ได้ประพันธ์เพลง "แสงดาวแห่งศรัทธา"  โดยใช้นามปากกาว่า "สุธรรม บุญรุ่ง" 

อาจารย์ยังเล่าให้ฟังว่า  14 ตุลา 2516, 6 ตุลา 2519 ยุคมืดของสังคมไทย นักศึกษาถูกสังหาร ถูกจับกุมคุมขัง เหตุเพราะเรียกร้องหา "เสรีภาพ" ครั้งหนึ่งในคุกที่กลุ่มนักศึกษาถูกจองจำ  ท่ามกลางความสิ้นหวัง หวาดกลัว พลันก็มีเสียง ๆ หนึ่งเปล่งนำขึ้น ทำลายความเงียบงันในขณะนั้น ร้องเพลงเพลงหนึ่งขึ้น จาก 1 เสียงเพิ่มทีละเสียงๆ จนดังกังวาน ก้องไปทั่ว เพลงๆ นั้นก็คือเพลงนี้ "แสงดาวแห่งศรัทธา"



เพลง  แสงดาวแห่งศรัทธา


บทกวี  สุธรรม บุญรุ่ง (จิตร ภูมิศักดิ์)


พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกาว

ส่องฟากฟ้า เด่นพราวไกลแสนไกล

<p>ดั่งโคมทอง ส่องเรืองรุ้งในหทัย</p>

เหมือนธงชัย ส่องนำจากห้วงทุกข์ทน

</span><p>พายุฟ้า ครืนข่มคุกคาม</p><p>เดือนลับยาม แผ่นดินมืดมน</p><p>ดาวศรัทธา ยังส่องแสงเบื้องบน</p><p>ปลุกหัวใจ ปลุกคนอยู่มิวาย</p><p>ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ</p><p>คนยังคง ยืนเด่นโดยท้าทาย</p><p>แม้นผืนฟ้า มืดดับเดือนลับละลาย</p><p>ดาวยังพราย ศรัทธาเย้ยฟ้าดิน</p><p>ดาวยังพราย อยู่จนฟ้ารุ่งราง</p><hr>