หลายคนคงคิดคล้ายๆกันว่าในแต่ละวัน เช้า กลางวัน เย็น กลางคืน ก็คงเหมือนกันเช่นทุกวัน ดังที่พูดติดปากอยู่เสมอในตอนเลิกงานว่า

    ผ่านไปอีกวันหนึ่ง...

   ทั้งๆที่ชีวิตมันยังคงอยู่และดำเนินต่อไปไม่รู้จบสิ้น

    เช้าพรุ่งนี้ก็เริ่มใหม่ เพื่อจะกล่าวคำว่าชีวิตผ่านไปอีกวัน ในตอนเย็น

......................

   หากหวนคิดถึงจิตส่วนลึกภายใน สิ่งที่รับรู้อยู่ในปัจุบันขณะ

   มองดูสรรพสิ่งรายรอบกาย ทั้งไกลและใกล้ ทั้งมองเห็น หรือว่าเพียงสุ้มเสียงทำนองแว่วยิน...

   จักเข้าใจว่าชีวิตมันเวียนวน อยู่เป็นเช่นนั้นเอง อย่างซื่อตรง สม่ำเสมอ

   แล้วเราเองก็ไปเพ้อรำพันถึงความไม่แน่นอนของชีวิต

   อาลัยอาวรณ์สิ่งที่ยึดติด แล้วหลุดลอยไป...

....................

   ความง่วงเหงา หาวนอน ที่เราเองต้องการขจัดให้หมดไปจากอารมณ์ อันลืมหลง ลื่นใลไปกับสิ่งแวดล้อม

   หลายคนคิดถึงกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟ คิดถึงน้ำเย็นๆสักแก้ว

   และสิ่งอื่นๆที่ใจต่างคิดไขว่ขว้า

   ที่เพียงมายั่วยุอารมณ์ให้กระหายอยาก...

  และ เพียงเราเดินออกไปพบปะผู้คน ด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อย่างพระผู้ตื่นรู้พร่ำสอน

   เท่านั้นก็ได้เจอกับสิ่งแปลกใหม่ ให้ได้เรียนรู้ รับรู้สิ่งที่มากระทบ

   แล้วปล่อยวาง ความกระหายอยากทั้งหลาย

   เพื่อเพียงจะผ่านพ้นไป...

.....................

วันๆ มันก็เป็นเพียงเท่านั้นเอง

....................

ขอบคุณที่กรุณาอ่านมาถึงตรงนี้

ในวันที่ง่วงเหงา

พ.แจ่มจำรัส

21 พฤษภาคม 2556

 

สวนโมกข์ฯกรุงเทพฯ