หลายวันแล้วที่ผู้เขียนพยายามทำอารมณ์ให้ดีในทุกขณะที่รู้สึกตัว และตามให้ทัน นั่นทำให้การทำงานเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เรียนรู้ในทุกสิ่งสรรพรอบๆตัว

   เช้าวันนี้รู้สึกตัวตื่นพร้อมพยายามตั้งสติรับรู้ นึกถึงคำสอนเกี่ยวกับการยิ้มน้อยๆของท่านติช นัท ฮันห์ ขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

   " ยิ้มน้อยๆ...

   และถนอมรอยยิ้มนั้นไว้ บนริมฝีปาก

    ดุจการแย้มโอษฐ์แห่งพระพุทธองค์ "  (ตัช นัท ฮันห์/เดิน วิถีแห่งสติ)

   ผู้เขียนพยายามหลายครั้งในการยิ้มน้อยๆ ...

   ตั้งแต่ตื่นขึ้นมายิ้มให้กับความง่วงที่คอยฉุกกระชากให้ล้มตัวลงบนที่นอนอันเคยชินกับความสบาย...

   ยิ้มให้เจ้าทอฟฟี่บิดขี้เกียจก่อนวิ่งแข่งลงบันได...

   ยิ้มให้ภรรยาและลูกสาวขณะเดินออกจากบ้าน...

   จนทั้งสอง มองหน้าผู้เขียนด้วยแววตาสงสัย แปลกใจ ในรอยยิ้มนั้น...

..................

    ถึงที่ทำงานพยายามตั้งสติ ที่จะยิ้มน้อยๆระหว่างการเดิน การนั่ง การสบตากับใครที่ผ่านไปมารอบกาย

   หลายคนยิ้มตอบ...

   หลายคนยิ้มเขินๆ หันมามองงงๆหลังเดินผ่านไป

   ยิ้มทักทายกับเพื่อนและผู้ที่คุ้นเคย

   สัมผัสตัวพวกเขาเบาๆ ด้วยความจริงใจ...

   ได้เห็นรอยยิ้มในสายตาของพวกเขาเป็นประกาย...

...............

   คงไม่ใช่เพราะวันนี้คือวันศุกร์หรอกนะ ที่ทำให้รอยยิ้มเกิดขึ้นได้อย่างนี้

   และคงไม่ใช่เพราะวันศุกร์หรอกนะที่ทำให้ความสุขเกิดขึ้นได้ง่ายดายอย่างนี้

   แต่จะเป็นทุกๆวัน ที่สติจะคอยผสานให้ตื่นมาเพื่อรับรู้กับรอยยิ้มแห่งความสุข

   เป็น

   ยิ้ม...ของวันสุข

   ที่แท้จริง

......................

Happy ba เย็นวันศุกร์ ครับทุกท่าน

พ.แจ่มจำรัส

17 พฤษภาคม 2556