เมื่อวัน 2 ตุลาที่ผ่านมาได้ เข้าร่วมกิจกรรม  "แลกเปลี่ยนเรียนรู้ เล่าสู่กันฟัง ครั้งที่ 6" ของคณะแพทย์ฯ โดยครั้งนี้ตั้งชื่อหัวข้อเรื่องว่า " Best Practice & Benchmarking"  ช่วงเช้ามีวิทยากรทั้งภายในและภายนอกมาพูดคุยให้ฟัง  ส่วนช่วงบ่ายก็มีการนำเสนอผลงานที่เป็น Best Practice 5 เรื่องด้วยกัน

เรื่องส่วนใหญ่ที่มาพรีเซ้นต์หรือที่วิทยากรเอามาคุยให้ฟัง ก็เป็นเรื่องที่พอเคยฟังเคยได้ยินมาบ้างแล้ว  มาฟังซ้ำอีกครั้งเพื่อเป็นการย้ำ แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นความรู้ใหม่  ใหม่ซิงๆเพิ่งได้แจ่มแจ้งเป็นครั้งแรก

นั่นคือ นิยามของคำว่า "การตกเตียง"

ซึ่งให้นิยามโดย  รศ.นพ.จิรุตม์  ศรีรัตนบัลล์  รอง ผอ.รพ.จุฬาลงกรณ์ ที่ให้เกียรติมาเป็นวิทยากรในครั้งนี้

ที่ไปที่มาก็คือ.. ท่านอาจารย์ได้พูดถึงเรื่องการ restrain (มัด) ผู้ป่วยซึ่งสามารถใช้จำนวนและเวลาการ  restrain มาเป็นเครื่องชี้วัดคุณภาพการให้การพยาบาลได้ ซึ่งมักทำในกรณีที่คนไข้วุ่นวาย สับสนพูดคุยไม่รู้เรื่อง ทั้งนี้เพื่อป้องกันการตกเตียง

แต่นิยามเรื่อง "การตกเตียง" ของท่านอาจารย์หมอชัดเจนมากๆ  ได้ยินแล้วรู้สึกฮา หายง่วงเลย (อิอิ)

การตกเตียงคือ  การเปลี่ยนที่นอนของผู้ป่วย จากที่สูงสู่ที่ต่ำ โดยไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้า


555555

เป็นไงท่านทั้งหลาย.. ชัดมะ ?


.........................

 


พอพูดถึงการตกเตียง ก็นึกถึงเรื่องหน้าแตกของชูจ้งค่ะ

กล่าวคือปกติเค้าจะนอนบนเตียงกับฉัน  แล้วที่แฟลต ก็จะตั้งเตียงไว้ชิดติดกับผนัง จากนั้นก็เอาหมอนข้างวางที่ขอบเตียงด้านในชิดผนังอีก 2 ใบ ดูเหมือนภูเขาสูง แล้วเจ้าชูจังก็ชอบมาก ในการปีนขึ้นไปบนหมอนข้างใบบนสุด จากนั้นนอนคร่อมหมอนห้อยขาทั้งสี่ลงมา

ทีนี้พอไปนอนที่บ้าน เตียงที่บ้านจะวางห่างผนังห้องไว้ประมาณหนึ่งคืบ แล้วฟูกก็จะหนากว่าที่แฟลต อีกทั้งมีหมอนข้างแค่ใบเดียว (ซึ่งฉันจะเอาไปกอดแทนที่จะวางชิดผนังไว้)  ทีนี้พอตกกลางคืน ปิดไฟมืดสนิท เจ้าชูจังมันคงลืมไปว่าไม่ใช่เตียงที่แฟลต มันก็เดินไปโน่นทีไปนี่ทีบนเตียง พอฉันทัก..เค้าก็จะเดินมานอนซบที่ไหล่  แต่พอสักพัก (มันคงนึกว่าเจ้านายหลับแล้ว) เค้าก็เดินสำรวจทั่วเตียงอีก คงจะหาภูเขาหมอนข้างมั้ง

ฉันก็นึกแล้วในใจ..เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวเถอะ..!!

แล้วก็จริงค่า.. สักครู่หนึ่ง

โครม !

จากนั้นตามด้วยเสียงตะกุยฝา แต่ไม่มีเสียงร้องซักแอะ !

ปรากฏว่าเจ้าหมาจัง ลงไปนอนแอ้งเม้งในซอกระหว่างเตียงกับฝาผนังค่ะ  ตอนนั้นยังอ้วนอยู่ ตัวจึงติดแหง่กอยู่ในซอกพอดีอยู่ในท่าสี่ตีนชี้ฟ้า จะพลิกตัวก็ไม่ได้เพราะซอกมันแคบ

ตอนนั้นฉันยังไม่หลับ เผลอหลุดหัวเราะก๊ากออกมาเลย... สมน้ำหน้า อยากเดินพล่านดีนัก

แล้วก็ต้องลุกขึ้นกลางดึก เปิดไฟ เพื่อเลื่อนเตียงช่วยเค้าขึ้นมาค่ะ

หลังจากเหตุการณ์นั้น ชูจังก็ไม่กล้าเดินบนเตียงที่บ้านอีกเลย

คงจะเข็ดหลาบไปนานมั้งค่ะ

5555555


....................

 

 


" แหง่ว...โป้งนายเลย เอาชูจังมานินทาอีกแล้ว !"
1142836005