น้องนนท์

   "แต่...แต่...แต่ว้า...แต่"   เสียงพูดเหน่อๆสำเนียงกำแพงเพชร แต่จะออกเหน่อมากๆของน้องนนท์ หลานชายจอมซนและช่างคุย ยังคงให้อดยิ้มคิดถึงไม่ได้ น้องนนท์พูดเก่ง ถึงขั้นพูดมากเลยทีเดียว แต่กว่าจะหลุดคำพูดให้รู้เรื่องกันได้ก็จะลากคำว่า แต่ว้า แต่ แต่ อยู่นั่นแล่ะ

   ช่วงปิดเทอมน้องนนท์กับแม่ยายลงมาเที่ยวและมาพักอยู่ด้วย และด้วยที่บ้านอยู่กันเงียบๆ3คนพ่อแม่ลูก มีเจ้าทอฟฟี่อีก 1 ตัว พอเจอความซน ความช่างพูด และพูดไม่หยุดของน้องนนท์เข้า น้องปอเลยรู้สึกเสียความเป็นส่วนตัวไป 

  แม่ยายซึ่งเป็นย่าน้องนนท์เป็นยายน้องปอจะพยายามทำกับข้าวที่พวกเราชอบกินกัน เวลาเลิกงานแม้จะอิ่มจากที่ทำงานแล้วก็ต้องไปนั่งกินฝีมือแม่ยายอีก หากวันไหนกินได้เยอะ แม่ยายก็รู้สึกดีใจ แกจะรอจนพวกเรากินกันเสร็จจึงขึ้นนอน

   "ถ้าให้เลือกได้ หนูจะเลือกให้ยายอยู่กับเรา ไม่เอาหรอกน้องนนท์ พูดมากและซนมากๆด้วย" น้องปอสารภาพด้วยความอัดอั้นในวันหนึ่ง

   "น้องปอ พูดแบบนี้ให้ยายได้ยินไม่ได้นะ ยายจะเสียใจ"ผู้เขียนรู้สึกตกใจ

   "ยาย ได้ยินแล้วพ่อ น้องนนท์ก็ได้ยิน ยายไม่เสียใจหรอก หนูเป็นคนพูดตรงๆ"

   "สงสารน้องเถอะลูก แม่ก็มาหนีไป พ่อก็เพิ่งอะไรไม่ค่อยได้ "

   พ่อกับแม่น้องนนท์เลิกรากันมาตั้งแต่น้องนนท์ได้ขวบเดียว หลังจากนั้นแม่ก็ไม่กลับมาอีกเลย แม้พ่อน้องนนท์จะตามง้องอนอยู่นาน สุดท้ายแม่ยายหรือย่าน้องนนท์เลยต้องกลายเป็นแม่ไป

   นอกจากจะเรียกย่าว่าแม่แล้ว น้องนนท์ยังเรียกภรรยาผู้เขียนและพี่สาว ผู้เป็นป้าทั้งสองว่า แม่หนุ่ย แม่โหนก แต่พอกล่าวถึงชื่อแม่จริงๆ น้องนนท์จะพูดออกมาทันทีว่า

   "เกลียด น้องนนท์เกลียด"น้องนนท์บอกพร้อมหลบตาไปทางอื่น เราเองผู้เป็นป้าลุงก็ได้แต่เวทนา หลานชายตัวเล็กคนนี้

   น้องนนท์กับแม่ยายกับกำแพงเพชรแล้ว บ้านจึงเงียบสงบจนดูเหมือนขาดอะไรไปอย่าง ผู้เขียนลองเย้าลูกสาวดูว่า

   "คิดถึงน้องนนท์ไหมลูก"

    "ก็ดูเงียบลงล่ะพ่อ แต่พอน้องนนท์อยู่ก็วุ่นวายมากเกิน"น้องปอแบ่งรับแบ่งสู้

    "น้องโตขึ้นก็คงจะรู้เรื่องเองล่ะลูก เขาบอกว่าเด็กอย่างน้องนนท์เนี่ยเลี้ยงสอนให้ดีจะเป็นเด็กเก่ง แต่ถ้าสอนไม่ดีก็จะเกเรสุดๆ"

    "สงสารน้องนะลูก ยังไงเราก็คงต้องช่วยกันเลี้ยงช่วยกันดูแล จนโตรู้เรื่องโน่นแล่ะ"

    "อย่าลืมสิ พ่อเคยบอกว่าหนูเองตอนเด็กๆก็พูดเก่งนี่ ก็ไม่ต่างจากน้องนนท์นี้หรอก เพียงแต่ไม่ซนเท่า"

    "เด็กผู้ชายก็ซนอย่างนี้แล่ะลูก"

    "หนูคุยเก่งขนาดไหนล่ะพ่อ"

    "ก็ขนาดคุยจากกรุงเทพถึงกำแพงเพชรเลยล่ะ ป้าโหนกกับแม่หนุ่ยหลับตื่นขึ้นมาหนูยังคุยกับพ่ออยู่เลย"

    "จ๊ะพ่อ..." น้องปอยิ้มเขินๆ

    ผู้เขียนรู้สึกดีที่น้องปอคลายความรู้สึกแบบนั้นกับน้องนนท์ลงได้บ้าง

    และรู้สึกมีความสุข Happy ba อีกวันหนึ่ง

....................................

   ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงบรรทัดนี้ครับ

    พ.แจ่มจำรัส

8 พฤษภาคม 2556

  

   น้องนนท์กำลังสนุกกับการได้ให้นม(อาหาร)ปลา...ที่วัดไร่ขิง

  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจของการท่องเที่ยว



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

็Happy ba  จ้ะคุณพิชัย

ความรู้สึกแบบเด็กๆ คงให้ผู้ใหญ่ช่วยขยับให้เข้าที่เข้าทางย่างที่ควรจะเป็น

โชคดีของน้องนนท์ ที่มีผู้ใหญ่ใจดีคอยดูแล

-สวัสดีครับ

-น้องนนท์กลับกำแพงแล้ว

-ไม่แน่อาจจะเจอเข้ากับน้องนนท์ซักวัน555

-เด็กกำแพงเก่งจริงๆ555


เขียนเมื่อ 

   มาเยี่ยมค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณมะเดื่อ

happy ba เช่นกันครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณ กระติก~natachoei ที่ ~natadee

เด็กที่ขาดขาดความอบอุ่นทั้งพ่อและแม่ คงต้องการชดเชยจากพวกเรารอบข้างนี้แล่ะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ ครูทิพย์

happy ba ครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับคุณ





เพชรน้ำหนึ่ง

มีโอกาสได้กลับกำแพงจะแวะไปหาอึ่งย่างบ้าง...5555

เขียนเมื่อ 

มาให้กำลังใจน้องนนท์ค่ะ

สวัสดีค่ะ คุุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

แวะมาชมบันทึกนี้ค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้น้องนนท์ด้วยคนนะคะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้ค่ะ^^