วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงาน Part Time ของน้องปอ ก่อนจะไปเตรียมเพื่อเรียนที่ ม.เกษตรศาสตร์ กำแพงแสน ซึ่งน้องปอบอกว่ารู้สึกใจหายเล็กๆอยู่เหมือนกัน ที่จะไม่ได้เจอเพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานร่วมกันมาเกือบ 3 เดือน 

    น้องปอเองมุ่งหวังในตอนแรกเพียงอยากมีรายได้เป็นของตัวเองบ้าง ไม่ผิดหรอกที่วัยเพียงเท่านั้นจะพึงคิด แต่ก็อดทำให้ผู้เขียนภูมิใจไม่ได้ที่น้องปอเคยคิดจะให้เงินเดือนที่ได้เป็นครั้งแรกของชีวิตนี้เป็นค่ายาที่ผู้เขียนเบิกไม่ได้ใน2เดือนสุดท้าย  

   ซึ่งนั่นผู้เขียนมองว่าเป็นเรื่องรองลงไปสำหรับความคาดหวังในการทำงานครั้งนี้...

     การให้ความช่วยเหลือ ให้ความร่วมมือกันในทีม คงจะเริ่มหล่อหลอมให้ผูกพันธุ์ซึ่งกันและกัน ผู้เขียนเองไม่คาดหวังอะไรมากไปกว่าการที่น้องปอจะได้เรียนรู้วิธีการทำงาน การให้ร่วมมือ การทำงานเป็นทีม การอยู่ในสังคมการทำงานที่ใช้แรงงาน    
    ผู้เขียนเคยถามน้องปอว่าเจอความขัดแย้งในการทำงานบ้างไหม รู้สึกจะงงกับคำถาม อะไรคือขัดแย้ง ก่อนจะบอกว่าก็มีบ้างที่ บางครั้งก็คิดสงสัยในคำสั่งของหัวหน้า แต่ก็ให้ความร่วมมือ

   ถ้าในทีมแทบจะไม่มีการกระทบกระทั่งกันเลย สนุกสนาน ทำงานไม่เครียด ให้ความร่วมมือ ช่วยกันทำเพื่อทีมด้วยกันดีทุกคน จะมีบ้างก็การไปช่วยทีมอื่นที่จะกี่ยงกันอยู่บ้าง

   ที่ผู้เขียนถามถึงความขัดแย้งก็เพื่ออยากจะให้น้องปอได้เจอกับปัญหา อุปสรรค ที่จะต้องแก้ไข ในการทำงานบ้าง เพราะการทำงานไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่ ชั่วคราวหรือประจำ ทำนานหรือพึ่งเข้าใหม่

   ทุกสถานที่ ทุกสถานการณ์ ย่อมมีปัญหา มีความขัดแย้ง ที่จะได้พบได้เจอกับอารมณ์แวดล้อมเหล่านั้น และจะปรับตัวเข้ากับสิ่งรอบตัวเหล่านั้นอย่างไร

   ตอนพักเบรคช่วงเย็นผู้เขียนเอ่ยถามน้องปอว่า

   "เป็นไงบ้างลูก เพื่อนๆพี่ๆ ร่ำลากันบ้างยัง"

   "ก็มีพี่ๆบอกว่าปีหน้าให้มาใหม่ หนูบอกว่าถ้าได้ที่อื่นก็อาจจะไม่ได้มา..."

   " หนูบอกว่าอยากจะฝึกงานอย่างอื่นบ้าง  จะได้มีประสบการณ์หลายๆอย่าง"

   "แล้วไม่บอกคิดถึงกันบ้างเหรอ"

   "ไม่หรอก พ่อนั่นแล่ะ ไม่มีหนูจะอยู่ยังไง"

   "อืม..."

   ผู้เขียนไม่ทันตอบน้องปอก็เดินออกประตูไป

....................

   ใช่สิ เกือบ 3 เดือนที่น้องปอมาฝึกงาน ผู้เขียนรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก คงเป็นเพราะมีลูกสาวคอยนั่งรถมาเป็นเพื่อนทุกเช้า

    มีคนคอยเรียกให้พักกินข้าวตอนเที่ยง

   คอยชวนพักเบรคช่วงเย็น

   มีคนนั่งเป็นเพื่อน

   มีกำลังใจที่ใกล้ชิด...

.................

   และอีกไม่กี่วันแล้วสินะที่น้องปอจะต้องจากไปเรียน ต้องจากพ่อแม่ไกลเป็นครั้งแรกของชีวิต

    ที่บ้านคงจะมีผู้เขียนและภรรยาเพียง 2 คน และมีเจ้าทอฟฟี่อีกตัวหนึ่ง

   จันทร์ถึงศุกร์คงจะเป็นวันเวลาที่ยาวนานแน่ๆ

   สำหรับความคิดถึง....

   ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้

......................

   ในวันทำงานวันสุดท้ายของน้องปอ

   พ.แจ่มจำรัส

23 พฤษภาคม 2556