บันทึกนี้คงเป็นบันทึกสุดท้ายของคือความรัก...คือความผูกพัน หลังจากที่ได้นำเสนอผ่านไปแล้ว 2 บันทึก คือ คือความรัก...คือความผูกพัน และ คือความรัก...คือความผูกพัน(2) เพราะคนเดินเรื่องของบันทึกนี้ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ...
กริ๊ง...กริ๊ง!!!!
"พี่ครับ...ผมเกรียงนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้หมวยอยู่ที่ไหนครับ เมื่อวันศุกร์น้ำท่วมบ้าน ผมต้องกลับไปดูแม่แล้วก็นำลูกไปฝากกับป้า กว่าจะเสร็จธุระก็ค่ำแล้ว"
"อ้าว! เกรียงเหรอ ตอนนี้หมวยอยู่ที่บ้านแบ่งบุญ วันนั้นติดต่อเกรียงไม่ได้เลยต้องนำส่งก่อน แต่เกรียงไปเยี่ยมหมวยได้นะ บ้านแบ่งบุญอยู่........จดหมายเลขติดต่อด้วยแล้วกันเผื่อหาไม่เจอ นี่เบอร์บ้านแบ่งบุญนะ 02-xxxxxxx"
"ขอบคุณมากครับพี่"
นี่เป็นบทสนทนาครั้งสุดท้ายระหว่างเรากับเกรียงหลังจากนำส่งหมวยเข้าอยู่ในความดูแลของบ้านแบ่งบุญ จนเมื่อวาน(5ต.ค.49)ตอนสายๆ เราก็ได้รับข่าวร้ายจากพี่ขวัญว่า "หมวยจากเราไปแล้ว...จากไปอย่างสงบ"
คำถามที่เกิดขึ้นในใจคือ แล้วเกรียงล่ะจะทำอย่างไร? 
พอช่วงบ่ายๆก็ได้รับ consult จากตึกให้ตามญาติเพื่อดำเนินการเรื่องศพ หนูรัตน์จึงโทรหาญาติของเกรียงเพื่อแจ้งข่าว ประมาณ16.15 น. เกรียง ลูกสาว และญาติอีก 2 คนก็มาถึงสถาบันฯด้วยแววตาที่บอบช้ำ เหม่อลอย แต่ยังมีสติพอที่จะให้ญาติติดต่อกับพี่ที่โบสถ์(เพราะหมวยเป็นคริสต์) แต่เนื่องจากเย็นมากแล้ว สิ่งที่พอจะทำได้คือ ให้พี่น้อยพาเกรียง ลูกสาวและญาติไปดูหมวยเป็นครั้งสุดท้าย แล้วค่อยมาดำเนินการเรื่องศพในเช้าวันรุ่งขึ้น
พอรุ่งเช้า เกรียงและญาติกลับมาติดต่ออีกครั้ง สิ่งที่เราพอช่วยเหลือได้คือ จัดหาถุงใส่ศพ(ซึ่งได้มาจากเงินบริจาค) และจัดหาหีบศพ(นี่ก็มีผู้ใจบุญบริจาคให้เช่นกัน) นอกจากนี้ยังได้รับความเอื้อเฟื้อจากบ้านแบ่งบุญที่ช่วยเป็นธุระเรื่องรถนำส่งศพให้ (ขอขอบคุณอีกครั้ง)
แม้บทชีวิตของหมวยจะถึงตอนอวสานแล้ว แต่บทชีวิตของเกรียงและลูกยังคงต้องดำเนินต่อไป...
กิ่งไผ่ไหวเอน พัดไปตามกระแสลม
ในราตรีที่ขื่นขม โต้สายลมเพียงลำพัง
น้ำค้างพร่างพรู คล้ายหยั่งรู้ความอ้างว้าง
ของราตรีที่เปราะบาง หยาดน้ำค้างต่างน้ำตา
ดอกไผ่บานพยานแห่งรัก บานเพื่อลาจาก เจ้าจงปล่อยวาง
ความเข้มแข็งจะคอยเข้าข้าง ความอ่อนแอจะต้องแพ้พ่าย
ดอกไผ่งามเบิกบานในใจ ยังเฝ้าเก็บไว้เพื่อใครคนนั้น
นานเท่าใดคงไม่สำคัญ จะคอยเติมฝันถึงวันที่ดอกไผ่บาน
(ดอกไผ่บาน: หนุ่มบาว สาวปาน)
ปล.ขอขอบคุณ
- หนูรัตน์ที่ช่วยแจ้งข่าวให้ญาติๆของเกรียงทราบ
- หนูยุ้ยที่ช่วยดำเนินการเรื่อง ถุงใส่ศพ หีบศพ ให้
- คุณไพรัช บ้านแบ่งบุญที่ช่วยเป็นธุระเรื่องรถนำส่งศพ
by kai angel 
ติดตามอ่านจนจบ ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่าแห่งชีวิตที่สอนใจได้มากมาย
เราขึ้นไปเยี่ยมที่ตึก..น้องที่ตึกบอกให้รู้ว่าหมวยเพิ่งหมดลมไปเมื่อกี้..ก่อนหมดลมหน้ายังเหมือนจะยิ้มๆไม่ได้ทุรนทุรายอะไร...ก่อนนำส่งไปอยู่ที่บ้านแบ่งบุญได้เคยมีโอกาสคุยกับหมวย..หมวยเองก็รับรู้ภาวะสุดท้ายของตัวเองดีทีเดียว..หมวยรับรู้และเชื่อมั่นถึงความรักและมั่นคงของเกรียงเป็นอย่างดี..หมวยเป็นห่วงลูกมากและถ้าได้รู้ว่าน้าจะช่วยดูแลต่อให้หมวยก็คงจะสบายใจมากขึ้น.
..ขอแสดงความเสียใจต่อเกรียงและคนที่รู้จักและรักหมวย..วันนี้หมวยได้กลับคืนสู่อ้อมแขนของพระผู้เป็นเจ้าแล้วความรักที่หมวยและเกรียงมีต่อกันจะเป็นอีกความจำหนึ่งที่ประทับใจและสอนบทเรียนให้แก่เราผู้ดูแลว่าความตายเป็นสิ่งที่ยุติธรรมเสมอเพราะไม่ว่าเราจะเป็นใคร..ทุกคนย่อมได้รับหรือประสบเป็นของตนไม่วันใดก็วันหนึ่ง..แต่ช่วงระหว่างวาระนั้นการได้พบกับรักที่แท้หรือรักใครสักคนได้อย่างจริงใจเพียงเท่านี้ก็พอจะทำให้ตายตาหลับลงได้อย่างสนิทใจ
ขอบคุณนะคะพี่ไก่...
"เราได้รับความยุติธรรมจากความตายเสมอ" ....อ่านแล้วนิ่งๆ...คะพี่ขวัญ...ความยุติธรรมอย่างเท่าเทียม
ขอให้ดวงวิญญาณของหมวยไปสู่สคติด้วยเทอญ
กะปุ๋ม
ตามมาจากบันทึกคุณกะปุ๋ม อ่านจนครบทุกตอน ประทับใจผู้ให้ความช่วยเหลือทุกๆ ท่าน และขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของคุณหมวยด้วยครับ
มาให้กำลังใจค่ะ
ก่อนอื่นต้องขออภัยทีมงานทุกท่านที่เข้ามาให้กำลังใจช้าไป เนื่องจากมีภาระกิจต่างจังหวัด ขอชื่นชมในความเสียสละทั้งร่างกายและจิตใจที่ดีงาม ที่มีให้แก่ผู้ได้รับความทุกข์ ถ้ามีโอกาสจะขอเข้าไปมีส่วนช่วยเหลือในกิจกรรมดีๆเหล่านี้บ้าง และขอให้คุณงานความดีในการกระทำนี้จงส่งผลให้ทีมงานทุกท่านได้รับแต่สิ่งดีและผ่านพ้นปัญหาและอุปสรรคตลอดไป